Heey!

Ik heb net de blog van henk jan gelezen, en daarin heeft hij eigenlijk al heel veel over het weekend verteld. Dus dat sla ik bij deze even over ;).

Gisterochtend de hele ochtend in de bank doorgebracht. Ik dacht ik ga even mijn traveller's cheques inwisselen, maar mooi niet dus. Eerst heb ik een half uur in de rij gestaan (gelukkig is er airco) waarna ik te horen kreeg dat je ook het bewijs van aankoop moest hebben (dat had de supervisor hier er dus niet bijverteld). Ik weer naar huis, wat nog niet zo heel makkelijk is want om te zorgen dat je niet in de file komt moet je eerst 20 minuten in de brandende zon lopen. Goed, ik naar huis, bonnetje gepakt. Gina overgehaald om met me mee terug te gaan. Gelukkig had de man van de bank gezegd dat ik niet weer in de rij hoefde te staan. Dus al schaamde ik me kapot om langs de inmiddels twee keer zo lange rij te lopen, ik deed het toch. Waarna de vrouw achter de balie besloot dat ik niet het juiste bonnetje had... Dit was helaas het enige bonnetje dat het GWK mij had gegeven dus ik wist niet zo goed wat ik moest doen. Als ik even zou wachten zou ze het wel eventjes voor mij uitzoeken. Nou, ik heb dus een uur gewacht tot ze tot de conclusie kwam dat het echt het goede bonnetje niet was. Ik kon dus weer naar huis zonder geld en met cheques. Grr.

Gistermiddag in het weeshuis niks bijzonders gedaan. Gewoon wat met de kinderen gespeeld. Mijn favoriete kindje (ook al mag ik waarschijnlijk geen favoriet hebben, ze zijn namelijk heus allemaal wel lief) is Derek. Hij is 3 jaar oud en heeft eigenlijk een beetje een groot hoofd (maar op een goede manier ;)) met grote ogen. Hij doet altijd super cool tegen me. Dan groet ie me maar gaat hij daarna weer heel stoer verder spelen met de andere kinderen. Ik had aan hem de aanvoerdersband van Wouter gegeven waar die heel trots op was. En elke keer als een ander kindje die band dan afpakte, dan was hij toch niet meer zo stoer en kwam die huilend naar me toe of ik alsjeblieft even de band terug kon gaan halen. Daarna is hij weer te cool voor me en gaat weer weg. Dan naarmate de tijd verstrekt word hij moe en vind hij me toch wel weer lief genoeg om bij me op schoot te kruipen tot het tijd is voor mij om weg te gaan. Dan zwaai ik naar hem en loop ik weg. Draai me vervolgens nog een keer om en dan komt ie op me af gerend om vervolgens hand in hand met me naar de uitgang te lopen en me na te kijken tot ik uit het zicht ben verdwenen. Ik smelt dan helemaal want het is zo lief!

Volgende week gaan we een Career Orientation Speech geven. De kinderen moet namelijk zodra ze 18 zijn het weeshuis verlaten en op hun eigen benen staan. Wij gaan ze dan proberen meer te vertellen over de mogelijkheden tot universiteit en verschillende beroepen. Om wat informatie in te winnen zijn Gina, Fabi en ik vandaag naar Cape Coast University gegaan. Nadat we ongeveer 5 keer waren doorverwezen hadden we eindelijk een boekje waarin de verschillende studies met hun eisen staan. Hopelijk kunnen we ze een beetje een nuttige en informatieve speech geven zodat ze weten dat ze meer kunnen dan bijvoorbeeld alleen drummer of danser worden..

Ik heb nu samen met Fabi vorige week vrijdag lesgegeven. Dat gaat op zich wel goed..alleen is het wel lastig om de kinderen bepaalde dingen uit te leggen in het engels. Dan snappen ze aftrekken bijvoorbeeld voor een som en bij de volgende zijn ze alweer vergeten hoe ze het hadden gaan. Zometeen gaan we het nog een poging geven en daarna hebben we een sport wedstrijd voor ze georganiseerd :).

Dit was het wel weer voor nu ;) ik mis jullie allemaal heel erg. En dit meen ik oprecht! Soms heb ik nog wel eens van die momentjes dat ik het liefst een vliegtuig terug zou pakken. Ik had eigenlijk helemaal niet van mezelf verwacht dat ik dit soort momentjes zou hebben, maargoed het is natuurlijk niet heel raar voor 3 maanden.

Liefs, Nicole :) xx