Hallo allemaal!

Ten eerste wil ik zeggen, iedereen erg bedankt voor alle emailtjes en reacties op de blog! Is echt super om van jullie te horen vanuit dit verre Ghana en ik zal proberen zometeen nog even te reageren op de mailtjes, mocht ik tijd overhouden;)! Hier begint alles zo langzamerhand een beetje zijn regelmaat te krijgen. Vroeg opstaan, snel ontbijten (soort kwarkbrood met wat boter en suiker erop, meer broodbeleg is er niet:P!) en dan op naar werk. Voor mij is dat dus in het ziekenhuis en voor Nicole in the New Life orphanage. Daar blijven we dan allebei tot een uurtje of 1, waarna we met een taxi richting huis vertrekken. Een taxi kost hier ongeveer 25 pesoa, wat ongeveer 15 eurocent is;)! Dan wat leuks verzinnen voor in de middag met de andere vrijwilligers of gewoon lekker op de bank hangen met een boek of een filmpje op de Ipod (bedankt Rob!). Dan om kwart over vier staat het avondeten al op tafel, dus eten, douchen en naar 1 van de barretjes hier in de buurt. Dus... Zo ziet ons leven er hier zover een beetje uit!

Dan zal ik jullie wat meer vertellen over het ziekenhuis, want het leven is niet alleen maar leuk hier. Deze week was mijn eerste week in het ziekenhuis ( ik werk tot 6 februari op de ER) en ik moet eerlijk zeggen dat het me behoorlijk zwaar valt. Natuurlijk wist ik voordat ik naar Ghana zou gaan dat de gezondheidszorg hier niet veel zou voorstellen en dat er mensen met Aids zouden liggen, maar nu zie je het voor het eerst echt en je ruikt het ook echt.. Maar om jullie ook maar een beetje een beeld te geven van hoe het er hier aan toe gaat, zal ik jullie een voorbeeld geven. Gisteren kwam er een man binnen op 1 van de verroeste brancards (alles in het ziekenhuis is verroest en dat terwijl het ziekenhuis pas net 10 jaar oud is...) Hij was denk ik eind 30 en woog nog maar zo'n 30/35 kg.. Toen ik vroeg wat er met deze man aan de hand was, zeiden ze dat hij Aids had en kanker en dit in een vergevorderd stadium. Hij kon niet meer eten, dus heel hard gezegd is het op dit moment eigenlijk alleen nog maar het wachten op zijn dood.. Ik kan jullie niet laten zien hoe het eruit ziet, maar ik kan je wel vertellen dat de blik van zo'n man, met zulke holle lijdende ogen, werkelijk door je ziel heensnijdt en ik had moeite het droog te houden.. Toen ik vroeg wat ze er aan gingen doen, zeiden ze dat ze hem een infuus gingen geven. Dit geven ze namelijk eigenlijk aan iedereen, wat er ook met iemand aan de hand is, hij krijgt een infuus.. Die man heeft daar de hele ochtend verder gelegen zonder dat iemand ook nog maar naar hem omgekeken heeft. De mensen hier hebben geen keus, meer zorg dan dit kunnen ze deze man vrijwel niet bieden, en dat opent toch wel even je ogen weer over hoe goed wij het in Nederland hebben. Dus met dit alles heb ik het toch nog wel erg moeilijk, ik denk dat het wel een paar weken duurt voordat je hier echt goed mee om weet te gaan. Ik denk namelijk niet dat iets is waar je aan went, want dat zal het nooit, maar je zal er mee om (moeten) leren gaan..

Wel had ik gister mijn eerste leuke medische ervaring, ik mocht namelijk onder begeleiding van 1 van de verpleegkundigen een infuus aanleggen bij een kind van 10. Eerst de naald inbrengen, toen een beetje bloed aftappen voor het lab, en toen het infuus aansluiten! Toch wel een leuke ervaring en het ging in 1 keer goed! Ook de verpleegkundige vond dit behoorlijk knap, dus ik had even een trots momentje(A)! Voor de rest bestaan mijn werkzaamheden voornamelijk uit het meten van de 'vital signs' bij inkomende patienten. Dit zijn de temperatuur, respiratie, bloeddruk (met een kwikmeter, erg ouderwets ook) en de pols.
Zoals ik al zei werk ik tot 6 februari op de ER, dan ga ik voor 2 weken naar Paediatrics, dan 2 weken male surgical ward en dan nog 2 weken naar de Male Medical Ward en dan zit mijn werktijd er alweer op.

Dit weekend geen bijzondere dingen op de planning, ik ga samen met Nicole en 2 andere vrijwilligers lekker 2 dagen naar een beachresort hier dichtbij, lekker chillen. En dan begint de volgende werkweek weer;)! Ik hoop dat alles daar goed met jullie gaat, en nogmaals bedankt voor alle reacties!

Xxx Haje

P.S. Ik hoop echt dat de computer volgende keer een beetje mee wil werken wat betreft het foto's uploaden!