Hallo allemaal!
Ik wilde toch nog maar even een laatste blogje schrijven voordat we gaan reizen en nog wat vertellen over afgelopen week.
Na afgelopen weekend ging het niet zo goed met mijn gezondheid.. Altijd irritant als je in Afrika zit, want dat is wel de laatste plek waar je ziek wilt worden.. Omdat natuurlijk de reistijd eraan zat te komen (morgen gaan we weg!!), ging ik toch maar even naar het ziekenhuis om het zekere voor het onzekere te nemen. Ik vertelde al mijn klachten aan de dokter en die wilde ik dat ik toch even een bloedtest liet doen. Hij dacht namelijk dat ik Malaria had, en hij wilde met de bloedtest daar bewijs voor krijgen.. Dat kreeg hij niet, want de bloedtest was negatief. Toen zei de dokter opeens tegen me dat ik toch waarschijnlijk malaria had, wat ik niet helemaal begreep en ook moeilijk kon geloven, omdat ik altijd keurig netjes mijn Lariam had geslikt. Hij zei dat de bloedtest niet gebruikt kon worden om uit te sluiten dat je malaria hebt, maar alleen als bewijs gebruikt kan worden dat je het wel hebt (ik hoop dat iedereen dit begrijpt). En dat lariam over het algemeen wel volledig beschermd, maar dat er toch altijd uitzonderingen zijn. Om het zekere voor het onzekere te nemen zit ik dus nu, ook na overleg met mijn huisarts thuis, aan de antimalariapillen, 4 in de ochtend en 4 in de avond. Gaat wel al stukken beter met me, en voel me goed genoeg om toch op reis te gaan!
Maandag tot en met woensdag kon ik dus niet werken, omdat ik me echt niet goed genoeg voelde. Gisteren ben ik wel weer aan het werk gegaan en mocht ik van 1 van de chirurgen mee naar de operatiekamer! Was dus wel een leuke verrassing! In totaal waren er 5 operaties. Het begon met een vrouw van 23 die een knobbeltje in de borst had, wat verwijderd moest worden. Toen ik vroeg of het borstkanker was, zeiden ze dat ze nog moesten onderzoeken. Een gezwel zo groot als een klein paasei kwam eruit en toen moesten alle bloedvaten worden dichtgebrand. Volgens mij zei de chirurg dat dat was om te zorgen dat, als het kanker was, er geen metastases zouden ontstaan. De volgende operatie was bij een vrouw van middelbare leeftijd die een ontstoken haarzakje had precies op de halsslagader. De vrouw had het natuurlijk weer veel te lang afgewacht voordat ze naar de dokter ging en daarom moest ze dus hiervoor geopereerd worden. Uiteindelijk bleek het een kleine ingreep en alles ging goed. Daarna 2 hernia's, oftewel liesbreuken. Deze operatie had ik nog nooit gezien en was echt heel interessant (het duurde alleen wel echt heel lang:P). Eerst proberen ze dan de ' herniabag' bloot te leggen en dan verwijderen ze dat. Daarna zorgen ze ervoor dat het niet weer gebeurd door alles dicht te hechten en te versterken. Mooie operaties en gingen allebei ook prima. Daarna nog een vrouw die een gezwel op haar arm had (geen kanker) en dat moest ook operatief verwijderd worden. Uiteindelijk ook erg kleine ingreep en binnen 10 minuten kwam er een groot geel gezwel uit de arm zetten en werd ze weer dichtgehecht. Klaar is kees! Naar huis gegaan en die avond met zijn allen een afscheidsetentje gehad bij Oasis beachbar. Was erg gezellig!
Vandaag weer naar de operatiekamer, want Dr. Vega was er natuurlijk weer op zijn vrijdag-operatiekamerdag;)! Echt een topvent en had vandaag weer erg veel lol met m. In totaal vandaag 4 operaties gezien. Eerst een meisje van 9 wiens onderbeen ongeveer 2 weken geleden was geamputeerd. Het moest opnieuw gedaan worden, want het bot was weer naar buiten gekomen. Er moest dus nog een stuk af.. Arm kind.. Blijft erg zielig om zo'n kind van 9 angstig op een operatietafel te zien liggen met een geamputeerd onderbeen.. Operatie ging prima. Daarna 2 keizersnedes! Ik kan ze zo onderhand dromen en weet precies welke stappen gezet moeten worden:P! Bij de eerste kwam er een kind van maar 4 pond uit, erg klein en leek niet te leven. Na veel proberen kregen ze het kind toch goddank aan de praat en begon ze keihard te huilen! Mooizo! Daarna de 2e keizersnede kregen ze het kind er bijna niet uit! Dus toen moest ik keihard met 2 mensen duwen aan de bovenkant van de buik en toen drukten we zeg maar het kind eruit. Een mooie 7 pond wegende baby kwam eruit, gelijk al hard huilend. Het blijft een wonder, echt waar..! Daarna nog 1 operatie met Dr. Vega, namelijk een gecompliceerde botbreuk in het bovenbeen van een 58 jarige man. Het bot was in 4 stuken gebroken en moest met platen aan elkaar gezet worden. Was wel weer interessant om te zien! En toen kwam natuurlijk het onvermijdelijke.. Ik moest iedereen gedag gaan zeggen, want vandaag was mijn laatste werkdag..! Ik heb allemaal adressen en telefoonnummers bij me en achtergelaten en ze allemaal heel erg bedankt. Was toch wel raar om daar weg te lopen met het idee er niet meer terug te komen.. Maar ja, aan alles komt nou eenmaal een eind en ik zal ze zeker nooit vergeten..!
Morgen gaan we reizen, dus dan zal er in ieder geval twee weken geen blog zijn. We gaan eerst naar Bui national park, om daar in een boomhut te slapen boven de nijlpaarden. Wordt vast wel leuk als het allemaal doorgaat en er weten te komen:P! Daarna Mole National Park, het grootste park in Ghana waar we olifanten, leeuwen en vele antilopes en apen kunnen spotten. Wordt vast ook heel vet. En daarna nog naar de Volta Regio, de grote rivier die door Ghana loopt en waar heel veel moois omheen is te zien! En dan nog maar 2 daagjes en naar huis!
Xxx, Haje
vrijdag 20 maart 2009
zondag 15 maart 2009
Haa!
Weer eens tijd voor een blogje zo na het weekend.
Woensdag was echt een vette dag, dus daar wil ik eerst even over beginnen. Op werk was ik de enige vrijwilliger die gekomen was, en dat betekende dat er dus meer tijd was om mij dingen te laten doen en er natuurlijk sowieso gewoon meer werk voor me was. Dus ik mocht vandaag infusen plaatsen en voor de rest wel gewoon hetzelfde liedje (mensen naar afdelingen brengen, helpen bij wondverzorging etc..). Daarnaast moest ik helpen bij een healthcenter dichtbij mijn huis, waar ik de hele tijd baby's moest wegen. De meesten hadden natuurlijk nog nooit een blanke gezien, en sommigen reageerden daar beter op dan andere baby's. Zo waren er een paar die echt gigantisch hard begonnen te huilen zodra ze mijn gezicht zagen...! Toen in de middag naar Nicole haar weeshuis, want George (andere George dan op de foto) ging daar vandaag zijn rugbylessen geven aan de kinderen. Hij werkt ook voor Projects Abroad en begeleidt de placement 'sport'. Dus hij had gevraagd of zoveel mogelijk vrijwilligers konden komen om lekker een potje mee te spelen en was echt supervet! Echt heel leuk om rugby te spelen tegen/met die weeskinderen. Toen aan het eind had ik gewoon een gesprek met hem over het Ghanese eten en vertelde hij dat er hier ook wel eens GEITENPENIS wordt gegeten! Dit moet ik natuurlijk wel geprobeerd hebben, aangezien ik natuurlijk zoveel mogelijk de Ghanese cultuur wil beleven, dus ga ik dit waarschijnlijk morgen eten. Daarna vertelde hij er ook nog doodleuk bij dat de ballen ook zeer aan te raden zijn. Dus hij gaat het voor me koken, maar eerst nog maar zien of dit morgen allemaal doorgaat. En natuurlijk of het dan een beetje te eten is;)!
Toen donderdag bleek ik weer de enige te zijn van de vrijwilligers in het ziekenhuis en mocht ik dus weer meer dingen doen. Ik liep de hele dag met mijn grote vriend Godfried mee en eerst moest ik samen met hem naar de Male Surgical Ward om daar het gips van iemands volledige onderlijf te moeten verwijderen. Daar aangekomen bleek het dezelfde man te zijn waarbij ik had geholpen met gipsen in de operatiekamer en hij herkende me nog, dus dat was wel heel leuk. Met de cirkelzaag zijn gips verwijderd en toen weer terug met Godfried naar de ER. Daar aangekomen moest ik bij iemand een katheter plaatsen, wat ik nog nooit had gedaan, maar wel al heel vaak had gezien. Eerst schoonmaken, dan glijmiddel in urinebuis, dan met steriele handschoenen katheter uit verpakking halen en voorzichtig inbrengen in de urinebuis. Daarna ongeveer 15 ml water erdoor spuiten zodat het zakje opgeblazen wordt, kijken of de katheter blijft zitten, zak eraan plaatsen en klaar is kees! Ging allemaal heel goed eigenlijk, dus was ook wel weer leuk. Daarna wat mensen naar afdelingen gebracht, wat bloed laten testen op HIV, malaria, typhoid en ga zo maar door en toen mocht ik nog een infuus plaatsen en bloed afnemen! Erg goede dag op de ER dus! In de avond weer rustig een drankje gedronken in de lokale bar.
Vrijdag is altijd mijn operatiedag, maar helaas was er afgelopen week een Amerikaans team van doktoren dat de hele week de operatiekamer bezet hield.. Dus Dr. Vega zei tegen me dat ik volgende week vrijdag, op mijn laatste werkdag, van harte welkom was om nog een dag met hem mee te lopen. Dus toch maar weer naar de A&E gegaan en daar was het opeens superstil. Zelfs de verpleegkundigen hadden helemaal niks te doen, dus was beetje saai.. In de middag op weg naar het dorp op stelten op ongeveer 4 uur rijden vanaf Cape Coast. We wisten niet precies waar we nou heen moesten, maar wel ergens in de buurt van het stadje Beyin. Dus eerst maar een trotro naar Takoradi en vanaf daar dan wel weer verder zien. Uiteindelijk ging er voor niet veel geld een taxi naar Elubo en wij dachten dat dat wel in de goede richting zou zijn. Daar bijna aangekomen toch nog maar even gelezen in de Bradt Guide, en toen stonden er toch niet zulke fijne verhalen in de gids... Zo zouden er volgens verhalen Obruni's vermoord zijn, in stukken gesneden en gebruikt zijn voor hekserij in de afgelopen paar jaar.. Mooi kut dus, want we waren er al bijna en het was al donker, dus we moesten er wel de nacht doorbrengen..! Daar aangekomen was het echt een nare donkere stad, en we voelden ons allemaal absoluut niet op ons gemak. Eerder best wel bang.. Dus de taxichauffeur nog veel te veel geld betaald om ons voor de deur van een hotel te droppen, daar een kamer geboekt naast een moskee (ook echt ideale plek als je je al niet zo superveilig voelt..). Toen zouden eerst Simon en ik een kamer delen en Michelle en Nicole, maar dat vonden de dames toch niet zo'n prettig idee:P! Dus ik en Nicole 1 kamer en Simon en Michelle. Snel wat te eten gepakt en maar gaan slapen. Volgende ochtend om 6 uur op om zo snel mogelijk een taxi uit dit stadje te pakken naar Beyin, vanwaar kano's vertrokken naar de Stilt Village. Op zoek naar een taxi zien we opeens dat we aan de grens zitten met Ivoorkust, maar daar toch maar niet even heengegaan zonder paspoort;)! Taxi gepakt en aangekomen in Beyin werden we geleid naar de plek waar de kano's vertrokken. Echt schitterend, 1 van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien. Het was net alsof je door de amazone aan het varen was..! Geweldige ervaring, ook het dorp zelf was erg mooi om te zien! Terug van daar een lift gekregen van een Nederlands stel dat hier een prive trotro had afgehuurd voor 2 weken. Leuk met hen gepraat over wat ze hadden gezien en gedaan . Toen nog een taxi gepakt naar Busua, het schitterende Beachresort waar we al een keer eerder waren geweest, maar wat op de weg terug was naar huis. Dus daar nog 1 nachtje geslapen en daar vandaag nog lekker gerelaxed, gezwommen en genoten van het schitterende strand!
Vanaf morgen begint mijn laatste week in het ziekenhuis al. Kan niet voorstellen dat de tijd zo snel is gegaan..! Ga het hier nog missen! Eerst nog maar even wat meer van Ghana zien in die twee weken reistijd voordat ik weer naar huis kom!
Xxx Haje
Weer eens tijd voor een blogje zo na het weekend.
Woensdag was echt een vette dag, dus daar wil ik eerst even over beginnen. Op werk was ik de enige vrijwilliger die gekomen was, en dat betekende dat er dus meer tijd was om mij dingen te laten doen en er natuurlijk sowieso gewoon meer werk voor me was. Dus ik mocht vandaag infusen plaatsen en voor de rest wel gewoon hetzelfde liedje (mensen naar afdelingen brengen, helpen bij wondverzorging etc..). Daarnaast moest ik helpen bij een healthcenter dichtbij mijn huis, waar ik de hele tijd baby's moest wegen. De meesten hadden natuurlijk nog nooit een blanke gezien, en sommigen reageerden daar beter op dan andere baby's. Zo waren er een paar die echt gigantisch hard begonnen te huilen zodra ze mijn gezicht zagen...! Toen in de middag naar Nicole haar weeshuis, want George (andere George dan op de foto) ging daar vandaag zijn rugbylessen geven aan de kinderen. Hij werkt ook voor Projects Abroad en begeleidt de placement 'sport'. Dus hij had gevraagd of zoveel mogelijk vrijwilligers konden komen om lekker een potje mee te spelen en was echt supervet! Echt heel leuk om rugby te spelen tegen/met die weeskinderen. Toen aan het eind had ik gewoon een gesprek met hem over het Ghanese eten en vertelde hij dat er hier ook wel eens GEITENPENIS wordt gegeten! Dit moet ik natuurlijk wel geprobeerd hebben, aangezien ik natuurlijk zoveel mogelijk de Ghanese cultuur wil beleven, dus ga ik dit waarschijnlijk morgen eten. Daarna vertelde hij er ook nog doodleuk bij dat de ballen ook zeer aan te raden zijn. Dus hij gaat het voor me koken, maar eerst nog maar zien of dit morgen allemaal doorgaat. En natuurlijk of het dan een beetje te eten is;)!
Toen donderdag bleek ik weer de enige te zijn van de vrijwilligers in het ziekenhuis en mocht ik dus weer meer dingen doen. Ik liep de hele dag met mijn grote vriend Godfried mee en eerst moest ik samen met hem naar de Male Surgical Ward om daar het gips van iemands volledige onderlijf te moeten verwijderen. Daar aangekomen bleek het dezelfde man te zijn waarbij ik had geholpen met gipsen in de operatiekamer en hij herkende me nog, dus dat was wel heel leuk. Met de cirkelzaag zijn gips verwijderd en toen weer terug met Godfried naar de ER. Daar aangekomen moest ik bij iemand een katheter plaatsen, wat ik nog nooit had gedaan, maar wel al heel vaak had gezien. Eerst schoonmaken, dan glijmiddel in urinebuis, dan met steriele handschoenen katheter uit verpakking halen en voorzichtig inbrengen in de urinebuis. Daarna ongeveer 15 ml water erdoor spuiten zodat het zakje opgeblazen wordt, kijken of de katheter blijft zitten, zak eraan plaatsen en klaar is kees! Ging allemaal heel goed eigenlijk, dus was ook wel weer leuk. Daarna wat mensen naar afdelingen gebracht, wat bloed laten testen op HIV, malaria, typhoid en ga zo maar door en toen mocht ik nog een infuus plaatsen en bloed afnemen! Erg goede dag op de ER dus! In de avond weer rustig een drankje gedronken in de lokale bar.
Vrijdag is altijd mijn operatiedag, maar helaas was er afgelopen week een Amerikaans team van doktoren dat de hele week de operatiekamer bezet hield.. Dus Dr. Vega zei tegen me dat ik volgende week vrijdag, op mijn laatste werkdag, van harte welkom was om nog een dag met hem mee te lopen. Dus toch maar weer naar de A&E gegaan en daar was het opeens superstil. Zelfs de verpleegkundigen hadden helemaal niks te doen, dus was beetje saai.. In de middag op weg naar het dorp op stelten op ongeveer 4 uur rijden vanaf Cape Coast. We wisten niet precies waar we nou heen moesten, maar wel ergens in de buurt van het stadje Beyin. Dus eerst maar een trotro naar Takoradi en vanaf daar dan wel weer verder zien. Uiteindelijk ging er voor niet veel geld een taxi naar Elubo en wij dachten dat dat wel in de goede richting zou zijn. Daar bijna aangekomen toch nog maar even gelezen in de Bradt Guide, en toen stonden er toch niet zulke fijne verhalen in de gids... Zo zouden er volgens verhalen Obruni's vermoord zijn, in stukken gesneden en gebruikt zijn voor hekserij in de afgelopen paar jaar.. Mooi kut dus, want we waren er al bijna en het was al donker, dus we moesten er wel de nacht doorbrengen..! Daar aangekomen was het echt een nare donkere stad, en we voelden ons allemaal absoluut niet op ons gemak. Eerder best wel bang.. Dus de taxichauffeur nog veel te veel geld betaald om ons voor de deur van een hotel te droppen, daar een kamer geboekt naast een moskee (ook echt ideale plek als je je al niet zo superveilig voelt..). Toen zouden eerst Simon en ik een kamer delen en Michelle en Nicole, maar dat vonden de dames toch niet zo'n prettig idee:P! Dus ik en Nicole 1 kamer en Simon en Michelle. Snel wat te eten gepakt en maar gaan slapen. Volgende ochtend om 6 uur op om zo snel mogelijk een taxi uit dit stadje te pakken naar Beyin, vanwaar kano's vertrokken naar de Stilt Village. Op zoek naar een taxi zien we opeens dat we aan de grens zitten met Ivoorkust, maar daar toch maar niet even heengegaan zonder paspoort;)! Taxi gepakt en aangekomen in Beyin werden we geleid naar de plek waar de kano's vertrokken. Echt schitterend, 1 van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien. Het was net alsof je door de amazone aan het varen was..! Geweldige ervaring, ook het dorp zelf was erg mooi om te zien! Terug van daar een lift gekregen van een Nederlands stel dat hier een prive trotro had afgehuurd voor 2 weken. Leuk met hen gepraat over wat ze hadden gezien en gedaan . Toen nog een taxi gepakt naar Busua, het schitterende Beachresort waar we al een keer eerder waren geweest, maar wat op de weg terug was naar huis. Dus daar nog 1 nachtje geslapen en daar vandaag nog lekker gerelaxed, gezwommen en genoten van het schitterende strand!
Vanaf morgen begint mijn laatste week in het ziekenhuis al. Kan niet voorstellen dat de tijd zo snel is gegaan..! Ga het hier nog missen! Eerst nog maar even wat meer van Ghana zien in die twee weken reistijd voordat ik weer naar huis kom!
Xxx Haje
woensdag 11 maart 2009
maandag 9 maart 2009
Hallo allemaal!
Hier ook nog een berichtje van mij!
Vorige week een vrij rustige week gehad op de A&E (jawel, ik ben teruggegaan naar de A&E, omdat ik geen zin heb om me weer bekend te moeten maken bij de verpleegkundigen/doktoren en dan na 2 weken weer te moeten wisselen.., daarnaast mag je dan helemaal niks doen omdat ze je niet kennen). Wel leuke dingen gezien, maar vooral veel administratief werk gedaan. Toch, op woensdag was het dan mijn hoogtepunt van de week wat betreft medische dingen! Ik mocht iemands gips van het been verwijderen met een soort elektrische cirkelzaag! Ik dacht eerst dat Godfried, mijn grote vriend en verpleegkundige, een grapje maakte, maar toen zei hij ' Punch, you can really do it' (hij noemt me punch omdat we een keer samen daar iets teveel van gedronken hadden;)) Dus ik pak die cirkelzaag en ga heel voorzichtig aan de gang. Uiteindelijk helemaal zelfstandig gelukt, en toen waren we nog niet klaar! Ik moest de wond op het been schoonmaken en samen met hem de 2 pinnen verwijderen die in de knie zaten. Been schoonmaken ging erg goed, wondjes schoonmaken geen probleem, pinnen verwijderen = PROBLEEM! De pinnen waren aan de buitenkanten omgebogen en we hadden niks om het mee terug te buigen.. Dus maar wat proberen, kregen we uiteindelijk 1 pin weer in de goede stand terug en die ging er vloeiend uit. Prima, nu de 2e pin. We dachten dat die ook goed genoeg was terug gebogen, maar halverwege de knie kwam Godfried erachter dat dit niet het geval was. Na veel sjorren en proberen terug te duwen toch maar even de orthopeed Dr. de Vega erbij gehaald, die zei ' Godfried, Godfried' en na 2 seconden de pin eruit had! Schitterend! Goed, dat was dus wat betreft werk vorige week.
Donderdag was Anne jarig en zei had wat flessen drank en frisdrank gekocht bij een lokale bar, genaamd Chic Hebs, waar wat 'vrienden' van ons de eigenaren van zijn. Dus ik kwam daar aan met Simon (de belgische huisgenoot) en kreeg samen met hem van Jojo en Fishbone (de eigenaren) de flessen drank en wat glazen en toen kwam al gauw de rest. Uiteindelijk daar al een schitterende avond gehad en heel veel lol gehad tot opeens de Libanese gasten kwamen (Libanese mensen zijn hier in overvloed en rijk) en zeiden dat ze een feestje hielden in Elmina, in een beachresort. Gratis drankjes voor iedereen, wat je ook maar wilde en gratis vervoer heen en terug. Dus wij daar nog heen om 1 uur snachts en was echt schitterend!! Een van de beste feestjes die ik ooit heb meegemaakt. Iedereen het zwembad in met kleren aan en de zee in, echt supergelachen. Toen met iedereen terug naar huis om 5 uur sochtends, want om 7 uur sochtends zou de parade van Independence day beginnen. (zou groot feest zijn in ghana...) Dus we sliepen met zn achten in ons huis ipv met zn vieren en toen vroeg op, ontbijten in Cape Castle restaurant en toen naar de parade, die nog maar 10 minuutjes duurde en niet veel voorstelde.. In de avond zou er weer groot feest zijn, maar we waren allemaal gebroken en dus maar vroeg weer naar huis gegaan.. De volgende dag lekker naar het Elmina Beachresort geweest, waar je vanaf het zwembad uitzicht hebt op de oceaan en Elmina Castle, en op zondag eerst naar de kerk geweest met Mary, onze hostmoeder! Nou, dit is dus echt te vergelijken met de gospelkerk in Amerika, zoals je het wel eens op tv ziet. Iedereen dansen, zingen, feestvieren, alleen maar vreugde! Geweldig, zelfs het hallelujageroep was erbij! Aan het eind moesten we ons nog even voorstellen aan de kerk door een kleine speech en toen weer naar huis. Blij dit meegemaakt te hebben, lekker in de middag naar het strand gegaan en daar nog een beetje liggen slapen op een stretcher.
Vandaag weer naar werk geweest op de A&E en was erg druk. Moest veel helpen met van alles en nog wat, maar mocht ook voor het eerst van Godfried mijn eerste hechtingen verwijderen! Was echt vet om te doen, en hij heeft me beloofd dat ik volgende week er zelf 15 mag verwijderen uit een vrouw haar been die dan komt. Spannend! Ook heeft Mr. Bentil (hoofdverpleegkundige A&E) me beloofd dat ik deze week een katheter mag plaatsen bij iemand, maar nog even afwachten of dat gaat gebeuren natuurlijk;) Het is wel Ghana he;)!
Nou tot gauw allemaal, nog maar minder dan een maand en dan zijn we al thuis! Als iemand me wilt bellen, bel Nicole's nummer, want mijn telefoon werkt niet meer!!
XXX Haje
Hier ook nog een berichtje van mij!
Vorige week een vrij rustige week gehad op de A&E (jawel, ik ben teruggegaan naar de A&E, omdat ik geen zin heb om me weer bekend te moeten maken bij de verpleegkundigen/doktoren en dan na 2 weken weer te moeten wisselen.., daarnaast mag je dan helemaal niks doen omdat ze je niet kennen). Wel leuke dingen gezien, maar vooral veel administratief werk gedaan. Toch, op woensdag was het dan mijn hoogtepunt van de week wat betreft medische dingen! Ik mocht iemands gips van het been verwijderen met een soort elektrische cirkelzaag! Ik dacht eerst dat Godfried, mijn grote vriend en verpleegkundige, een grapje maakte, maar toen zei hij ' Punch, you can really do it' (hij noemt me punch omdat we een keer samen daar iets teveel van gedronken hadden;)) Dus ik pak die cirkelzaag en ga heel voorzichtig aan de gang. Uiteindelijk helemaal zelfstandig gelukt, en toen waren we nog niet klaar! Ik moest de wond op het been schoonmaken en samen met hem de 2 pinnen verwijderen die in de knie zaten. Been schoonmaken ging erg goed, wondjes schoonmaken geen probleem, pinnen verwijderen = PROBLEEM! De pinnen waren aan de buitenkanten omgebogen en we hadden niks om het mee terug te buigen.. Dus maar wat proberen, kregen we uiteindelijk 1 pin weer in de goede stand terug en die ging er vloeiend uit. Prima, nu de 2e pin. We dachten dat die ook goed genoeg was terug gebogen, maar halverwege de knie kwam Godfried erachter dat dit niet het geval was. Na veel sjorren en proberen terug te duwen toch maar even de orthopeed Dr. de Vega erbij gehaald, die zei ' Godfried, Godfried' en na 2 seconden de pin eruit had! Schitterend! Goed, dat was dus wat betreft werk vorige week.
Donderdag was Anne jarig en zei had wat flessen drank en frisdrank gekocht bij een lokale bar, genaamd Chic Hebs, waar wat 'vrienden' van ons de eigenaren van zijn. Dus ik kwam daar aan met Simon (de belgische huisgenoot) en kreeg samen met hem van Jojo en Fishbone (de eigenaren) de flessen drank en wat glazen en toen kwam al gauw de rest. Uiteindelijk daar al een schitterende avond gehad en heel veel lol gehad tot opeens de Libanese gasten kwamen (Libanese mensen zijn hier in overvloed en rijk) en zeiden dat ze een feestje hielden in Elmina, in een beachresort. Gratis drankjes voor iedereen, wat je ook maar wilde en gratis vervoer heen en terug. Dus wij daar nog heen om 1 uur snachts en was echt schitterend!! Een van de beste feestjes die ik ooit heb meegemaakt. Iedereen het zwembad in met kleren aan en de zee in, echt supergelachen. Toen met iedereen terug naar huis om 5 uur sochtends, want om 7 uur sochtends zou de parade van Independence day beginnen. (zou groot feest zijn in ghana...) Dus we sliepen met zn achten in ons huis ipv met zn vieren en toen vroeg op, ontbijten in Cape Castle restaurant en toen naar de parade, die nog maar 10 minuutjes duurde en niet veel voorstelde.. In de avond zou er weer groot feest zijn, maar we waren allemaal gebroken en dus maar vroeg weer naar huis gegaan.. De volgende dag lekker naar het Elmina Beachresort geweest, waar je vanaf het zwembad uitzicht hebt op de oceaan en Elmina Castle, en op zondag eerst naar de kerk geweest met Mary, onze hostmoeder! Nou, dit is dus echt te vergelijken met de gospelkerk in Amerika, zoals je het wel eens op tv ziet. Iedereen dansen, zingen, feestvieren, alleen maar vreugde! Geweldig, zelfs het hallelujageroep was erbij! Aan het eind moesten we ons nog even voorstellen aan de kerk door een kleine speech en toen weer naar huis. Blij dit meegemaakt te hebben, lekker in de middag naar het strand gegaan en daar nog een beetje liggen slapen op een stretcher.
Vandaag weer naar werk geweest op de A&E en was erg druk. Moest veel helpen met van alles en nog wat, maar mocht ook voor het eerst van Godfried mijn eerste hechtingen verwijderen! Was echt vet om te doen, en hij heeft me beloofd dat ik volgende week er zelf 15 mag verwijderen uit een vrouw haar been die dan komt. Spannend! Ook heeft Mr. Bentil (hoofdverpleegkundige A&E) me beloofd dat ik deze week een katheter mag plaatsen bij iemand, maar nog even afwachten of dat gaat gebeuren natuurlijk;) Het is wel Ghana he;)!
Nou tot gauw allemaal, nog maar minder dan een maand en dan zijn we al thuis! Als iemand me wilt bellen, bel Nicole's nummer, want mijn telefoon werkt niet meer!!
XXX Haje
zaterdag 7 maart 2009
Hoi!
Ik zal ook wel weer eens een kort verhaaltje schrijven. Deze week in het weeshuis niet zo heel veel bijzonders gedaan. Ik heb sowieso maar 4 dagen gewerkt want vrijdag was het natuurlijk Independence day. Woensdag kwamen er Amerikanen die met de organisatie Samaritan's Purse verlate kerstkadootjes aan alle kinderen van de hele new life school kwamen brengen. Sommige dingen sloegen echt nergens op, wie geeft er nou een muts en handschoenen aan kinderen in Afrika? Maargoed, het was wel heel erg leuk voor al die kinderen en ze waren er ook erg gelukkig mee! De oudere kinderen uit het weeshuis hadden nog een dans ingestuurd en die hebben zij toen laten zien!
Verder is het heel leuk (en tegelijkertijd ook heel pijnlijk) om te zien hoe erg de kindjes je nog wel kunnen missen. In het weekend werk ik natuurlijk niet en dan zien ze me twee dagen niet. Als ik dan op maandag op werk kom dan praatten mijn twee lievelingetjes (Philomena (9 jarig meisje die gek in haar hoofd is ;) en Derrik) totaal niet tegen me. Nadat Philo dan eindelijk wat gegeten heeft en ze me dus weer een half uurtje heeft gezien lacht ze weer en doet ze weer gek. Bij Derrik daarentegen kan het soms wel langer duren. Zo heeft het me afgelopen week 2 hele dagen gekocht voordat ik hem weer mocht optillen en knuffelen. Toen ik dat op dinsdag deed begon hij te huilen en rende hij weg.. Dat brak echt mijn hart.. Ik ga dat kleine ventje zo erg missen als ik straks weer in Nederland ben, en het is best wel pijnlijk om dan te bedenken dat hij tegen die tijd wel weer 10 andere vrijwilligers heeft om hem lief te vinden..
Maargoed! Dit weekend hebben we een rustig weekendje. Vandaag lekker naar het zwembad geweest en morgen gaan we met ons gastgezin mee naar de kerk!
Voor de mensen die het nog niet wisten: Henk Jan en ik gaan vanaf 20 maart rondreizen door Ghana en zijn dan hoogstwaarschijnlijk niet meer per internet te bereiken :(.. Hoe het met de telefoonconnecties door de rest van het land zit weet ik niet, dat zullen we gewoon uit moeten testen!
Nu nog een paar fototjes van mijn uitstapje naar Elmina Castle met Gina (het meisje samen met mij op de laatste foto). Oh ik kom net tot de conclusie dat ik de fotos er hier vandaag neit op krijg. Hier zijn de links:
http://photos-c.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs028.snc1/2579_135018220462_693050462_6204922_4561463_n.jpg
http://photos-g.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs028.snc1/2579_135018190462_693050462_6204918_4583846_n.jpg (hier drink ik trouwens uit een leuk Ghanees waterzakje ;))
http://photos-a.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs028.snc1/2579_135018250462_693050462_6204928_5960198_n.jpg
http://photos-e.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs028.snc1/2579_135018450462_693050462_6204964_4873038_n.jpg
Liefs, xx Nicole :)
Ik zal ook wel weer eens een kort verhaaltje schrijven. Deze week in het weeshuis niet zo heel veel bijzonders gedaan. Ik heb sowieso maar 4 dagen gewerkt want vrijdag was het natuurlijk Independence day. Woensdag kwamen er Amerikanen die met de organisatie Samaritan's Purse verlate kerstkadootjes aan alle kinderen van de hele new life school kwamen brengen. Sommige dingen sloegen echt nergens op, wie geeft er nou een muts en handschoenen aan kinderen in Afrika? Maargoed, het was wel heel erg leuk voor al die kinderen en ze waren er ook erg gelukkig mee! De oudere kinderen uit het weeshuis hadden nog een dans ingestuurd en die hebben zij toen laten zien!
Verder is het heel leuk (en tegelijkertijd ook heel pijnlijk) om te zien hoe erg de kindjes je nog wel kunnen missen. In het weekend werk ik natuurlijk niet en dan zien ze me twee dagen niet. Als ik dan op maandag op werk kom dan praatten mijn twee lievelingetjes (Philomena (9 jarig meisje die gek in haar hoofd is ;) en Derrik) totaal niet tegen me. Nadat Philo dan eindelijk wat gegeten heeft en ze me dus weer een half uurtje heeft gezien lacht ze weer en doet ze weer gek. Bij Derrik daarentegen kan het soms wel langer duren. Zo heeft het me afgelopen week 2 hele dagen gekocht voordat ik hem weer mocht optillen en knuffelen. Toen ik dat op dinsdag deed begon hij te huilen en rende hij weg.. Dat brak echt mijn hart.. Ik ga dat kleine ventje zo erg missen als ik straks weer in Nederland ben, en het is best wel pijnlijk om dan te bedenken dat hij tegen die tijd wel weer 10 andere vrijwilligers heeft om hem lief te vinden..
Maargoed! Dit weekend hebben we een rustig weekendje. Vandaag lekker naar het zwembad geweest en morgen gaan we met ons gastgezin mee naar de kerk!
Voor de mensen die het nog niet wisten: Henk Jan en ik gaan vanaf 20 maart rondreizen door Ghana en zijn dan hoogstwaarschijnlijk niet meer per internet te bereiken :(.. Hoe het met de telefoonconnecties door de rest van het land zit weet ik niet, dat zullen we gewoon uit moeten testen!
Nu nog een paar fototjes van mijn uitstapje naar Elmina Castle met Gina (het meisje samen met mij op de laatste foto). Oh ik kom net tot de conclusie dat ik de fotos er hier vandaag neit op krijg. Hier zijn de links:
http://photos-c.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs028.snc1/2579_135018220462_693050462_6204922_4561463_n.jpg
http://photos-g.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs028.snc1/2579_135018190462_693050462_6204918_4583846_n.jpg (hier drink ik trouwens uit een leuk Ghanees waterzakje ;))
http://photos-a.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs028.snc1/2579_135018250462_693050462_6204928_5960198_n.jpg
http://photos-e.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs028.snc1/2579_135018450462_693050462_6204964_4873038_n.jpg
Liefs, xx Nicole :)
dinsdag 3 maart 2009
Hallo allemaal!
Toch weer een erg leuk weekend achter de rug! We zijn, zoals ik al zei, dit weekend naar Kumasi geweest!
Vrijdagavond was Nicola's feestje, de Duitse jongen die met Nicole in het weeshuis werkt. Hij was 20 geworden, dus gingen we met hem naar de Rastafari's die hier zijn grote vrienden zijn! Groot feest bij een heel klein lokaal barretje, waar we dus op de reggae stonden te dansen en veel ook op zaten te stonen:P! Maar ook wel weer een heel raar gezicht, want naast het barretje lagen er gewoon vissers te slapen op de grond, naast de harde muziek! Na die mooie avond zijn we allemaal met een drankje teveel op (lokaal spul is echt niet goed voor je!) naar bed gegaan om de volgende ochtend om 8 uur sochtends te vertrekken naar Kumasi! Daar aangekomen om 1 uur na een 4 uur lange dramarit met de metrobus daar aangekomen op zoek naar een goed hostel, dat net buiten het centrum lag! Snel gevonden nadat wij voor het eerst een taxichauffeur afgezet hadden! (hij snapte het verschil niet tussen pesewa en cedi's, dus gaven we hem 20 pesua ipv 2 cedi) Een kamer gekregen voor ons 6, voor maar 8 cedi pp en dat voor een redelijk goed hostel en een bed waar ik in paste! Ideaal! Toen naar het cultural centre, wat gesloten bleek te zijn, maar wel wel een zeer vette vleermuizenkolonie zat! Duizenden hingen aan de bomen, schitterend! Maar centre gesloten, dus op naar de grote markt van Kumasi! Nou, ik heb in mn leven nog niet zoveel mensen op zo'n kluitje gezien! 12000 winkeltjes op maar iets van 3 hectare! Achterlijk maar ontzettend vet! Toen in de avond proberen uit te gaan, wat mislukte, dus maar een paar drankjes gedronken bij een barretje! Slapen, volgende dag naar het Ashanti kingdom! Daar een rondleiding gehad rond het oude paleis en uitleg gehad over het matriarchale van dit koninkrijk, erg interessant! Toen met de trotro terug en dat was het dan weer! Vrijdag independance day, dus wordt heel vet! Sorry voor zeer kort verslag, maar ik heb nog maar 1 minuut, dus wordt nog afwachten of ik deze online krijg!!!
Xxx, Haje!
Toch weer een erg leuk weekend achter de rug! We zijn, zoals ik al zei, dit weekend naar Kumasi geweest!
Vrijdagavond was Nicola's feestje, de Duitse jongen die met Nicole in het weeshuis werkt. Hij was 20 geworden, dus gingen we met hem naar de Rastafari's die hier zijn grote vrienden zijn! Groot feest bij een heel klein lokaal barretje, waar we dus op de reggae stonden te dansen en veel ook op zaten te stonen:P! Maar ook wel weer een heel raar gezicht, want naast het barretje lagen er gewoon vissers te slapen op de grond, naast de harde muziek! Na die mooie avond zijn we allemaal met een drankje teveel op (lokaal spul is echt niet goed voor je!) naar bed gegaan om de volgende ochtend om 8 uur sochtends te vertrekken naar Kumasi! Daar aangekomen om 1 uur na een 4 uur lange dramarit met de metrobus daar aangekomen op zoek naar een goed hostel, dat net buiten het centrum lag! Snel gevonden nadat wij voor het eerst een taxichauffeur afgezet hadden! (hij snapte het verschil niet tussen pesewa en cedi's, dus gaven we hem 20 pesua ipv 2 cedi) Een kamer gekregen voor ons 6, voor maar 8 cedi pp en dat voor een redelijk goed hostel en een bed waar ik in paste! Ideaal! Toen naar het cultural centre, wat gesloten bleek te zijn, maar wel wel een zeer vette vleermuizenkolonie zat! Duizenden hingen aan de bomen, schitterend! Maar centre gesloten, dus op naar de grote markt van Kumasi! Nou, ik heb in mn leven nog niet zoveel mensen op zo'n kluitje gezien! 12000 winkeltjes op maar iets van 3 hectare! Achterlijk maar ontzettend vet! Toen in de avond proberen uit te gaan, wat mislukte, dus maar een paar drankjes gedronken bij een barretje! Slapen, volgende dag naar het Ashanti kingdom! Daar een rondleiding gehad rond het oude paleis en uitleg gehad over het matriarchale van dit koninkrijk, erg interessant! Toen met de trotro terug en dat was het dan weer! Vrijdag independance day, dus wordt heel vet! Sorry voor zeer kort verslag, maar ik heb nog maar 1 minuut, dus wordt nog afwachten of ik deze online krijg!!!
Xxx, Haje!
vrijdag 27 februari 2009
Haaaallloo!
Ik zie net dat Nicole weer wat foto's heeft weten van een oud vrijwilliger, dus kunnen jullie weer een beetje zien wat wij allemaal meemaken..!
Deze week mijn eerste week op de Male Medical Ward gehad en als ik heel eerlijk ben, is het daar behoorlijk saai. Vandaar dat ik waarschijnlijk volgende week al naar de Male Surgical Ward ga, maar ik ga het eerst maandag toch nog maar een kans geven. Het probleem op de MMW is namelijk een beetje dat er veel te veel geneeskundestudenten rondlopen die al het werk doen wat wij anders zouden doen.. Dus het is een klein beetje praten met patienten, rondlopen op de Ward Rounds en voor de rest klein beetje administratief werk doen.. Niet echt vervullend, dus vandaar dat ik mijn heil waarschijnlijk na maandag ergens anders ga zoeken!
Deze week wel 2 dagen naar de Surgical Suite geweest! Was echt weer supervet, ben echt blij dat de mensen me daar mogen en dus het leuk vinden als ik vaak langskom (met een beetje geluk zit ik dus volgende week 3 dagen in de operatiekamer op zijn minst;))! Dinsdag waren er in totaal 4 operaties. Het begon met een biopsie van de vagina bij een vrouw van middelbare leeftijd. Ze had een gezwel en ze wilden weten of het goed of kwaadaardig was. De biopsie was maar een heel kleine ingreep, dus was maar een operatie van iets meer dan een half uur in totaal. Daarna was ik weer zo gelukkig om een Caesarian Section te zien en de dokter legde erg veel uit, dus was echt heel leuk! Kwam een klein gezond jongetje ter wereld, waarna de hele baarmoeder naar buiten werd gebracht om te hechten en klaar was kees! Nog een beetje verwonderd van wat alles ongeveer een kwartier naar het kind zitten kijken en dan weer terug naar de baarmoeder..:P! Blijft een heel raar gezicht om te zien dat zo'n kind een kwartiertje daarvoor in die baarmoeder zat, is echt een wonder..! Toen het hechten en alles klaar was, kon ik zo doorlopen naar de volgende operatie! Dit was een zogenaamde Molar Pregnancy, wat inhoudt dat er wel een eitje door een spermacel is bevrucht, maar dat er niet genoeg/geen genetisch materiaal in het eitje zat. Daardoor kan er dus geen kind groeien, maar wordt er wel een soort zwangerschap in gezet. Hierbij worden druifachtige 'gezwelletjes' gevormd in de baarmoeder, die heel snel groter worden. Dus helaas, als dit gebeurt (kans ong. 1 op 1000), moet de baarmoeder in meeste gevallen eruit. Was wel interessant om te zien hoe zo'n hysterectomie wordt uitgevoerd. Is nog ontzettend moeilijk, omdat dit gebied erg goed doorbloedt is! Daarna nog 1 klein operatietje, er was een foetus blijven steken in een gebied waar het niet kon groeien, dus moest het verwijderd worden! MOCHT TROUWENS HIERVAN FOTO'S MAKEN!! Krijg ze niet online, maar wel echt fokkin vet dat dat mocht:P! Haha, zou je in Nederland denk ik niet snel meemaken.. Maar goed, dat was dus dinsdag!
Vandaag WEER operatiedag, mocht namelijk weer mee met mijn favoriete dokter, dokter Vega! Hij is een orthopeed, dus de operaties waarmee ik hem meestal 'help' (mag niet veel doen, maar heb vandaag wel voor het eerst zelf echt gegipst!) zijn botbreuken/gewrichtsdingen (dislocaties e.d.) en dat is wel echt leuk om te zien. Vandaag moest een arm/schouder gezet worden, dus het 13 jarige jongetje moest onder volledige narcose en toen moest er van twee kanten aan de arm getrokken worden. Ziet er echt naar uit, omdat je het bot na heel heel veel kracht dan echt een soort van op zijn plaats ziet springen! Daarna gipsen en klaar is kees. Volgende operatie was een breuk van het rechter heupbeen, dus moesten zijn heupen helemaal ingegipst worden en vervolgens ook nog eens zijn rechterbeen. En de twee benen/heupen werden in goede positie gehouden door en soort dwarsverbinding. Dus in andere woorden heel veel gips en handen tekort om het aan te brengen. In nog andere woorden, ik mocht gipsen! Niet heel veel maar moest het onderbeen ingipsen voor een deel! Was heel leuk om te doen en moest veel gips snijden voor dokter Vega en zijn assistent. Hierna weer een Caesarian Section die ook weer helemaal goed ging, gezond meisje van 7 pond! Blijft nog steeds het mooiste om te zien, geboortes van kinderen. Ik heb er nu een stuk of vier gezien en kan de operatie bijna dromen:P! Daarna was er nog een dislocatie van de heup, die dus ook geplaatst moest worden en gegipst, dus moest weer helpen daarbij, dokter (klein ventje) trekken aan die heup, was gewoon bijna lachwekkend en opeens zag je m weer in de kom schieten. Gips eromheen, net als met het gebroken heupbeen en klaar. Nog 1 operatie was een gecompliceerde botbreuk aan het onderbeen bij een oudere man. Moesten dus pinnen en platen, maar is ook allemaal goed gegaan!
Dit weekend naar Kumasi, grote stad op 4 rijden vanaf hier! Dus schrijf maandag wel hoe dat allemaal gegaan is!
Xxx, Haje
Ik zie net dat Nicole weer wat foto's heeft weten van een oud vrijwilliger, dus kunnen jullie weer een beetje zien wat wij allemaal meemaken..!
Deze week mijn eerste week op de Male Medical Ward gehad en als ik heel eerlijk ben, is het daar behoorlijk saai. Vandaar dat ik waarschijnlijk volgende week al naar de Male Surgical Ward ga, maar ik ga het eerst maandag toch nog maar een kans geven. Het probleem op de MMW is namelijk een beetje dat er veel te veel geneeskundestudenten rondlopen die al het werk doen wat wij anders zouden doen.. Dus het is een klein beetje praten met patienten, rondlopen op de Ward Rounds en voor de rest klein beetje administratief werk doen.. Niet echt vervullend, dus vandaar dat ik mijn heil waarschijnlijk na maandag ergens anders ga zoeken!
Deze week wel 2 dagen naar de Surgical Suite geweest! Was echt weer supervet, ben echt blij dat de mensen me daar mogen en dus het leuk vinden als ik vaak langskom (met een beetje geluk zit ik dus volgende week 3 dagen in de operatiekamer op zijn minst;))! Dinsdag waren er in totaal 4 operaties. Het begon met een biopsie van de vagina bij een vrouw van middelbare leeftijd. Ze had een gezwel en ze wilden weten of het goed of kwaadaardig was. De biopsie was maar een heel kleine ingreep, dus was maar een operatie van iets meer dan een half uur in totaal. Daarna was ik weer zo gelukkig om een Caesarian Section te zien en de dokter legde erg veel uit, dus was echt heel leuk! Kwam een klein gezond jongetje ter wereld, waarna de hele baarmoeder naar buiten werd gebracht om te hechten en klaar was kees! Nog een beetje verwonderd van wat alles ongeveer een kwartier naar het kind zitten kijken en dan weer terug naar de baarmoeder..:P! Blijft een heel raar gezicht om te zien dat zo'n kind een kwartiertje daarvoor in die baarmoeder zat, is echt een wonder..! Toen het hechten en alles klaar was, kon ik zo doorlopen naar de volgende operatie! Dit was een zogenaamde Molar Pregnancy, wat inhoudt dat er wel een eitje door een spermacel is bevrucht, maar dat er niet genoeg/geen genetisch materiaal in het eitje zat. Daardoor kan er dus geen kind groeien, maar wordt er wel een soort zwangerschap in gezet. Hierbij worden druifachtige 'gezwelletjes' gevormd in de baarmoeder, die heel snel groter worden. Dus helaas, als dit gebeurt (kans ong. 1 op 1000), moet de baarmoeder in meeste gevallen eruit. Was wel interessant om te zien hoe zo'n hysterectomie wordt uitgevoerd. Is nog ontzettend moeilijk, omdat dit gebied erg goed doorbloedt is! Daarna nog 1 klein operatietje, er was een foetus blijven steken in een gebied waar het niet kon groeien, dus moest het verwijderd worden! MOCHT TROUWENS HIERVAN FOTO'S MAKEN!! Krijg ze niet online, maar wel echt fokkin vet dat dat mocht:P! Haha, zou je in Nederland denk ik niet snel meemaken.. Maar goed, dat was dus dinsdag!
Vandaag WEER operatiedag, mocht namelijk weer mee met mijn favoriete dokter, dokter Vega! Hij is een orthopeed, dus de operaties waarmee ik hem meestal 'help' (mag niet veel doen, maar heb vandaag wel voor het eerst zelf echt gegipst!) zijn botbreuken/gewrichtsdingen (dislocaties e.d.) en dat is wel echt leuk om te zien. Vandaag moest een arm/schouder gezet worden, dus het 13 jarige jongetje moest onder volledige narcose en toen moest er van twee kanten aan de arm getrokken worden. Ziet er echt naar uit, omdat je het bot na heel heel veel kracht dan echt een soort van op zijn plaats ziet springen! Daarna gipsen en klaar is kees. Volgende operatie was een breuk van het rechter heupbeen, dus moesten zijn heupen helemaal ingegipst worden en vervolgens ook nog eens zijn rechterbeen. En de twee benen/heupen werden in goede positie gehouden door en soort dwarsverbinding. Dus in andere woorden heel veel gips en handen tekort om het aan te brengen. In nog andere woorden, ik mocht gipsen! Niet heel veel maar moest het onderbeen ingipsen voor een deel! Was heel leuk om te doen en moest veel gips snijden voor dokter Vega en zijn assistent. Hierna weer een Caesarian Section die ook weer helemaal goed ging, gezond meisje van 7 pond! Blijft nog steeds het mooiste om te zien, geboortes van kinderen. Ik heb er nu een stuk of vier gezien en kan de operatie bijna dromen:P! Daarna was er nog een dislocatie van de heup, die dus ook geplaatst moest worden en gegipst, dus moest weer helpen daarbij, dokter (klein ventje) trekken aan die heup, was gewoon bijna lachwekkend en opeens zag je m weer in de kom schieten. Gips eromheen, net als met het gebroken heupbeen en klaar. Nog 1 operatie was een gecompliceerde botbreuk aan het onderbeen bij een oudere man. Moesten dus pinnen en platen, maar is ook allemaal goed gegaan!
Dit weekend naar Kumasi, grote stad op 4 rijden vanaf hier! Dus schrijf maandag wel hoe dat allemaal gegaan is!
Xxx, Haje
dinsdag 24 februari 2009
Hooi!
Ik krijg van alle kanten de vraag wat ik nou eigenlijk in het weeshuis doe. Dus daar ga ik deze blog aan wijden (HJ heeft uiteraard het weekend al gedaan, inclusief de muizen :P).
Elke dag kom ik zo rond half 3 aan in het weeshuis. Dan is school net afgelopen en word je begroet door de kindjes en nog wat achtergebleven schoolkinderen die alleen maar Obruni roepen en op je gaan klimmen. Ik heb geen idee wie al die kinderen zijn want behalve dat zie ik ze nooit. Nadat ik dus ben aangekomen gaan alle kindjes rondrennen, hun schooluniform uittrekken en normale kleren uitzoeken. Het is zo leuk om te zien hope zelfstandig de kinderen zijn en hoe behulpzaam ze zijn tov elkaar. Wij hoeven niemand met aankleden te helpen..Zodra de kindjes aangekleed zijn komen ze weer tevoorschijn en gaan ze eten. Voordat ze eindelijk klaar zijn met eten is het half 4/4 uur en mogen wij onze gang gaan met ze. Echt grote projecten hebben we nog niet met ze gedaan. We hebben wel een show met ze voorbereid. Was echt heel leuk! Kindjes in groepjes ingedeeld en ze hebben allemaal wat voorbereid. Toen hebben de oudere meisjes persoonlijke uitnodigingen gemaakt voor alle vrijwilligers of ze naar de show kwamen kijken. Voor zover ik weet vonden ze het allemaal heel erg leuk en was het een groot succes! Verder hebben we een keer pasta gekookt voor de kinderen! Een immens grote pan pasta en een andere grote pan saus! Het was best wel goed gelukt al zeg ik het zelf, en wegens gebrek aan bestek heb ik op zijn ghanees met mijn handen gegeten :) Na de show heb ik met Fabi en Rowena (en de 3 nieuwe deens, niet projectsabroad vrijwilligers) in het weeshuis geslapen. Helaas hebben we niet bij de kinderen zelf geslapen omdat diekamers een rozooi waren. Het is wel leuk om Derek en immanuel naar bed te kunnen brengen en de kinderen vinden het allemaal prachtig dat we blijven slapen ook al zien ze ons s nachts niet!!
Verder doen we niet echt veel grote dingen met de kinderen. Ze knutselen, spelen voetbal of kruipen gewoon op je schoot en lezen een boek. Heel lief en leuk allemaal :). Misschien dat we ze binnenkort zwemles gaan geven maar we hebben er eigenlijk e tijd niet voor dus moeten nog even kijken of we dat kunnen plannen.
Dit weekend gaan we naar Kumasi! ben benieuwd naar de ashanti kingdom! en de vrijdag erna 6 maar is het independence day en dat schijnt altjd een mega feest te zijn!! :)
Tot over 6 weekjes alweer!
xxx liefs nicole
Ik krijg van alle kanten de vraag wat ik nou eigenlijk in het weeshuis doe. Dus daar ga ik deze blog aan wijden (HJ heeft uiteraard het weekend al gedaan, inclusief de muizen :P).
Elke dag kom ik zo rond half 3 aan in het weeshuis. Dan is school net afgelopen en word je begroet door de kindjes en nog wat achtergebleven schoolkinderen die alleen maar Obruni roepen en op je gaan klimmen. Ik heb geen idee wie al die kinderen zijn want behalve dat zie ik ze nooit. Nadat ik dus ben aangekomen gaan alle kindjes rondrennen, hun schooluniform uittrekken en normale kleren uitzoeken. Het is zo leuk om te zien hope zelfstandig de kinderen zijn en hoe behulpzaam ze zijn tov elkaar. Wij hoeven niemand met aankleden te helpen..Zodra de kindjes aangekleed zijn komen ze weer tevoorschijn en gaan ze eten. Voordat ze eindelijk klaar zijn met eten is het half 4/4 uur en mogen wij onze gang gaan met ze. Echt grote projecten hebben we nog niet met ze gedaan. We hebben wel een show met ze voorbereid. Was echt heel leuk! Kindjes in groepjes ingedeeld en ze hebben allemaal wat voorbereid. Toen hebben de oudere meisjes persoonlijke uitnodigingen gemaakt voor alle vrijwilligers of ze naar de show kwamen kijken. Voor zover ik weet vonden ze het allemaal heel erg leuk en was het een groot succes! Verder hebben we een keer pasta gekookt voor de kinderen! Een immens grote pan pasta en een andere grote pan saus! Het was best wel goed gelukt al zeg ik het zelf, en wegens gebrek aan bestek heb ik op zijn ghanees met mijn handen gegeten :) Na de show heb ik met Fabi en Rowena (en de 3 nieuwe deens, niet projectsabroad vrijwilligers) in het weeshuis geslapen. Helaas hebben we niet bij de kinderen zelf geslapen omdat diekamers een rozooi waren. Het is wel leuk om Derek en immanuel naar bed te kunnen brengen en de kinderen vinden het allemaal prachtig dat we blijven slapen ook al zien ze ons s nachts niet!!
Verder doen we niet echt veel grote dingen met de kinderen. Ze knutselen, spelen voetbal of kruipen gewoon op je schoot en lezen een boek. Heel lief en leuk allemaal :). Misschien dat we ze binnenkort zwemles gaan geven maar we hebben er eigenlijk e tijd niet voor dus moeten nog even kijken of we dat kunnen plannen.
Dit weekend gaan we naar Kumasi! ben benieuwd naar de ashanti kingdom! en de vrijdag erna 6 maar is het independence day en dat schijnt altjd een mega feest te zijn!! :)
Tot over 6 weekjes alweer!
xxx liefs nicole
maandag 23 februari 2009
Hallo allemaal!
Vrijdag mocht ik in de ochtend weer meelopen met de Cubaanse dokter, Dr. de Vega! Supervet, wel weinig echte operaties, vooral moeilijk gipswerk, maar dat hield in dat ik dit keer wel echt een beetje kon helpen, dus was wel leuk! Voor de rest was er een vrouw die 2 weken geleden een zwaar auto-ongeluk had gehad. Ze had een soort van gips en verband om haar been heen gekregen en echt alle huid bijna op haar been was doodgegaan. Dus dokter de Vega moest alles wegsnijden, echt gigantische open plekken ontstonden natuurlijk zo op haar been, was echt niet prettig om te zien.. Daarnaast waren de wonden op haar been flink gaan ontsteken, dus het pus kwam er met grote hoeveelheden tegelijk uit en op sommige plekken kon je het bot gewoon zien zitten nadat alle pus eruit was. Niet erg prettig:P! Wel heel interessant om te zien hoe ze zoiets aanpakken! Toen na het zien van 5 operaties in totaal, op naar Ada Foah! Dat is de plek, oostelijk van Accra, waar de Volta rivier en de oceaan samen komen. Om 2 uur smiddags naar het Metrobus station. Dit zijn bussen uit de jaren 70/80 ongeveer, die pas weggaan als de bus helemaal vol zit! Dus.. wij wilden weggaan om 2 uur en uiteindelijk ging de bus weg om half vier na een verhitte discussie omdat het personeel teveel plekken had verkocht en opeens zelf niet meer mee kon, dus mensen volgens het personeel gewoon maar weer uit moesten stappen:P! Gek Afrika! Maar goed, uiteindelijk dus op weg, eerst naar Accra, echt gekkenwerk daar, lopen OVERAL mensen! En echt heel smerige stad, hoef daar niet perse meer heen, toen naar Ada Foah, met een trotro, en toen met een taxi op zoek naar een slaapplek. We hadden namelijk nergens gereserveerd, erg handig en de taxi chauffeur wilde ons natuurlijk naar alles wel brengen voor een goede prijs (flink afgezet). Uiteindelijk, na 8 uur rijden een slaapplek gevonden in AdaFoah, in het centrum zodat we de volgende dag konden vertrekken naar Maranatha beachresort. Goed geslapen, omdat we de ventilator, die kapot was, hadden gemaakt met een condoom... Ga het niet uitleggen, kijk maar naar de foto's als we terugkomen:P!
De volgende ochtend vroeg opgestaan om naar Maranatha beachresort te gaan. Met een bootje moet je hier heen, of je moet door meerdere arme dorpjes lopen voor ongeveer een uur. Dus op een kano met motor, op weg naar het beachresort:)! Schitterende omgeving tijdens het varen, echt super! Aangekomen op het beachresort, bleek het niet echt een resort:P! Wel echt schittend gelegen, het was namelijk voltarivier, 25 meter verder ons rieten huisje met palmboombladmuren, en 25 meter verder aan de andere kant de oceaan! Echt schitterend, begrijp me niet verkeerd, maar er was natuurlijk geen lopend water, geen toiletten (jawel, gaten in de grond op het strand met een toiletbril erboven:P) en ongeveer 3 lampjes voor het hele terrein:P! Wel weer echt een topervaring om in zo'n hutje te slapen op zo'n locatie! Zaterdag de hele dag beetje rondgelopen/gezwommen/gerelaxed! Toen in de avond was er een groot kampvuur met afrikaanse dans en werden er lekker een paar biertjes gedronken, mooi avondje. Toen laat in de avond naar bed, nadat een zoektocht naar schildpadden op niks was uitgedraaid. Toen proberen te slapen, maar dat lukte niet door het gegil van Nicole en Michelle die muizen in hun kamer hadden:P! Te mooi voor woorden, kan niet anders zeggen..! De volgende ochtend na een snikhete nacht, weer lekker even gezwommen in de zee en toen met een boot een rondvaart gemaakt over de voltarivier. Erg mooie omgeving met allemaal kleine dorpjes aan de zijkanten. Aangelegd bij 1 van deze dorpjes waar ze lokale rum maakten. We mochten allemaal proeven en Nicole vond het heeeerlijk (NIET:P). Ook hier zijn mooie foto's van, ga ze binnenkort proberen up te loaden;)! Daarna na een lange rit eindelijk weer thuis in Cape Coast, bedtijd! Morgen weer operatiekamerdag, ben benieuwd!
Tot over 6 weekjes allemaal!
Xxx, Haje
Vrijdag mocht ik in de ochtend weer meelopen met de Cubaanse dokter, Dr. de Vega! Supervet, wel weinig echte operaties, vooral moeilijk gipswerk, maar dat hield in dat ik dit keer wel echt een beetje kon helpen, dus was wel leuk! Voor de rest was er een vrouw die 2 weken geleden een zwaar auto-ongeluk had gehad. Ze had een soort van gips en verband om haar been heen gekregen en echt alle huid bijna op haar been was doodgegaan. Dus dokter de Vega moest alles wegsnijden, echt gigantische open plekken ontstonden natuurlijk zo op haar been, was echt niet prettig om te zien.. Daarnaast waren de wonden op haar been flink gaan ontsteken, dus het pus kwam er met grote hoeveelheden tegelijk uit en op sommige plekken kon je het bot gewoon zien zitten nadat alle pus eruit was. Niet erg prettig:P! Wel heel interessant om te zien hoe ze zoiets aanpakken! Toen na het zien van 5 operaties in totaal, op naar Ada Foah! Dat is de plek, oostelijk van Accra, waar de Volta rivier en de oceaan samen komen. Om 2 uur smiddags naar het Metrobus station. Dit zijn bussen uit de jaren 70/80 ongeveer, die pas weggaan als de bus helemaal vol zit! Dus.. wij wilden weggaan om 2 uur en uiteindelijk ging de bus weg om half vier na een verhitte discussie omdat het personeel teveel plekken had verkocht en opeens zelf niet meer mee kon, dus mensen volgens het personeel gewoon maar weer uit moesten stappen:P! Gek Afrika! Maar goed, uiteindelijk dus op weg, eerst naar Accra, echt gekkenwerk daar, lopen OVERAL mensen! En echt heel smerige stad, hoef daar niet perse meer heen, toen naar Ada Foah, met een trotro, en toen met een taxi op zoek naar een slaapplek. We hadden namelijk nergens gereserveerd, erg handig en de taxi chauffeur wilde ons natuurlijk naar alles wel brengen voor een goede prijs (flink afgezet). Uiteindelijk, na 8 uur rijden een slaapplek gevonden in AdaFoah, in het centrum zodat we de volgende dag konden vertrekken naar Maranatha beachresort. Goed geslapen, omdat we de ventilator, die kapot was, hadden gemaakt met een condoom... Ga het niet uitleggen, kijk maar naar de foto's als we terugkomen:P!
De volgende ochtend vroeg opgestaan om naar Maranatha beachresort te gaan. Met een bootje moet je hier heen, of je moet door meerdere arme dorpjes lopen voor ongeveer een uur. Dus op een kano met motor, op weg naar het beachresort:)! Schitterende omgeving tijdens het varen, echt super! Aangekomen op het beachresort, bleek het niet echt een resort:P! Wel echt schittend gelegen, het was namelijk voltarivier, 25 meter verder ons rieten huisje met palmboombladmuren, en 25 meter verder aan de andere kant de oceaan! Echt schitterend, begrijp me niet verkeerd, maar er was natuurlijk geen lopend water, geen toiletten (jawel, gaten in de grond op het strand met een toiletbril erboven:P) en ongeveer 3 lampjes voor het hele terrein:P! Wel weer echt een topervaring om in zo'n hutje te slapen op zo'n locatie! Zaterdag de hele dag beetje rondgelopen/gezwommen/gerelaxed! Toen in de avond was er een groot kampvuur met afrikaanse dans en werden er lekker een paar biertjes gedronken, mooi avondje. Toen laat in de avond naar bed, nadat een zoektocht naar schildpadden op niks was uitgedraaid. Toen proberen te slapen, maar dat lukte niet door het gegil van Nicole en Michelle die muizen in hun kamer hadden:P! Te mooi voor woorden, kan niet anders zeggen..! De volgende ochtend na een snikhete nacht, weer lekker even gezwommen in de zee en toen met een boot een rondvaart gemaakt over de voltarivier. Erg mooie omgeving met allemaal kleine dorpjes aan de zijkanten. Aangelegd bij 1 van deze dorpjes waar ze lokale rum maakten. We mochten allemaal proeven en Nicole vond het heeeerlijk (NIET:P). Ook hier zijn mooie foto's van, ga ze binnenkort proberen up te loaden;)! Daarna na een lange rit eindelijk weer thuis in Cape Coast, bedtijd! Morgen weer operatiekamerdag, ben benieuwd!
Tot over 6 weekjes allemaal!
Xxx, Haje
vrijdag 20 februari 2009
Oke! Ik heb ook een paar fotos op facebook gevonden om te stelen!
Komen ze:
Immanuel, 2jarig kindje in het weeshuis :)
'Meeting' met de weeshuis supervisors.
Derek en Gifty
Anomabo Beach Resort
Takoradi
Vrijwillgers en weeshuiskinderen wachtende op de show die opgevoerd ging worden door de New Life kids!
Zo wit als ik was op de meeting foto ben ik dus niet meer ;)
Liefs, Nicole :)
donderdag 19 februari 2009
Haaa allemaal!
Er zijn dus eindelijk foto's te bewonderen! Dit allemaal dankzij een eenmalige snelle internetverbinding en het feit dat iemand al wat foto's online had gezet;)! Kijk ook allemaal op mijn hyves, waar op dit moment de meeste foto's te bewonderen zijn! Schrijf snel weer een blogje;)!
Xxx Haje
Er zijn dus eindelijk foto's te bewonderen! Dit allemaal dankzij een eenmalige snelle internetverbinding en het feit dat iemand al wat foto's online had gezet;)! Kijk ook allemaal op mijn hyves, waar op dit moment de meeste foto's te bewonderen zijn! Schrijf snel weer een blogje;)!
Xxx Haje
dinsdag 17 februari 2009
Haaa iedereen!
Vandaag gaat het een kort blogje worden, want heb niet zo heel veel te vertellen!
Dit weekend was eerst het plan om naar Krokrobite te gaan, een beachresort op ongeveer 3 uur rijden, maar daar hebben we uiteindelijk maar van afgezien.. Er zijn genoeg mooie beachresorts dichtbij, dus waarom zou je er dan 3 uur voor rijden.. Dus wij zijn naar Elmina gegaan, ongeveer 20 minuutjes rijden van ons huis om daar vervolgens lekker de zaterdag door te brengen op het strand en aan het zwembad voor maar 2,50 euro pp. Daar dus lekker valentijnsdag doorgebracht, en toen in de avond naar onze lokale bar, die een heel groot feest had georganiseerd vanwege valentijnsdag. Dit is namelijk een behoorlijke aangelegenheid in Ghana, met grote feesten en iedereen in mooie Afrikaanse kleren! Wij dus naar de lokale bar, daar echt een moordavond gehad, optredens gezien e.d. was echt heel erg leuk.. Tot opeens om ongeveer 12 uur s'nachts echt een tropische storm uitbrak! Onweer en regen zoals ik het nog niet eerder gezien heb, was echt niet normaal. Het water stroomde als een soort kleine rivier over de straten en de riolen (die open zijn) kwamen naar boven, echt heel ranzig! Dus een taxi gevraagd om me echt direct bij mijn huis af te zetten en toen lekker gaan slapen!
Zondag zijn we naar een monkey resort gegaan dichtbij het Kakum National Park.. We dachten dat ze daar echt in het wild zeg maar rond zouden lopen, maar het was allemaal kooienwerk, wat het toch wel een stuk minder spectaculair maakte.. Wel leuk om te zien wat voor apen hier allemaal rondlopen, maar dat was het ook wel..! Nog een lekker drankje gedaan in de avond en toen weer tijd om te gaan slapen..
Voor de rest nog weinig gebeurd deze week, dus ik zal volgende week wel weer een nieuw blogje schrijven!
Xxx, Haje
Vandaag gaat het een kort blogje worden, want heb niet zo heel veel te vertellen!
Dit weekend was eerst het plan om naar Krokrobite te gaan, een beachresort op ongeveer 3 uur rijden, maar daar hebben we uiteindelijk maar van afgezien.. Er zijn genoeg mooie beachresorts dichtbij, dus waarom zou je er dan 3 uur voor rijden.. Dus wij zijn naar Elmina gegaan, ongeveer 20 minuutjes rijden van ons huis om daar vervolgens lekker de zaterdag door te brengen op het strand en aan het zwembad voor maar 2,50 euro pp. Daar dus lekker valentijnsdag doorgebracht, en toen in de avond naar onze lokale bar, die een heel groot feest had georganiseerd vanwege valentijnsdag. Dit is namelijk een behoorlijke aangelegenheid in Ghana, met grote feesten en iedereen in mooie Afrikaanse kleren! Wij dus naar de lokale bar, daar echt een moordavond gehad, optredens gezien e.d. was echt heel erg leuk.. Tot opeens om ongeveer 12 uur s'nachts echt een tropische storm uitbrak! Onweer en regen zoals ik het nog niet eerder gezien heb, was echt niet normaal. Het water stroomde als een soort kleine rivier over de straten en de riolen (die open zijn) kwamen naar boven, echt heel ranzig! Dus een taxi gevraagd om me echt direct bij mijn huis af te zetten en toen lekker gaan slapen!
Zondag zijn we naar een monkey resort gegaan dichtbij het Kakum National Park.. We dachten dat ze daar echt in het wild zeg maar rond zouden lopen, maar het was allemaal kooienwerk, wat het toch wel een stuk minder spectaculair maakte.. Wel leuk om te zien wat voor apen hier allemaal rondlopen, maar dat was het ook wel..! Nog een lekker drankje gedaan in de avond en toen weer tijd om te gaan slapen..
Voor de rest nog weinig gebeurd deze week, dus ik zal volgende week wel weer een nieuw blogje schrijven!
Xxx, Haje
vrijdag 13 februari 2009
Haaa!
Meestal schrijf ik alleen berichtjes op maandagen, maar vandaag echt een te vette dag gehad, dus wilde het even aan jullie weten en vastleggen op papier voordat ik iets ervan vergeet;)!
Een paar dagen geleden moest er een jongetje gegipst worden en terwijl ze dat deden werd er gesproken over een operatie van een andere man.. Ik hoorde eindelijk weer eens het woord operatie vallen, dus ik nam gelijk gebruik van deze kans en vroeg of ik daar dan misschien bij mocht zijn! HET MOCHT!! Vrijdagochtend, dus vandaag zou de operatie zijn en ik moest er zijn om half negen s'ochtends. Voor de mensen thuis, vergeet niet dat dit Ghanese tijden zijn, oftewel bouw altijd minstens een half uur vertraging in..!
Vanochtend kwam ik dus wel al om half negen aan, omdat ik te bang was om de operatie te missen.. De dokter kwam natuurlijk pas om kwart over negen aanzetten, maar hij was blij me te zien en liet me zien waar ik me kon omkleden e.d... Om half tien stond ik helemaal klaar in mijn OK pak en had moeite met het wachten voor de operatie:P! Het ging om een beenbreuk van een man die ik al eerder had gezien, hij was namelijk 1 van de mensen van het grote auto ongeluk (zie vorige blog). Hij was de man wiens huid van de kin helemaal tegen de neus aan kon en ga zo maar door. Hij had een ernstige breuk bij zijn knie, bot zeg maar helemaal doormidden en in meerdere stukken. Dat was de operatie die dus gepland stond voor half negen, maar aangezien er een man van 90 was wiens vinger geamputeerd moest worden en die niet kon wachten, moest dat eerst nog even gebeuren! Daar ging die dan, mijn eerste operatie. Mocht natuurlijk niks doen, alleen kijken, maar was echt superinteressant!
Na die operatie, ging ik met de Cubaanse dokter dan toch eindelijk naar de man van het auto-ongeluk.. Ze maakten de knie open en plaatsten daarna de botfragmenten met pinnen aan elkaar! Ook super om te zien. Ik dacht dat ik daarna zou moeten vertrekken, maar nee hoor, er waren gewoon nog 4 operaties te zien! En de dokter vond het prima als ik erbij zou blijven en hij zou me proberen zo veel mogelijk uit te leggen. Nou is het behoorlijk moeilijk om het Engels te volgen van de Ghanese en Cubaanse doktoren, ze praten natuurlijk in wetenschappelijk gebrekkig Engels, maar ik heb er nog wel aardig wat van begrepen. De volgende operatie (de 3e) die ik mocht zien was de amputatie van het onderbeen bij een vrouw van 75 jaar oud. Ziet er echt heel erg raar uit, en het geluid van de zaag die door het bot heen gaat is niet echt lekker om te horen:S! Maar ook dit was weer heel interessant en de dokter legde uit hoe je een amputatie moest doen, waar je op moest letten en ook hoe je een hechting moest maken..
De volgende operatie was het verwijderen van dode huid bij het onderbeen en de voet van een vrouw van midden 40. Ze had Gangreen. Was ook wel interessant om te zien, maar toen ze begon met het verband eromheen te doen werd ik geroepen door een van de Ghanese doktoren dat er een jongen was die of een blindedarmontsteking had, of zwelling van Tyfus in de darmen, maar in ieder geval of ik wilde komen kijken, want hij ging nu beginnen. Ik natuurlijk zo snel mogelijk naar de volgende operatiekamer toe om dit te zien, want het leek me heel interessant. Toen ze de jongen opensneden, bleek dat hij een zeer grote tumor in het lagere gedeelte van zijn darmen.. Was wel erg naar, want de jongen was pas 12 jaar oud ofzo, en het was volgens de chirurg in ieder geval inoperabel. De jongen moest hopen dat het geen kwaadaardige tumor was, anders was zijn prognose heel erg slecht.. Blijft naar om zoiets te zien.. Dus een biopt genomen van de tumor om dat uit te zoeken en de jongen maar weer dichtgehecht, want ze konden er nu niks aan doen.
Daarna de laatste operatie, en deze vond ik het best! Een keizersnede! Wat is het superbijzonder om een kind geboren te zien worden! Ze maakten eerst heel voorzichtig een horizontale incisie aan de onderkant van de buik. Eerst door het buikvet, toen een klein beetje door de spier en begon toen letterlijk het gat groter te maken door te trekken aan het vlees.. AUW! Zag er wel naar uit, maar toen eenmaal de baarmoeder was bereikt en ze die heeeeel voorzichtig opensneden kwam al het vruchtwater eruit en natuurlijk ook een gezond klein jongetje! Echt geweldig om te zien! Volgende week ga ik hopelijk weer een dag meelopen met de artsen daar, want ze zijn heel aardig en willen je graag veel leren! Superervaring vandaag!
Dit weekend naar het strand en een Monkey Sanctuary, dus er komt waarschijnlijk maandag wel weer een nieuwe blog;)!
Xxx Haje
Meestal schrijf ik alleen berichtjes op maandagen, maar vandaag echt een te vette dag gehad, dus wilde het even aan jullie weten en vastleggen op papier voordat ik iets ervan vergeet;)!
Een paar dagen geleden moest er een jongetje gegipst worden en terwijl ze dat deden werd er gesproken over een operatie van een andere man.. Ik hoorde eindelijk weer eens het woord operatie vallen, dus ik nam gelijk gebruik van deze kans en vroeg of ik daar dan misschien bij mocht zijn! HET MOCHT!! Vrijdagochtend, dus vandaag zou de operatie zijn en ik moest er zijn om half negen s'ochtends. Voor de mensen thuis, vergeet niet dat dit Ghanese tijden zijn, oftewel bouw altijd minstens een half uur vertraging in..!
Vanochtend kwam ik dus wel al om half negen aan, omdat ik te bang was om de operatie te missen.. De dokter kwam natuurlijk pas om kwart over negen aanzetten, maar hij was blij me te zien en liet me zien waar ik me kon omkleden e.d... Om half tien stond ik helemaal klaar in mijn OK pak en had moeite met het wachten voor de operatie:P! Het ging om een beenbreuk van een man die ik al eerder had gezien, hij was namelijk 1 van de mensen van het grote auto ongeluk (zie vorige blog). Hij was de man wiens huid van de kin helemaal tegen de neus aan kon en ga zo maar door. Hij had een ernstige breuk bij zijn knie, bot zeg maar helemaal doormidden en in meerdere stukken. Dat was de operatie die dus gepland stond voor half negen, maar aangezien er een man van 90 was wiens vinger geamputeerd moest worden en die niet kon wachten, moest dat eerst nog even gebeuren! Daar ging die dan, mijn eerste operatie. Mocht natuurlijk niks doen, alleen kijken, maar was echt superinteressant!
Na die operatie, ging ik met de Cubaanse dokter dan toch eindelijk naar de man van het auto-ongeluk.. Ze maakten de knie open en plaatsten daarna de botfragmenten met pinnen aan elkaar! Ook super om te zien. Ik dacht dat ik daarna zou moeten vertrekken, maar nee hoor, er waren gewoon nog 4 operaties te zien! En de dokter vond het prima als ik erbij zou blijven en hij zou me proberen zo veel mogelijk uit te leggen. Nou is het behoorlijk moeilijk om het Engels te volgen van de Ghanese en Cubaanse doktoren, ze praten natuurlijk in wetenschappelijk gebrekkig Engels, maar ik heb er nog wel aardig wat van begrepen. De volgende operatie (de 3e) die ik mocht zien was de amputatie van het onderbeen bij een vrouw van 75 jaar oud. Ziet er echt heel erg raar uit, en het geluid van de zaag die door het bot heen gaat is niet echt lekker om te horen:S! Maar ook dit was weer heel interessant en de dokter legde uit hoe je een amputatie moest doen, waar je op moest letten en ook hoe je een hechting moest maken..
De volgende operatie was het verwijderen van dode huid bij het onderbeen en de voet van een vrouw van midden 40. Ze had Gangreen. Was ook wel interessant om te zien, maar toen ze begon met het verband eromheen te doen werd ik geroepen door een van de Ghanese doktoren dat er een jongen was die of een blindedarmontsteking had, of zwelling van Tyfus in de darmen, maar in ieder geval of ik wilde komen kijken, want hij ging nu beginnen. Ik natuurlijk zo snel mogelijk naar de volgende operatiekamer toe om dit te zien, want het leek me heel interessant. Toen ze de jongen opensneden, bleek dat hij een zeer grote tumor in het lagere gedeelte van zijn darmen.. Was wel erg naar, want de jongen was pas 12 jaar oud ofzo, en het was volgens de chirurg in ieder geval inoperabel. De jongen moest hopen dat het geen kwaadaardige tumor was, anders was zijn prognose heel erg slecht.. Blijft naar om zoiets te zien.. Dus een biopt genomen van de tumor om dat uit te zoeken en de jongen maar weer dichtgehecht, want ze konden er nu niks aan doen.
Daarna de laatste operatie, en deze vond ik het best! Een keizersnede! Wat is het superbijzonder om een kind geboren te zien worden! Ze maakten eerst heel voorzichtig een horizontale incisie aan de onderkant van de buik. Eerst door het buikvet, toen een klein beetje door de spier en begon toen letterlijk het gat groter te maken door te trekken aan het vlees.. AUW! Zag er wel naar uit, maar toen eenmaal de baarmoeder was bereikt en ze die heeeeel voorzichtig opensneden kwam al het vruchtwater eruit en natuurlijk ook een gezond klein jongetje! Echt geweldig om te zien! Volgende week ga ik hopelijk weer een dag meelopen met de artsen daar, want ze zijn heel aardig en willen je graag veel leren! Superervaring vandaag!
Dit weekend naar het strand en een Monkey Sanctuary, dus er komt waarschijnlijk maandag wel weer een nieuwe blog;)!
Xxx Haje
dinsdag 10 februari 2009
Oke, nadat ik vanuit alle mogelijk hoeken te horen heb gekregen dat het tijd was voor een nieuwe blog heb ik mezelf er dan toe gezet. Sorry, maar jullie wisten van te voren dat ik dit niet heel lang vol zou houden ;).
Goed, het weekend hoef ik wederom niet te beschrijven natuurlijk. Henkie is me alweer voor geweest. Sinds vorige week heb ik dan oko last van mn darmen. Ik had het zo netjes, zo lang weten te voorkomen, en dan toch word ik ook getroffen. Heel jammer, maar er is mee te leven.
Vorige week ben ik met Gina naar Elmina Castle geweest. Ik ben de jaartallen vergeten, maar het was eerst Portugees. Zijn handelden in goederen. Toen hadden de nederlanders het veroverd en begonnen de slavenhandel. Toen uiteindelijk de slavernij in 1872 (dacht ik) werd afgelast verkochten de Nederlands het kasteel aan de engelsen (jaaaa ik heb wat opgestoken die dag!). Het is heel indrukwekkend om zo'n kasteel van binnen te zien en van je gids alle verhalen horen of hoe de omstandigheden waren. Daarna heb ik lekker gelunched met Gina :).
In het weeshuis wordt het wel leuker. Ook al heb ik nog steeds niet heel veel nuttigs te doen, ik hou echt van de kindjes! Ze proberen me ook Fante te leren, maar soms vraag ik me af of ze me wel daardwerkelijk leren wat ze zeggen dat ze me leren ;).
Inmiddels kan ik jullie wat meer vertellen over het weeshuis. Heel dom maar ik ben het precieze jaartal vergeten maar ze bestaan nog niet heel lang. Sommige kinderen hebben helemaal geen ouders meer, anderen hebben wel een of twee ouders maar die kunnen niet voor ze zorgen. Soms gaan de kindjes in vakanties nog wel eens naar ze toe. Het weeshuis krijgt niks van de overheid, en niks van de vrijwilligersorganisaties. Ze moeten het hebben van donaties. Ik vraag me dan toch wel af hoe veel donaties ze werkelijk krijgen.. Ze zijn al een tijdje bezig met een nieuw gebouw die gefinancierd wordt door de fundraising in het thuisland van een oudvrijwilliger. Dat is dus heel mooi van hem/haar. Het gebouw is zeker de grootte van 3 rijtjeshuizen (en dan wel alleen de begane grond) en is voorzien van mooie douches, wc's en ventilators. Helaas kunnen ze pas het nieuwe gebouw betreden als ze nieuwe bedden hebben, want als de oude bedden gaan verplaatsen zullen ze uit elkaar vallen..Wanneer de nieuwe bedden komen is nog wel even afwachten..
Woensdag gaan we pasta voor de kindjes koken! Dat zullen ze vast leuk vinden want verder krijgen ze nu alleen maar banku of fufu. Beetje afwisseling zal ze goed doen. Verder hebben we een show met ze georganiseerd. Deze gaan ze de 18e opvoeren en alle vrijwilligers komen kijken! Na deze show zullen we een slaappartijtje houden in het weeshuis. Dat wordt vast heel grappig..
Ik heb het er trouwens nog helemaal niet over gehad hoe het is om als blanke hier over straat te lopen. Over het algemeen voel ik me heel ongemakkelijk (niet onveilig) omdat iedereen (letterlijk iedereen) je aan kijkt. Mij is inmiddels al meerdere malen vertelt dat het niet is omdat ze ons superieur vinden en ook niet omdat ze ons laag vinden. We zijn gewoon apart en Obruni zeggen ze al wijze van begroeting. Klinkt allemaal heel onlogisch. Maar we moeten er verder gewoon niet zo veel van denken. Verder is het heel vervelend als kindjes elke dag op je af komen en op een voetbal, fiets en/of geld vragen. En de huwelijksaanzoeken en de vele vragen om je contact informatie is ook niet heel leuk. Gelukkig gaan ze er niet te lang op door als je nee zegt. Als ik zeg sorry ik heb geen nummer, of sorry ik heb een vriendje, laten ze me verder met rust. Maar serieus, het is zo bizar om een taxi in te stappen en het is eerste (letterlijk het eerste) wat de chauffeur of een inzittende zegt is: Oh, waar kom je vandaan? holland, mooi! Kun je me meenemen? mag ik je telefoonnummeer, ik wil je graag nog een keer zien. UH NEE! Maargoed, gister kwam er dan wel weer een oud mannetje naar me toe op straat en die begon een serieus gesprek over het weer. Dat ik niet tegen zijn weer kon, maar dat hij ook heus niet tegen het nederlandse weer zou kunnen. Zoveel vriendelijkheid is wel weer heel erg leuk om tegen te komen op straat.
Verder ga ik vanavond aan de projects abroad supervisor vragen om een brief die mij toestemming geeft om in de cape coast school for the deaf and blind te helpen. Ik heb namelijk zoooooooveel vrije tijd in de ochtenden dat ik soms van verveling (en hitte) niet weet wat ik doen moet. Ik zou natuurlijk elke ochtend een boek kunnen lezen maar ik maak mezelf liever nog 3 ochtenden nuttig! tot nu toe wordt me dat wel heel moeilijk gemaakt, en ik denk ook niet dat de supervisor erom staat te springen om mij die brief te geven. maar het is mijn vrije tijd dus ik blijf gewoon net zo lang zeuren :)!
Nou, inmiddels is het tijd dat ik er weer mee stop. Ik ga even naar de naaister aan de overkant om te kijken of mijn tas al klaar is. Daarna vertrek ik naar het weeshuis voor de outreach.
Ik beloof geen tijd voor een nieuwe blog! Mijn luiheid en vrije tijd zullen het bepalen!
Liefs, xx nicole
Goed, het weekend hoef ik wederom niet te beschrijven natuurlijk. Henkie is me alweer voor geweest. Sinds vorige week heb ik dan oko last van mn darmen. Ik had het zo netjes, zo lang weten te voorkomen, en dan toch word ik ook getroffen. Heel jammer, maar er is mee te leven.
Vorige week ben ik met Gina naar Elmina Castle geweest. Ik ben de jaartallen vergeten, maar het was eerst Portugees. Zijn handelden in goederen. Toen hadden de nederlanders het veroverd en begonnen de slavenhandel. Toen uiteindelijk de slavernij in 1872 (dacht ik) werd afgelast verkochten de Nederlands het kasteel aan de engelsen (jaaaa ik heb wat opgestoken die dag!). Het is heel indrukwekkend om zo'n kasteel van binnen te zien en van je gids alle verhalen horen of hoe de omstandigheden waren. Daarna heb ik lekker gelunched met Gina :).
In het weeshuis wordt het wel leuker. Ook al heb ik nog steeds niet heel veel nuttigs te doen, ik hou echt van de kindjes! Ze proberen me ook Fante te leren, maar soms vraag ik me af of ze me wel daardwerkelijk leren wat ze zeggen dat ze me leren ;).
Inmiddels kan ik jullie wat meer vertellen over het weeshuis. Heel dom maar ik ben het precieze jaartal vergeten maar ze bestaan nog niet heel lang. Sommige kinderen hebben helemaal geen ouders meer, anderen hebben wel een of twee ouders maar die kunnen niet voor ze zorgen. Soms gaan de kindjes in vakanties nog wel eens naar ze toe. Het weeshuis krijgt niks van de overheid, en niks van de vrijwilligersorganisaties. Ze moeten het hebben van donaties. Ik vraag me dan toch wel af hoe veel donaties ze werkelijk krijgen.. Ze zijn al een tijdje bezig met een nieuw gebouw die gefinancierd wordt door de fundraising in het thuisland van een oudvrijwilliger. Dat is dus heel mooi van hem/haar. Het gebouw is zeker de grootte van 3 rijtjeshuizen (en dan wel alleen de begane grond) en is voorzien van mooie douches, wc's en ventilators. Helaas kunnen ze pas het nieuwe gebouw betreden als ze nieuwe bedden hebben, want als de oude bedden gaan verplaatsen zullen ze uit elkaar vallen..Wanneer de nieuwe bedden komen is nog wel even afwachten..
Woensdag gaan we pasta voor de kindjes koken! Dat zullen ze vast leuk vinden want verder krijgen ze nu alleen maar banku of fufu. Beetje afwisseling zal ze goed doen. Verder hebben we een show met ze georganiseerd. Deze gaan ze de 18e opvoeren en alle vrijwilligers komen kijken! Na deze show zullen we een slaappartijtje houden in het weeshuis. Dat wordt vast heel grappig..
Ik heb het er trouwens nog helemaal niet over gehad hoe het is om als blanke hier over straat te lopen. Over het algemeen voel ik me heel ongemakkelijk (niet onveilig) omdat iedereen (letterlijk iedereen) je aan kijkt. Mij is inmiddels al meerdere malen vertelt dat het niet is omdat ze ons superieur vinden en ook niet omdat ze ons laag vinden. We zijn gewoon apart en Obruni zeggen ze al wijze van begroeting. Klinkt allemaal heel onlogisch. Maar we moeten er verder gewoon niet zo veel van denken. Verder is het heel vervelend als kindjes elke dag op je af komen en op een voetbal, fiets en/of geld vragen. En de huwelijksaanzoeken en de vele vragen om je contact informatie is ook niet heel leuk. Gelukkig gaan ze er niet te lang op door als je nee zegt. Als ik zeg sorry ik heb geen nummer, of sorry ik heb een vriendje, laten ze me verder met rust. Maar serieus, het is zo bizar om een taxi in te stappen en het is eerste (letterlijk het eerste) wat de chauffeur of een inzittende zegt is: Oh, waar kom je vandaan? holland, mooi! Kun je me meenemen? mag ik je telefoonnummeer, ik wil je graag nog een keer zien. UH NEE! Maargoed, gister kwam er dan wel weer een oud mannetje naar me toe op straat en die begon een serieus gesprek over het weer. Dat ik niet tegen zijn weer kon, maar dat hij ook heus niet tegen het nederlandse weer zou kunnen. Zoveel vriendelijkheid is wel weer heel erg leuk om tegen te komen op straat.
Verder ga ik vanavond aan de projects abroad supervisor vragen om een brief die mij toestemming geeft om in de cape coast school for the deaf and blind te helpen. Ik heb namelijk zoooooooveel vrije tijd in de ochtenden dat ik soms van verveling (en hitte) niet weet wat ik doen moet. Ik zou natuurlijk elke ochtend een boek kunnen lezen maar ik maak mezelf liever nog 3 ochtenden nuttig! tot nu toe wordt me dat wel heel moeilijk gemaakt, en ik denk ook niet dat de supervisor erom staat te springen om mij die brief te geven. maar het is mijn vrije tijd dus ik blijf gewoon net zo lang zeuren :)!
Nou, inmiddels is het tijd dat ik er weer mee stop. Ik ga even naar de naaister aan de overkant om te kijken of mijn tas al klaar is. Daarna vertrek ik naar het weeshuis voor de outreach.
Ik beloof geen tijd voor een nieuwe blog! Mijn luiheid en vrije tijd zullen het bepalen!
Liefs, xx nicole
maandag 9 februari 2009
Oow en wat ik nog wilde zeggen, is dat vanaf volgende week ga ik goddank ook wat meer doen dan alleen ziekenhuis! Morgen begint het eigenlijk zelfs al! We gaan kinderen en gemeenschappen les geven over ziektes/wondverzorging etc etc.. Dus wordt vast ook heel leuk om te doen! Morgen beginnen we bij Nicole haar weeshuis!
Xxx HJ
Xxx HJ
Haaa mensen!
Hier dan weer een berichtje van mij, domweg omdat Nicole te lui is om een blog bij te houden;)! Dit zal de meesten van jullie wel niet verbazen..(A)! Maar goed, na een lange week van veel ziek zijn, begin ik me sinds dit weekend eindelijk weer wat beter te voelen. Dus heb goddank wel gebruik kunnen maken van mijn weekend om wat leuks te gaan doen! Ik heb nog wel een paar dagen kunnen werken en 1 van die dagen was het weer eens heftig te noemen. Er was een groot auto-ongeluk gebeurd, dat Nicole had zien gebeuren, met 2 of 3 taxi's die op elkaar geklapt waren.. Dus opeens werden we geroepen uit het achterkamertje van de ER dat we als de sodemieter moesten komen gaan helpen.. Dus ik liep de ER binnen en het was net of je een film binnenstapte.. Overal lagen er mensen op de grond te bloeden als gekken, gillende mensen, en met open botbreuken en ga zo maar door.. Dus overal uit het ziekenhuis werden dokters opgetrommeld om te komen helpen en wij als vrijwilligers waren dus ook dit keer echt hard nodig! Ik moest een dokter helpen die bezig was om iemands kin te hechten. De kin was zo erg opengescheurd dat de dokter met de huid van de kin de neus aan kon raken..! Dat bloedde dus als een rund, dus ik moest constant het bloed weghalen, zodat de dokter verder kon gaan met hechten.. Voor de rest nog geholpen met pleisterspul en vital signs, en gewoon komen als er geroepen werd.. Was wel een heftige ervaring, wel vet om een keer echt hard nodig te zijn! Maar goed, voor de rest dus niet zo heel veel gewerkt/meegemaakt op werk, dus maar over op het weekend!
Zaterdag zijn we met z'n allen vroeg in de ochtend vertrokken naar Kakum National Park.. Dit keer niet een nacht midden in de jungle doorgebracht, maar wel een supervette Canopy Walk gedaan. Dit betekent een tocht tussen de bomen op touwladders op 40 meter hoogte! En nou ben je natuurlijk in Afrika, dus vroeg iedereen zich toch wel af of het te vertrouwen was, maar het viel reuze mee;) Wel gammel, maar dat hoort erbij.. Wat een ervaring! Superuitzicht over het woud, helaas weer geen olifanten/apen gezien, maar over alles genomen erg mooi! Toen daar bij het regenwoud geluncht met weer eens een beefburger, maar deze was echt te smerig voor woorden.. Toen gauw met een trotro richting huis, omdat we nog naar het strand wilden, maar daar is het uiteindelijk niet meer van gekomen, want het was al 2 uur in de middag toen we aankwamen in Cape Coast.. Zaterdag verder niet veel meer gedaan, iedereen was lekker moe, in de avond nog even een drankje gedaan in de lokale bar en dat was dat!
Zondag met zijn allen naar het Anomabo Beach Resort! Is maar 20 minuutjes hiervan rijden, dus gaan we absoluut vaker doen. Mooi palmboomstrand met lekker eten, voor niet teveel geld, dus een goede combinatie! Daar de hele dag lekker op het strand gelegen, in ieder geval dat deden de vrouwen voornamelijk, en heel veel gezwommen in de hoge golven van Ghana! Had niet verwacht dat de golven hier zo hoog zouden zijn, maar is echt heel erg relaxed:)! Nou, dat was het weer voor deze week.. Misschien dat Nicole toch nog wel een berichtje schrijft hierna!
Xxx, Haje
Hier dan weer een berichtje van mij, domweg omdat Nicole te lui is om een blog bij te houden;)! Dit zal de meesten van jullie wel niet verbazen..(A)! Maar goed, na een lange week van veel ziek zijn, begin ik me sinds dit weekend eindelijk weer wat beter te voelen. Dus heb goddank wel gebruik kunnen maken van mijn weekend om wat leuks te gaan doen! Ik heb nog wel een paar dagen kunnen werken en 1 van die dagen was het weer eens heftig te noemen. Er was een groot auto-ongeluk gebeurd, dat Nicole had zien gebeuren, met 2 of 3 taxi's die op elkaar geklapt waren.. Dus opeens werden we geroepen uit het achterkamertje van de ER dat we als de sodemieter moesten komen gaan helpen.. Dus ik liep de ER binnen en het was net of je een film binnenstapte.. Overal lagen er mensen op de grond te bloeden als gekken, gillende mensen, en met open botbreuken en ga zo maar door.. Dus overal uit het ziekenhuis werden dokters opgetrommeld om te komen helpen en wij als vrijwilligers waren dus ook dit keer echt hard nodig! Ik moest een dokter helpen die bezig was om iemands kin te hechten. De kin was zo erg opengescheurd dat de dokter met de huid van de kin de neus aan kon raken..! Dat bloedde dus als een rund, dus ik moest constant het bloed weghalen, zodat de dokter verder kon gaan met hechten.. Voor de rest nog geholpen met pleisterspul en vital signs, en gewoon komen als er geroepen werd.. Was wel een heftige ervaring, wel vet om een keer echt hard nodig te zijn! Maar goed, voor de rest dus niet zo heel veel gewerkt/meegemaakt op werk, dus maar over op het weekend!
Zaterdag zijn we met z'n allen vroeg in de ochtend vertrokken naar Kakum National Park.. Dit keer niet een nacht midden in de jungle doorgebracht, maar wel een supervette Canopy Walk gedaan. Dit betekent een tocht tussen de bomen op touwladders op 40 meter hoogte! En nou ben je natuurlijk in Afrika, dus vroeg iedereen zich toch wel af of het te vertrouwen was, maar het viel reuze mee;) Wel gammel, maar dat hoort erbij.. Wat een ervaring! Superuitzicht over het woud, helaas weer geen olifanten/apen gezien, maar over alles genomen erg mooi! Toen daar bij het regenwoud geluncht met weer eens een beefburger, maar deze was echt te smerig voor woorden.. Toen gauw met een trotro richting huis, omdat we nog naar het strand wilden, maar daar is het uiteindelijk niet meer van gekomen, want het was al 2 uur in de middag toen we aankwamen in Cape Coast.. Zaterdag verder niet veel meer gedaan, iedereen was lekker moe, in de avond nog even een drankje gedaan in de lokale bar en dat was dat!
Zondag met zijn allen naar het Anomabo Beach Resort! Is maar 20 minuutjes hiervan rijden, dus gaan we absoluut vaker doen. Mooi palmboomstrand met lekker eten, voor niet teveel geld, dus een goede combinatie! Daar de hele dag lekker op het strand gelegen, in ieder geval dat deden de vrouwen voornamelijk, en heel veel gezwommen in de hoge golven van Ghana! Had niet verwacht dat de golven hier zo hoog zouden zijn, maar is echt heel erg relaxed:)! Nou, dat was het weer voor deze week.. Misschien dat Nicole toch nog wel een berichtje schrijft hierna!
Xxx, Haje
dinsdag 3 februari 2009
Haaa allemaal!
Na een week is het dan toch eindelijk weer eens tijd voor een nieuw berichtje vanuit Ghana! Nicole zal binnenkort ook wel eentje schrijven, dus dat komt helemaal goed.
Vorige week was een behoorlijk pittige week in het ziekenhuis.. Er waren vrij veel mensen overleden (totaal 8), waarbij ook kleine kinderen zaten. Eentje was wel echt extreem naar in mijn ogen.. Een meisje van negen, ze lag al een aantal dagen op de A&E met tyfus, kwam te overlijden nadat haar darmen waren gaan zwellen door de tyfus en er uiteindelijk vocht uit de darmen begon te lekken. Eigenlijk had ze allang naar de Surgery Suite gemoeten, maar helaas was er geen arts aanwezig om haar te opereren.. Dus moest ze maar een paar daagjes wachten, wat dus uiteindelijk te laat was.. We hadden best veel dingen al gedaan met het meisje, zo mochten we met haar mee naar de Echo van haar buik, dus we waren wel lichtelijk bekend met haar geraakt.. Uiteindelijk moesten wij de slangetjes en pleisters van haar lichaam verwijderen, haar netjes leggen en een deken over haar heen leggen.. Allemaal onder het toeziend oog van een zeer zeer bedroefde moeder, die af en toe even wegliep als het haar teveel werd en ze bijna instortte van het huilen en dus alleen de oma er nog bedroefd naast bleef staan.. Voor de rest wordt het zien van een dood lichaam minder erg met de dag.. Klinkt misschien een beetje cru voor de mensen thuis, maar echt, op een vreemde manier raak je er aan gewend. Het is altijd even schrikken, maar het is niet meer zo shockerend als de eerste keer.. Iemand zien overlijden daarentegen is nog steeds heel erg naar om te zien, en dat kost ook nog wel veel moeite om van je af te zetten als je eenmaal thuiskomt, maar ook dat gaat de laatste tijd steeds beter.
Dit alles met het meisje gebeurde op vrijdagmiddag, waarna we vertrokken naar een schitterend Beachresort in Busua, om daar het weekend te verblijven. Daar aangekomen was het echt echt schitterend, nog nooit zoiets gezien met leuke kleine huisjes aan het strand waar wij de nachten verbleven voor 7,5 cedi per persoon per nacht.. Niks dus;)! We kwamen er in de avond aan en omdat ik die ochtend net dat alles met dat kind had meegemaakt, had ik toch een beetje het gevoel dat ik een soort van dubbelleven aan het leiden was.. Wil echt niet overdrijven met alles wat ik hier zeg, maar zo voelt dat gewoon op zo'n moment. Wij hebben als vrijwilligers elke avond en elk weekend de kans om te ontsnappen aan de armoede hier, terwijl de mensen dat natuurlijk niet hebben.. En dat drong even tot me door, vandaar.. Dus gewoon maar even een momentje voor mezelf gezocht, want die heb je hier natuurlijk ook niet vaak, om gewoon maar eens lekker na te denken! Echt heerlijk om eerlijk te zijn..
Zaterdag en zondag wel lekker kunnen genieten van alles bij het beachresort! Heb echt een superweekend gehad, heerlijk gegeten (kreeft voor een tientje:P!) en gezwommen/op het strand gelegen. De golven zijn hier gigantisch, dus ik was vooral in het water;)! Toen op zondag nog even naar het fort geweest dichtbij Busua, waar de Nederlanders ook voor een korte periode nog de macht hebben gehad.. Daar een korte tour gehad van een local: Niet veel slavenhandel daar geweest, maar was wel een erg mooi fort met een schitterend uitzicht:)! Daarna was het toch weer tijd om richting huis te gaan, want de 2e nieuwe vrijwilliger in ons huis (Michelle was dinsdag al gekomen, superaardig en met ons meegeweest dit weekend), was op zaterdag aangekomen en het hele weekend alleen thuis geweest.. Hij had zich doodverveeld en zich natuurlijk totaal niet op z'n gemak gevoeld, zoals wij dat allemaal aan het begin hadden. Dus thuis aangekomen was hij heel blij dat wij er waren, en hebben we hem in de avond meegenomen naar het dakterras van 1 van de andere vrijwilligers (Sophie, werkte met mij in het ziekenhuis) die daar haar afscheidsfeestje had. Erg leuke avond gehad, was erg gezellig, en Chris (de nieuweling) leek zich ook op zijn gemak te voelen. Dit bleek echter niet waar te zijn, want maandagochtend heeft Chris zijn besluit genomen om naar huis te gaan. Morgen gaat zijn vliegtuig, want hij vindt zijn placement niks en heeft het gevoel dat hij hier meer is om zijn ouders trots te maken dan dat hij het zelf wil.. Hij is maar 1 dag naar zijn werk geweest, dus ik vind dat hij wel heel erg snel zijn besluit heeft genomen, maar ja, zijn beslissing.. Dus morgen gaat Chris ons weer verlaten en Gina vertrekt overmorgen, wat dus alleen Michelle, Nicole en ik achterlaat.. Niks aan te doen, wel jammer want het lijkt me voor de rest een hartstikke aardige vent..
Gister en vandaag niet naar werk geweest, want het is weer eens zware diarreetijd:P! En ik heb geen zin om 5 keer per dag naar de wc op werk te moeten, dus ik hoop morgen weer te kunnen gaan..! Groeten aan iedereen thuis! Bedankt voor jullie mailtjes en reacties!
Xxx Haje
P.S. Ralf, ik heb voor 40 euro een nieuwe Shure SM58 gekocht hier! Eindelijk mn eigen microfoon;)!
Na een week is het dan toch eindelijk weer eens tijd voor een nieuw berichtje vanuit Ghana! Nicole zal binnenkort ook wel eentje schrijven, dus dat komt helemaal goed.
Vorige week was een behoorlijk pittige week in het ziekenhuis.. Er waren vrij veel mensen overleden (totaal 8), waarbij ook kleine kinderen zaten. Eentje was wel echt extreem naar in mijn ogen.. Een meisje van negen, ze lag al een aantal dagen op de A&E met tyfus, kwam te overlijden nadat haar darmen waren gaan zwellen door de tyfus en er uiteindelijk vocht uit de darmen begon te lekken. Eigenlijk had ze allang naar de Surgery Suite gemoeten, maar helaas was er geen arts aanwezig om haar te opereren.. Dus moest ze maar een paar daagjes wachten, wat dus uiteindelijk te laat was.. We hadden best veel dingen al gedaan met het meisje, zo mochten we met haar mee naar de Echo van haar buik, dus we waren wel lichtelijk bekend met haar geraakt.. Uiteindelijk moesten wij de slangetjes en pleisters van haar lichaam verwijderen, haar netjes leggen en een deken over haar heen leggen.. Allemaal onder het toeziend oog van een zeer zeer bedroefde moeder, die af en toe even wegliep als het haar teveel werd en ze bijna instortte van het huilen en dus alleen de oma er nog bedroefd naast bleef staan.. Voor de rest wordt het zien van een dood lichaam minder erg met de dag.. Klinkt misschien een beetje cru voor de mensen thuis, maar echt, op een vreemde manier raak je er aan gewend. Het is altijd even schrikken, maar het is niet meer zo shockerend als de eerste keer.. Iemand zien overlijden daarentegen is nog steeds heel erg naar om te zien, en dat kost ook nog wel veel moeite om van je af te zetten als je eenmaal thuiskomt, maar ook dat gaat de laatste tijd steeds beter.
Dit alles met het meisje gebeurde op vrijdagmiddag, waarna we vertrokken naar een schitterend Beachresort in Busua, om daar het weekend te verblijven. Daar aangekomen was het echt echt schitterend, nog nooit zoiets gezien met leuke kleine huisjes aan het strand waar wij de nachten verbleven voor 7,5 cedi per persoon per nacht.. Niks dus;)! We kwamen er in de avond aan en omdat ik die ochtend net dat alles met dat kind had meegemaakt, had ik toch een beetje het gevoel dat ik een soort van dubbelleven aan het leiden was.. Wil echt niet overdrijven met alles wat ik hier zeg, maar zo voelt dat gewoon op zo'n moment. Wij hebben als vrijwilligers elke avond en elk weekend de kans om te ontsnappen aan de armoede hier, terwijl de mensen dat natuurlijk niet hebben.. En dat drong even tot me door, vandaar.. Dus gewoon maar even een momentje voor mezelf gezocht, want die heb je hier natuurlijk ook niet vaak, om gewoon maar eens lekker na te denken! Echt heerlijk om eerlijk te zijn..
Zaterdag en zondag wel lekker kunnen genieten van alles bij het beachresort! Heb echt een superweekend gehad, heerlijk gegeten (kreeft voor een tientje:P!) en gezwommen/op het strand gelegen. De golven zijn hier gigantisch, dus ik was vooral in het water;)! Toen op zondag nog even naar het fort geweest dichtbij Busua, waar de Nederlanders ook voor een korte periode nog de macht hebben gehad.. Daar een korte tour gehad van een local: Niet veel slavenhandel daar geweest, maar was wel een erg mooi fort met een schitterend uitzicht:)! Daarna was het toch weer tijd om richting huis te gaan, want de 2e nieuwe vrijwilliger in ons huis (Michelle was dinsdag al gekomen, superaardig en met ons meegeweest dit weekend), was op zaterdag aangekomen en het hele weekend alleen thuis geweest.. Hij had zich doodverveeld en zich natuurlijk totaal niet op z'n gemak gevoeld, zoals wij dat allemaal aan het begin hadden. Dus thuis aangekomen was hij heel blij dat wij er waren, en hebben we hem in de avond meegenomen naar het dakterras van 1 van de andere vrijwilligers (Sophie, werkte met mij in het ziekenhuis) die daar haar afscheidsfeestje had. Erg leuke avond gehad, was erg gezellig, en Chris (de nieuweling) leek zich ook op zijn gemak te voelen. Dit bleek echter niet waar te zijn, want maandagochtend heeft Chris zijn besluit genomen om naar huis te gaan. Morgen gaat zijn vliegtuig, want hij vindt zijn placement niks en heeft het gevoel dat hij hier meer is om zijn ouders trots te maken dan dat hij het zelf wil.. Hij is maar 1 dag naar zijn werk geweest, dus ik vind dat hij wel heel erg snel zijn besluit heeft genomen, maar ja, zijn beslissing.. Dus morgen gaat Chris ons weer verlaten en Gina vertrekt overmorgen, wat dus alleen Michelle, Nicole en ik achterlaat.. Niks aan te doen, wel jammer want het lijkt me voor de rest een hartstikke aardige vent..
Gister en vandaag niet naar werk geweest, want het is weer eens zware diarreetijd:P! En ik heb geen zin om 5 keer per dag naar de wc op werk te moeten, dus ik hoop morgen weer te kunnen gaan..! Groeten aan iedereen thuis! Bedankt voor jullie mailtjes en reacties!
Xxx Haje
P.S. Ralf, ik heb voor 40 euro een nieuwe Shure SM58 gekocht hier! Eindelijk mn eigen microfoon;)!
dinsdag 27 januari 2009
Heey!
Ik heb net de blog van henk jan gelezen, en daarin heeft hij eigenlijk al heel veel over het weekend verteld. Dus dat sla ik bij deze even over ;).
Gisterochtend de hele ochtend in de bank doorgebracht. Ik dacht ik ga even mijn traveller's cheques inwisselen, maar mooi niet dus. Eerst heb ik een half uur in de rij gestaan (gelukkig is er airco) waarna ik te horen kreeg dat je ook het bewijs van aankoop moest hebben (dat had de supervisor hier er dus niet bijverteld). Ik weer naar huis, wat nog niet zo heel makkelijk is want om te zorgen dat je niet in de file komt moet je eerst 20 minuten in de brandende zon lopen. Goed, ik naar huis, bonnetje gepakt. Gina overgehaald om met me mee terug te gaan. Gelukkig had de man van de bank gezegd dat ik niet weer in de rij hoefde te staan. Dus al schaamde ik me kapot om langs de inmiddels twee keer zo lange rij te lopen, ik deed het toch. Waarna de vrouw achter de balie besloot dat ik niet het juiste bonnetje had... Dit was helaas het enige bonnetje dat het GWK mij had gegeven dus ik wist niet zo goed wat ik moest doen. Als ik even zou wachten zou ze het wel eventjes voor mij uitzoeken. Nou, ik heb dus een uur gewacht tot ze tot de conclusie kwam dat het echt het goede bonnetje niet was. Ik kon dus weer naar huis zonder geld en met cheques. Grr.
Gistermiddag in het weeshuis niks bijzonders gedaan. Gewoon wat met de kinderen gespeeld. Mijn favoriete kindje (ook al mag ik waarschijnlijk geen favoriet hebben, ze zijn namelijk heus allemaal wel lief) is Derek. Hij is 3 jaar oud en heeft eigenlijk een beetje een groot hoofd (maar op een goede manier ;)) met grote ogen. Hij doet altijd super cool tegen me. Dan groet ie me maar gaat hij daarna weer heel stoer verder spelen met de andere kinderen. Ik had aan hem de aanvoerdersband van Wouter gegeven waar die heel trots op was. En elke keer als een ander kindje die band dan afpakte, dan was hij toch niet meer zo stoer en kwam die huilend naar me toe of ik alsjeblieft even de band terug kon gaan halen. Daarna is hij weer te cool voor me en gaat weer weg. Dan naarmate de tijd verstrekt word hij moe en vind hij me toch wel weer lief genoeg om bij me op schoot te kruipen tot het tijd is voor mij om weg te gaan. Dan zwaai ik naar hem en loop ik weg. Draai me vervolgens nog een keer om en dan komt ie op me af gerend om vervolgens hand in hand met me naar de uitgang te lopen en me na te kijken tot ik uit het zicht ben verdwenen. Ik smelt dan helemaal want het is zo lief!
Volgende week gaan we een Career Orientation Speech geven. De kinderen moet namelijk zodra ze 18 zijn het weeshuis verlaten en op hun eigen benen staan. Wij gaan ze dan proberen meer te vertellen over de mogelijkheden tot universiteit en verschillende beroepen. Om wat informatie in te winnen zijn Gina, Fabi en ik vandaag naar Cape Coast University gegaan. Nadat we ongeveer 5 keer waren doorverwezen hadden we eindelijk een boekje waarin de verschillende studies met hun eisen staan. Hopelijk kunnen we ze een beetje een nuttige en informatieve speech geven zodat ze weten dat ze meer kunnen dan bijvoorbeeld alleen drummer of danser worden..
Ik heb nu samen met Fabi vorige week vrijdag lesgegeven. Dat gaat op zich wel goed..alleen is het wel lastig om de kinderen bepaalde dingen uit te leggen in het engels. Dan snappen ze aftrekken bijvoorbeeld voor een som en bij de volgende zijn ze alweer vergeten hoe ze het hadden gaan. Zometeen gaan we het nog een poging geven en daarna hebben we een sport wedstrijd voor ze georganiseerd :).
Dit was het wel weer voor nu ;) ik mis jullie allemaal heel erg. En dit meen ik oprecht! Soms heb ik nog wel eens van die momentjes dat ik het liefst een vliegtuig terug zou pakken. Ik had eigenlijk helemaal niet van mezelf verwacht dat ik dit soort momentjes zou hebben, maargoed het is natuurlijk niet heel raar voor 3 maanden.
Liefs, Nicole :) xx
Ik heb net de blog van henk jan gelezen, en daarin heeft hij eigenlijk al heel veel over het weekend verteld. Dus dat sla ik bij deze even over ;).
Gisterochtend de hele ochtend in de bank doorgebracht. Ik dacht ik ga even mijn traveller's cheques inwisselen, maar mooi niet dus. Eerst heb ik een half uur in de rij gestaan (gelukkig is er airco) waarna ik te horen kreeg dat je ook het bewijs van aankoop moest hebben (dat had de supervisor hier er dus niet bijverteld). Ik weer naar huis, wat nog niet zo heel makkelijk is want om te zorgen dat je niet in de file komt moet je eerst 20 minuten in de brandende zon lopen. Goed, ik naar huis, bonnetje gepakt. Gina overgehaald om met me mee terug te gaan. Gelukkig had de man van de bank gezegd dat ik niet weer in de rij hoefde te staan. Dus al schaamde ik me kapot om langs de inmiddels twee keer zo lange rij te lopen, ik deed het toch. Waarna de vrouw achter de balie besloot dat ik niet het juiste bonnetje had... Dit was helaas het enige bonnetje dat het GWK mij had gegeven dus ik wist niet zo goed wat ik moest doen. Als ik even zou wachten zou ze het wel eventjes voor mij uitzoeken. Nou, ik heb dus een uur gewacht tot ze tot de conclusie kwam dat het echt het goede bonnetje niet was. Ik kon dus weer naar huis zonder geld en met cheques. Grr.
Gistermiddag in het weeshuis niks bijzonders gedaan. Gewoon wat met de kinderen gespeeld. Mijn favoriete kindje (ook al mag ik waarschijnlijk geen favoriet hebben, ze zijn namelijk heus allemaal wel lief) is Derek. Hij is 3 jaar oud en heeft eigenlijk een beetje een groot hoofd (maar op een goede manier ;)) met grote ogen. Hij doet altijd super cool tegen me. Dan groet ie me maar gaat hij daarna weer heel stoer verder spelen met de andere kinderen. Ik had aan hem de aanvoerdersband van Wouter gegeven waar die heel trots op was. En elke keer als een ander kindje die band dan afpakte, dan was hij toch niet meer zo stoer en kwam die huilend naar me toe of ik alsjeblieft even de band terug kon gaan halen. Daarna is hij weer te cool voor me en gaat weer weg. Dan naarmate de tijd verstrekt word hij moe en vind hij me toch wel weer lief genoeg om bij me op schoot te kruipen tot het tijd is voor mij om weg te gaan. Dan zwaai ik naar hem en loop ik weg. Draai me vervolgens nog een keer om en dan komt ie op me af gerend om vervolgens hand in hand met me naar de uitgang te lopen en me na te kijken tot ik uit het zicht ben verdwenen. Ik smelt dan helemaal want het is zo lief!
Volgende week gaan we een Career Orientation Speech geven. De kinderen moet namelijk zodra ze 18 zijn het weeshuis verlaten en op hun eigen benen staan. Wij gaan ze dan proberen meer te vertellen over de mogelijkheden tot universiteit en verschillende beroepen. Om wat informatie in te winnen zijn Gina, Fabi en ik vandaag naar Cape Coast University gegaan. Nadat we ongeveer 5 keer waren doorverwezen hadden we eindelijk een boekje waarin de verschillende studies met hun eisen staan. Hopelijk kunnen we ze een beetje een nuttige en informatieve speech geven zodat ze weten dat ze meer kunnen dan bijvoorbeeld alleen drummer of danser worden..
Ik heb nu samen met Fabi vorige week vrijdag lesgegeven. Dat gaat op zich wel goed..alleen is het wel lastig om de kinderen bepaalde dingen uit te leggen in het engels. Dan snappen ze aftrekken bijvoorbeeld voor een som en bij de volgende zijn ze alweer vergeten hoe ze het hadden gaan. Zometeen gaan we het nog een poging geven en daarna hebben we een sport wedstrijd voor ze georganiseerd :).
Dit was het wel weer voor nu ;) ik mis jullie allemaal heel erg. En dit meen ik oprecht! Soms heb ik nog wel eens van die momentjes dat ik het liefst een vliegtuig terug zou pakken. Ik had eigenlijk helemaal niet van mezelf verwacht dat ik dit soort momentjes zou hebben, maargoed het is natuurlijk niet heel raar voor 3 maanden.
Liefs, Nicole :) xx
maandag 26 januari 2009
Goedemiddag!
Na een week werd het toch weer tijd voor een nieuwe blog, dus hij komtie dan!
Vorige week doordeweeks behoorlijk beroerd geweest.. Zwaar aan de dunne en overgeven, maar dat is goddank allemaal sinds dit weekend over..! Maar daardoor dus niet heel veel gewerkt vorige week, dus kan daar weinig over vertellen. Dit weekend daarentegen veel meegemaakt! Zaterdag was de medical outreach, wat inhoudt dat je met allemaal medische spullen, een aantal verpleegkundigen en een dokter naar een klein dorpje gaat om daar mensen te helpen. Nadat we om 6 uur s'ochtends moesten verzamelen bij 1 van de junctions, gingen we met z'n allen in de gehuurde trotro naar het kleine dorpje. Daar aangekomen werden we verwelkomt door het hoofd van het dorp. Hij liet ons zien waar wij de mensen konden helpen en waar we al onze spullen konden laten. We kregen drie lokalen van de school, 1 kamer voor uitdelen van medicatie en consulten van de dokter, 1 kamer voor woundcare en 1 kamer voor het lesgeven. Vantevoren was al besloten wie wat ging doen en ik zou in de ochtend de vital signs doen en de dokter helpen met ' het spreekuur' en in de middag de woundcare. Nicole ging lesgeven in de ochtend en in de middag medicijnen uitdelen. Alles klaargezet in de lokalen en toen ik even naar buiten keek bleken er opeens honderden mensen al staan te wachten om geholpen te worden! Voornamelijk veel kleine kinderen met geinfecteerde wondjes/wonden stonden te trappelen om geholpen te worden en vonden het allemaal erg interessant. Uiteindelijk had de dokter me niet erg nodig voor het spreekuur en heb ik de hele ochtend dus vital signs gedaan van patienten. En dat was niet onnodig.. Er zaten serieus kinderen bij met een temperatuur van 34,7 graden! Dus die werden dan ook gelijk maar doorgestuurd naar de dokter, die ze vervolgens doorstuurde naar het ziekenhuis, omdat hij hier niks voor ze kon betekenen (nu maar hopen dat ze ook echt gegaan zijn..). Om 12 uur gelunched met zn allen en toen door naar woundcare. Nou echt, ik heb nu onderhand wel aardig wat wondjes gezien op de ER, maar sommigen hier waren echt zo erg geinfecteerd en groot, echt heel smerig. Dus schoonmaken, desinfecterende zalf/peniciline zalf erop en dan verbinden. Was wel heel leuk om weer echt medisch bezig te zijn! Ik hoop zelf ook nog een medical outreach te kunnen organiseren in mijn 2 maanden hier, want het is wel erg duidelijk dat de mensen het nodig hebben!
Toen om 4 uur weg met de tro naar Cape Coast, wat ongeveer een uurtje rijden is. Maaaaaar dit is natuurlijk niet voor niks Afrika en alles is hier oud en werkt maar half, dus kregen we panne met de trotro! HALF NEGEN THUIS!! Haha, gewoon de hele tijd in de bushbush gestaan, wachtend tot de chauffeur eindelijk de tro had gemaakt. Lukte uiteindelijk niet, dus maar een andere tro gepakt. Die avond weer naar de beachbar, en uiteindelijk diep in de nacht naar bed:)!
Zondag naar Hans Cottage Botel geweest, waar ze een heerlijk zwembad hebben, maar vooral... KROKODILLEN!! Was echt supervet! We mochten gewoon rondlopen rondom ze, ze aanraken, op ze zitten etc etc.. Dus wel een superervaring! Ook hele vette foto's van gemaakt, maar uploaden lukt nog steeds niet! Ga binnenkort maar op zoek naar een ander internetcafe..
Vandaag weer gewerkt, en was een behoorlijk heftige dag.. Toen ik aankwam was er al een man overleden, midden veertig, maar lag gewoon nog in bed, met mond en ogen open.. 2 uur later kwamen de mensen van het mortuarium om hem op te halen, en toen moest ik het bed verschonen.. HEEL smerig, want de man had alles laten lopen, dus het bed zat helemaal onder en stonk als een malle.. Bah, maar ja, moet nou eenmaal gebeuren. Toen ik net klaar was met het bed schoonmaken, was er een baby overleden van een Brits echtpaar hier dat op vakantie was.. Lijkt me verschrikkelijk, je kind verliezen in een land als dit.. Uberhaupt natuurlijk, maar helemaal als je hier in Afrika bent.. Dus was ook erg naar om te zien.. Toen weer meegelopen met de dokters en verpleegkundigen en opeens kwam er een vrouw binnen, midden dertig, in paniek van pijn in een rolstoel samen met haar man.. Samen met haar man en 2 verpleegkundigen geholpen haar op de brancard te leggen en toen begon ze over te geven/schuimbekken.. De dokters probeerden snel van alles te doen, zoals aan het zuurstof leggen, maar het mocht niet baten.. De vrouw was overleden.. Voor het eerst dus iemand zien overlijden en dat is echt een naar gezicht, zeker als iemand nog zo jong is.. Haar man was tijdens dit alles naar buiten gegaan en wist dus nog niet dat zijn vrouw was overleden, maar niemand vond het echt nodig om dit te vertellen.. En ze hadden het ziekenhuisbed weer nodig voor iemand anders, dus ik moest de vrouw gewoon naar de gang rijden en daar neerleggen met een schermpje ervoor. Toen heb ik toch maar een beetje aangedrongen bij de verpleegkundigen dat ze de man moesten vertellen dat ze was overleden, voordat hij zomaar naar binnen zou lopen en zijn vrouw daar dood zou zien liggen.. Uiteindelijk goddank hebben ze het hem verteld en ik ben maar even weggelopen, want vond het allemaal al naar genoeg geweest voor vandaag.. Al met al een leerzame maar nare ervaring en ik krijg het ook niet zo goed uit mijn gedachten, maar dat komt nog wel.. Hoe is het in Nederland? Hoop jullie zo weer een beetje op de hoogte te hebben gebracht!
Xxx, Haje
Na een week werd het toch weer tijd voor een nieuwe blog, dus hij komtie dan!
Vorige week doordeweeks behoorlijk beroerd geweest.. Zwaar aan de dunne en overgeven, maar dat is goddank allemaal sinds dit weekend over..! Maar daardoor dus niet heel veel gewerkt vorige week, dus kan daar weinig over vertellen. Dit weekend daarentegen veel meegemaakt! Zaterdag was de medical outreach, wat inhoudt dat je met allemaal medische spullen, een aantal verpleegkundigen en een dokter naar een klein dorpje gaat om daar mensen te helpen. Nadat we om 6 uur s'ochtends moesten verzamelen bij 1 van de junctions, gingen we met z'n allen in de gehuurde trotro naar het kleine dorpje. Daar aangekomen werden we verwelkomt door het hoofd van het dorp. Hij liet ons zien waar wij de mensen konden helpen en waar we al onze spullen konden laten. We kregen drie lokalen van de school, 1 kamer voor uitdelen van medicatie en consulten van de dokter, 1 kamer voor woundcare en 1 kamer voor het lesgeven. Vantevoren was al besloten wie wat ging doen en ik zou in de ochtend de vital signs doen en de dokter helpen met ' het spreekuur' en in de middag de woundcare. Nicole ging lesgeven in de ochtend en in de middag medicijnen uitdelen. Alles klaargezet in de lokalen en toen ik even naar buiten keek bleken er opeens honderden mensen al staan te wachten om geholpen te worden! Voornamelijk veel kleine kinderen met geinfecteerde wondjes/wonden stonden te trappelen om geholpen te worden en vonden het allemaal erg interessant. Uiteindelijk had de dokter me niet erg nodig voor het spreekuur en heb ik de hele ochtend dus vital signs gedaan van patienten. En dat was niet onnodig.. Er zaten serieus kinderen bij met een temperatuur van 34,7 graden! Dus die werden dan ook gelijk maar doorgestuurd naar de dokter, die ze vervolgens doorstuurde naar het ziekenhuis, omdat hij hier niks voor ze kon betekenen (nu maar hopen dat ze ook echt gegaan zijn..). Om 12 uur gelunched met zn allen en toen door naar woundcare. Nou echt, ik heb nu onderhand wel aardig wat wondjes gezien op de ER, maar sommigen hier waren echt zo erg geinfecteerd en groot, echt heel smerig. Dus schoonmaken, desinfecterende zalf/peniciline zalf erop en dan verbinden. Was wel heel leuk om weer echt medisch bezig te zijn! Ik hoop zelf ook nog een medical outreach te kunnen organiseren in mijn 2 maanden hier, want het is wel erg duidelijk dat de mensen het nodig hebben!
Toen om 4 uur weg met de tro naar Cape Coast, wat ongeveer een uurtje rijden is. Maaaaaar dit is natuurlijk niet voor niks Afrika en alles is hier oud en werkt maar half, dus kregen we panne met de trotro! HALF NEGEN THUIS!! Haha, gewoon de hele tijd in de bushbush gestaan, wachtend tot de chauffeur eindelijk de tro had gemaakt. Lukte uiteindelijk niet, dus maar een andere tro gepakt. Die avond weer naar de beachbar, en uiteindelijk diep in de nacht naar bed:)!
Zondag naar Hans Cottage Botel geweest, waar ze een heerlijk zwembad hebben, maar vooral... KROKODILLEN!! Was echt supervet! We mochten gewoon rondlopen rondom ze, ze aanraken, op ze zitten etc etc.. Dus wel een superervaring! Ook hele vette foto's van gemaakt, maar uploaden lukt nog steeds niet! Ga binnenkort maar op zoek naar een ander internetcafe..
Vandaag weer gewerkt, en was een behoorlijk heftige dag.. Toen ik aankwam was er al een man overleden, midden veertig, maar lag gewoon nog in bed, met mond en ogen open.. 2 uur later kwamen de mensen van het mortuarium om hem op te halen, en toen moest ik het bed verschonen.. HEEL smerig, want de man had alles laten lopen, dus het bed zat helemaal onder en stonk als een malle.. Bah, maar ja, moet nou eenmaal gebeuren. Toen ik net klaar was met het bed schoonmaken, was er een baby overleden van een Brits echtpaar hier dat op vakantie was.. Lijkt me verschrikkelijk, je kind verliezen in een land als dit.. Uberhaupt natuurlijk, maar helemaal als je hier in Afrika bent.. Dus was ook erg naar om te zien.. Toen weer meegelopen met de dokters en verpleegkundigen en opeens kwam er een vrouw binnen, midden dertig, in paniek van pijn in een rolstoel samen met haar man.. Samen met haar man en 2 verpleegkundigen geholpen haar op de brancard te leggen en toen begon ze over te geven/schuimbekken.. De dokters probeerden snel van alles te doen, zoals aan het zuurstof leggen, maar het mocht niet baten.. De vrouw was overleden.. Voor het eerst dus iemand zien overlijden en dat is echt een naar gezicht, zeker als iemand nog zo jong is.. Haar man was tijdens dit alles naar buiten gegaan en wist dus nog niet dat zijn vrouw was overleden, maar niemand vond het echt nodig om dit te vertellen.. En ze hadden het ziekenhuisbed weer nodig voor iemand anders, dus ik moest de vrouw gewoon naar de gang rijden en daar neerleggen met een schermpje ervoor. Toen heb ik toch maar een beetje aangedrongen bij de verpleegkundigen dat ze de man moesten vertellen dat ze was overleden, voordat hij zomaar naar binnen zou lopen en zijn vrouw daar dood zou zien liggen.. Uiteindelijk goddank hebben ze het hem verteld en ik ben maar even weggelopen, want vond het allemaal al naar genoeg geweest voor vandaag.. Al met al een leerzame maar nare ervaring en ik krijg het ook niet zo goed uit mijn gedachten, maar dat komt nog wel.. Hoe is het in Nederland? Hoop jullie zo weer een beetje op de hoogte te hebben gebracht!
Xxx, Haje
vrijdag 23 januari 2009
Goeiemorgen!
Nu eindelijk ook weer een berichtje van mijn kant! Ik heb een aardig druk weekje achter de rug. Met werken en allemaal gezellige dingen :).
Vrijdagavond hebben we een super mooie avond gehad in de Oasis Beachbar. Het lokale shotje Alomo geprobeerd. Zeker geen aanrader want het is heeeel erg smerig! Maargoed. Zaterdagochtend richting Anomabo Beach Resort om daar lekker uit te brakken op het strand. 's avonds uiteten geweest en weer naar Oasis met onze net onmotte vrienden uit Accra die hier voor een weekendje waren. Henk vond het nodig om een rondje Alomo voor hun te kopen. De uitdrukking op hun gezichten was prachtig. Zondag naar Coconut Grove Beachresort om daar op een paard te rijden. Ik kan natuurlijk helemaal niet paardrijden dus ik zat er gewoon op en het paard liep gewoon achter de eigenaar aan dus ik hoefde er eigenlijk alleen voor te zorgen dat ik niet van het paard afviel. Maandagochtend heb ik met Fabi alle lessen een beetje bekeken om te kijken welke klas we het leukst vonden. Nu mogen we vanaf vandaag die klas 1,5 uur les geven op dinsdag en vrijdag. Op de andere dagen zijn we aangewezen op de 2 uur vrije tijd die ze na school hebben. Niet zo veel als we verwacht hadden, maar we maken er dus maar het beste van. Dinsdagochtend heb ik doorgebracht met Gina in het medische Lab. Zij moest zich laten testen voor malaria (wat ze gelukkig niet heeft) en ik moest me laten testen voor een blaasontsteking (wat ik helaas wel heb). Ik had het eignelijk al voordat ik naar Ghana vertrok maar ik schoof het gevoel af op zenuwen. Niet dus. Natuurlijk bevind je je op zo'n moment in een land als Ghana waar ze mij niet eens kunnen vertellen dat ik iets mankeer aan de hand van de resultaten. Nee, dat moest via de dokter in Leiden uitgevonden worden. Maargoed, verder ook geen ramp. 's middags hebben we met de kinderen in het weeshuis getekend. Ze hebben allemaal hun handomtrek getekend en die toen versierd. Ze vonden het heel erg leuk en hebben het daarna trots op de muur gehangen. Toen heb ik met de oudere kinderen de inauguratie van Obama gekeken. Erg leuk om te zien dat ze dat hier helemaal geweldig vinden. Woensdagochtend ben ik met Gina en Fabi het stadje in gegaan om antibiotica op te halen bij de apotheek. Hopen dat het goed spul is, maar volgens mij werkt het wel! 's middags in het weeshuis hebben we niet zo heel veel bijzonders met de kiddo's gedaan. sommige hebben met stoepkrijt gespeeld, andere gevolleyballed etc. 's avonds ben ik wat gaan drinken met Esther, Emma en Laura, en dat was heel gezellig :) toen alleen naar huis gegaan, wat wel een beetje eng was, maar ik leef nog! Gisterochtend ben ik weer het stadje in geweest. Haha, drukdruk. Gelunched in een restaurantje aan het strand met Gina en Emma. 's middags bij het weeshuis wilden ze voetballen, dus heb ik met de kleintjes een balletje overgeschopt, en ik heb een paar jongens geleerd hoe ze een american football normaal gooien (dus niet schoppen alsof het een voetbal is ;)). 's avonds uiteten geweest met alle vrijwilligrs omdat Lizzie maandag weggaat! Daarna richting Oasis, allemaal weer reuze gezellig. Aan gezelligheid geen gebrek! Dan is het nu vrijdagmorgen en vond ik het tijd voor een nieuw berichtje! Nadat de computers uitgevallen waren, en internet. Is het me dan nu toch hopelijk gelukt. Ik denk dat ik vanavond wel even foto's ga proberen want ik moet toch op tjid mijn bedje in. Morgen Medical Outreach, 6 uur verzamelen, rond 5 uur op staan dus.. Zometeen ga ik eerst naar Fabi toe om ons lesje voor te bereiden. Ben benieuwd wat we ervan bakken. Verder gaat het in het weeshuis nu dus wel allemaal zijn gangetje. We doen gewoon wat we kunnen doen, en we maken ons zo nuttig als we kunnen. De kinderen zijn heel erg lief en van alleen al met ze spelen worden ze heel vrolijk. Dus we onthouden gewoon elke glimlach die we van ze krijgen :).
Mama, je tuktuk's zijn aangekomen. Knutselwaar van de ap, hoe kan het ook anders, hahaha ;) henk heeft je ook heel hard uitgelachen ;).. maargoed, ik ga dus even op zoek naar een normale schaar en lijm en dan kan ik het vast binnenkort wel proberen aan ze uit te leggen ;) zal dan uiteraard foto's maken van tuktuk's in ghana!
Aangezien ik hier dus zit op valentijnsdag kan je al je liefdesbrieven sturen naar:
Nicole Maas
P/a Mrs Mary Odoom
PO BOX 374
Adisadel
Cape Coast, Central Region
GHANA
Ook al jullie andere brieven en pakketjes mogen daarheen ;)
Voor judith! Mijn nummer is : +233249250911
Ik probeerde jou laatst te smsen, kwam niet aan. Ghaneze netwerk doet lekker waar die zin in heeft. Over het algemeen komen al jullie smsjes wel aan. Dus dat is in elk geval iets!
Mariel, Liselotte, Annelot, Kim D en Kim O! Bedankt voor jullie krabbels, mailtjes :) Ik heb nu geen tijd meer om te reageren maar ik ga volgende week even een dag naar het internetcafe speciaal voor jullie ;)!
Ik ga nu koekjes eten en de les voorbereiden met Fabi!
Liefs, Nicole
Nu eindelijk ook weer een berichtje van mijn kant! Ik heb een aardig druk weekje achter de rug. Met werken en allemaal gezellige dingen :).
Vrijdagavond hebben we een super mooie avond gehad in de Oasis Beachbar. Het lokale shotje Alomo geprobeerd. Zeker geen aanrader want het is heeeel erg smerig! Maargoed. Zaterdagochtend richting Anomabo Beach Resort om daar lekker uit te brakken op het strand. 's avonds uiteten geweest en weer naar Oasis met onze net onmotte vrienden uit Accra die hier voor een weekendje waren. Henk vond het nodig om een rondje Alomo voor hun te kopen. De uitdrukking op hun gezichten was prachtig. Zondag naar Coconut Grove Beachresort om daar op een paard te rijden. Ik kan natuurlijk helemaal niet paardrijden dus ik zat er gewoon op en het paard liep gewoon achter de eigenaar aan dus ik hoefde er eigenlijk alleen voor te zorgen dat ik niet van het paard afviel. Maandagochtend heb ik met Fabi alle lessen een beetje bekeken om te kijken welke klas we het leukst vonden. Nu mogen we vanaf vandaag die klas 1,5 uur les geven op dinsdag en vrijdag. Op de andere dagen zijn we aangewezen op de 2 uur vrije tijd die ze na school hebben. Niet zo veel als we verwacht hadden, maar we maken er dus maar het beste van. Dinsdagochtend heb ik doorgebracht met Gina in het medische Lab. Zij moest zich laten testen voor malaria (wat ze gelukkig niet heeft) en ik moest me laten testen voor een blaasontsteking (wat ik helaas wel heb). Ik had het eignelijk al voordat ik naar Ghana vertrok maar ik schoof het gevoel af op zenuwen. Niet dus. Natuurlijk bevind je je op zo'n moment in een land als Ghana waar ze mij niet eens kunnen vertellen dat ik iets mankeer aan de hand van de resultaten. Nee, dat moest via de dokter in Leiden uitgevonden worden. Maargoed, verder ook geen ramp. 's middags hebben we met de kinderen in het weeshuis getekend. Ze hebben allemaal hun handomtrek getekend en die toen versierd. Ze vonden het heel erg leuk en hebben het daarna trots op de muur gehangen. Toen heb ik met de oudere kinderen de inauguratie van Obama gekeken. Erg leuk om te zien dat ze dat hier helemaal geweldig vinden. Woensdagochtend ben ik met Gina en Fabi het stadje in gegaan om antibiotica op te halen bij de apotheek. Hopen dat het goed spul is, maar volgens mij werkt het wel! 's middags in het weeshuis hebben we niet zo heel veel bijzonders met de kiddo's gedaan. sommige hebben met stoepkrijt gespeeld, andere gevolleyballed etc. 's avonds ben ik wat gaan drinken met Esther, Emma en Laura, en dat was heel gezellig :) toen alleen naar huis gegaan, wat wel een beetje eng was, maar ik leef nog! Gisterochtend ben ik weer het stadje in geweest. Haha, drukdruk. Gelunched in een restaurantje aan het strand met Gina en Emma. 's middags bij het weeshuis wilden ze voetballen, dus heb ik met de kleintjes een balletje overgeschopt, en ik heb een paar jongens geleerd hoe ze een american football normaal gooien (dus niet schoppen alsof het een voetbal is ;)). 's avonds uiteten geweest met alle vrijwilligrs omdat Lizzie maandag weggaat! Daarna richting Oasis, allemaal weer reuze gezellig. Aan gezelligheid geen gebrek! Dan is het nu vrijdagmorgen en vond ik het tijd voor een nieuw berichtje! Nadat de computers uitgevallen waren, en internet. Is het me dan nu toch hopelijk gelukt. Ik denk dat ik vanavond wel even foto's ga proberen want ik moet toch op tjid mijn bedje in. Morgen Medical Outreach, 6 uur verzamelen, rond 5 uur op staan dus.. Zometeen ga ik eerst naar Fabi toe om ons lesje voor te bereiden. Ben benieuwd wat we ervan bakken. Verder gaat het in het weeshuis nu dus wel allemaal zijn gangetje. We doen gewoon wat we kunnen doen, en we maken ons zo nuttig als we kunnen. De kinderen zijn heel erg lief en van alleen al met ze spelen worden ze heel vrolijk. Dus we onthouden gewoon elke glimlach die we van ze krijgen :).
Mama, je tuktuk's zijn aangekomen. Knutselwaar van de ap, hoe kan het ook anders, hahaha ;) henk heeft je ook heel hard uitgelachen ;).. maargoed, ik ga dus even op zoek naar een normale schaar en lijm en dan kan ik het vast binnenkort wel proberen aan ze uit te leggen ;) zal dan uiteraard foto's maken van tuktuk's in ghana!
Aangezien ik hier dus zit op valentijnsdag kan je al je liefdesbrieven sturen naar:
Nicole Maas
P/a Mrs Mary Odoom
PO BOX 374
Adisadel
Cape Coast, Central Region
GHANA
Ook al jullie andere brieven en pakketjes mogen daarheen ;)
Voor judith! Mijn nummer is : +233249250911
Ik probeerde jou laatst te smsen, kwam niet aan. Ghaneze netwerk doet lekker waar die zin in heeft. Over het algemeen komen al jullie smsjes wel aan. Dus dat is in elk geval iets!
Mariel, Liselotte, Annelot, Kim D en Kim O! Bedankt voor jullie krabbels, mailtjes :) Ik heb nu geen tijd meer om te reageren maar ik ga volgende week even een dag naar het internetcafe speciaal voor jullie ;)!
Ik ga nu koekjes eten en de les voorbereiden met Fabi!
Liefs, Nicole
maandag 19 januari 2009
Haa lezers!
Nicole is vanavond even thuis gebleven, dus dit keer alleen een berichtje van mij. Sorry, volgers van Nicole;)! Hier gaat alles vrij goed, hebben een erg lekker rustig weekend gehad. Zaterdag begon met voor het eerst in 2 weken weer eens lekker uitslapen (ondanks het feit dat mijn bed maar 1.90 is, kon ik zelfs uitslapen). Een groot gedeelte van de vrijwilligers was het weekend naar Accra gegaan, maar daar hadden Nicole, Esther (van UK), Laura (UK) en Emma (Aussie) niet zo heel veel zin in. Wij hadden zin in een lekker beachresort met Europees eten! Dus wij zijn zaterdag naar Anomabo gegaan en hebben daar de hele dag op het beachresort gehangen, lekker gegeten, in de zon gelegen en gezwommen (Ziek hoge golven in Ghana, fokkin vet!) Toen om half zes een Tro gepakt naar ons huis in Solace Junction en dat was weer een erg leuke belevenis! Er zaten er namelijk al te veel in, maar wij konden er volgens de Tro chauffeur nog wel bij. Ik zal nog even uitleggen voor de leken, een tro is een klein (aannemers)busje en afgekeurd in elk Europees land. Wij zaten er uiteindelijk met zn 30en in, dus dat was wel lekker op elkaar gepakt:P! Bij elke stop moesten wij er allemaal weer uit, zodat de mensen er achterin ook nog uit konden. Maar dat er uitgaan kon natuurlijk ook niet gaan. NICOLE!! kreeg het voor elkaar om de schuifdeur eruit te slopen! De trodriver keek er niet van op en drukte hem er met aardig wat geweld gewoon weer in;)! Dus.. uiteindelijk aangekomen thuis ff gegeten in een restaurantje in de buurt en toen naar de beachbar waar alle ' Obruni's' heen gaan. Topavond!
De volgende dag weer uitgeslapen en toen naar een ander beachresort om daar, jawel, te gaan paardrijden.. Was opzich erg leuk, aardige mensen daar en een schitterend beachresort! Voor de rest erg weinig meer ondernomen die dag, we waren allemaal aardig moe. Onze huisgenoot had de hele dag in bed gelegen omdat ze zich niet zo lekker voelde. Vandaag naar het ziekenhuis gegaan en ze heeft een medicijnkuur meegekregen omdat ze waarschijnlijk Malaria heeft.. Hopen dat ze binnenkort wat opknapt!
Vandaag weer een werkdag, en vandaag was er best veel te doen, dus aardig dagje gehad! Na het lopen van de rondes met de doktoren, die dan alles uitleggen, kwam er een meisje binnen dat aan het infuus moest (what else is new..) En dat moest ik maar even doen zei de verpleegkundige, want ik had het immers al eens gedaan.. Dus ik legde haar uit dat ik het maar 1 keer onder begeleiding had gedaan en niet meer precies wist hoe het moest. Toen heeft ze het nog een keer uitgelegd en hebben we het samen gedaan. Eerste keer misgeprikt, ze had erg dunne aderen, maar de 2e keer was raak, dus ik was weer vrolijk. Toen kwam er een man binnen van een auto-ongeluk, en van hem moest een x-ray gemaakt worden. Even meegekeken hoe dat gaat en de man legde alles uit wat er te zien was op de foto! Er bleek niks aan de hand te zijn, alleen maar 'soft tissue' schade. Ook nog maar even meegekeken met 2 andere gevallen, 1tje was uit een palmboom gevallen toen hij probeerde kokosnoten eruit te slaan (jongetje van, ik schat, 10) en een jonge vrouw.. Dit was wel aardig aangrijpend, want de man liet zien dat het niet goed zat.. Er was een longfoto van haar gemaakt en daarop waren kleine witte plekjes te zien op de ribben. Toen ik vroeg wat dat dan was, zei hij metastases, wat een ander woord is voor uitzaaiingen. Deze vrouw echter wist nog helemaal niet dat ze kanker had, en ze was pas 24! In Nederland zou dan gelijk van alles in gang gezet worden, maar hier niet hoor. Ze mocht gewoon weer terug naar de ER, met haar foto's (er was haar nog steeds niks gezegd) en dan maar hopen dat de dokter van de ER weer zou zien dat het metastases was, want er werd niks naar elkaar gecommuniceerd! Zo gaat dat in Ghana..
We zien wel weer hoe het morgen allemaal gaat, maar het leven hier voor de rest begint aardig te wennen en ik begin het meer naar mn zin te hebben! Tot de volgende blog!
Xxx Haje
P.S. Ralf, bedankt voor je mail!
Nicole is vanavond even thuis gebleven, dus dit keer alleen een berichtje van mij. Sorry, volgers van Nicole;)! Hier gaat alles vrij goed, hebben een erg lekker rustig weekend gehad. Zaterdag begon met voor het eerst in 2 weken weer eens lekker uitslapen (ondanks het feit dat mijn bed maar 1.90 is, kon ik zelfs uitslapen). Een groot gedeelte van de vrijwilligers was het weekend naar Accra gegaan, maar daar hadden Nicole, Esther (van UK), Laura (UK) en Emma (Aussie) niet zo heel veel zin in. Wij hadden zin in een lekker beachresort met Europees eten! Dus wij zijn zaterdag naar Anomabo gegaan en hebben daar de hele dag op het beachresort gehangen, lekker gegeten, in de zon gelegen en gezwommen (Ziek hoge golven in Ghana, fokkin vet!) Toen om half zes een Tro gepakt naar ons huis in Solace Junction en dat was weer een erg leuke belevenis! Er zaten er namelijk al te veel in, maar wij konden er volgens de Tro chauffeur nog wel bij. Ik zal nog even uitleggen voor de leken, een tro is een klein (aannemers)busje en afgekeurd in elk Europees land. Wij zaten er uiteindelijk met zn 30en in, dus dat was wel lekker op elkaar gepakt:P! Bij elke stop moesten wij er allemaal weer uit, zodat de mensen er achterin ook nog uit konden. Maar dat er uitgaan kon natuurlijk ook niet gaan. NICOLE!! kreeg het voor elkaar om de schuifdeur eruit te slopen! De trodriver keek er niet van op en drukte hem er met aardig wat geweld gewoon weer in;)! Dus.. uiteindelijk aangekomen thuis ff gegeten in een restaurantje in de buurt en toen naar de beachbar waar alle ' Obruni's' heen gaan. Topavond!
De volgende dag weer uitgeslapen en toen naar een ander beachresort om daar, jawel, te gaan paardrijden.. Was opzich erg leuk, aardige mensen daar en een schitterend beachresort! Voor de rest erg weinig meer ondernomen die dag, we waren allemaal aardig moe. Onze huisgenoot had de hele dag in bed gelegen omdat ze zich niet zo lekker voelde. Vandaag naar het ziekenhuis gegaan en ze heeft een medicijnkuur meegekregen omdat ze waarschijnlijk Malaria heeft.. Hopen dat ze binnenkort wat opknapt!
Vandaag weer een werkdag, en vandaag was er best veel te doen, dus aardig dagje gehad! Na het lopen van de rondes met de doktoren, die dan alles uitleggen, kwam er een meisje binnen dat aan het infuus moest (what else is new..) En dat moest ik maar even doen zei de verpleegkundige, want ik had het immers al eens gedaan.. Dus ik legde haar uit dat ik het maar 1 keer onder begeleiding had gedaan en niet meer precies wist hoe het moest. Toen heeft ze het nog een keer uitgelegd en hebben we het samen gedaan. Eerste keer misgeprikt, ze had erg dunne aderen, maar de 2e keer was raak, dus ik was weer vrolijk. Toen kwam er een man binnen van een auto-ongeluk, en van hem moest een x-ray gemaakt worden. Even meegekeken hoe dat gaat en de man legde alles uit wat er te zien was op de foto! Er bleek niks aan de hand te zijn, alleen maar 'soft tissue' schade. Ook nog maar even meegekeken met 2 andere gevallen, 1tje was uit een palmboom gevallen toen hij probeerde kokosnoten eruit te slaan (jongetje van, ik schat, 10) en een jonge vrouw.. Dit was wel aardig aangrijpend, want de man liet zien dat het niet goed zat.. Er was een longfoto van haar gemaakt en daarop waren kleine witte plekjes te zien op de ribben. Toen ik vroeg wat dat dan was, zei hij metastases, wat een ander woord is voor uitzaaiingen. Deze vrouw echter wist nog helemaal niet dat ze kanker had, en ze was pas 24! In Nederland zou dan gelijk van alles in gang gezet worden, maar hier niet hoor. Ze mocht gewoon weer terug naar de ER, met haar foto's (er was haar nog steeds niks gezegd) en dan maar hopen dat de dokter van de ER weer zou zien dat het metastases was, want er werd niks naar elkaar gecommuniceerd! Zo gaat dat in Ghana..
We zien wel weer hoe het morgen allemaal gaat, maar het leven hier voor de rest begint aardig te wennen en ik begin het meer naar mn zin te hebben! Tot de volgende blog!
Xxx Haje
P.S. Ralf, bedankt voor je mail!
vrijdag 16 januari 2009
Hoii,
Ik ga een poging wagen tot een berichtje posten, en ik heb van harte dat de computer niet uitvalt!! Vorige keer viel die twee keer uit, gelukkig nadat mijn bericht geplaatst was. Ik heb helaas nog niet zo heel veel boeiends te vertellen omdat ik mezelf nog totaal niet nuttig heb gemaakt. Het is een grote chaos in het weeshuis. Normaal gesproken wonen er 40 kinderen en komen er tijdens schooluren nog iets van 60 bij die daar dan ook naar school gaan. Nou hebben ze hier het maffe systeem dat school nog niet is begonnen want dan zouden er te weinig kinderen op komen dagen ofzo want die schijnen nog op vakantie te zijn :S. De situatie die je dan dus krijgt is dat er wel 100 kinderen allemaal in hun uniform lopen. Op je tweede werkdag en je al genoeg moeite had om die 40 inwonende kinderen uit elkaar te houden. Nu heb je dus 100 ghaneze kindjes, allemaal zonder haar, en allemaal met hetzelfde uniform aan. Nou dat is me toch best een opgave om te onthouden. Nu school dus nog niet was begonnen de afgelopen week gingen ze maar de klaslokalen op orde brengen. De eerste dag hebben ze dus geveegd en tafels en stoelen in de lokalen gezet. Oke, dat is een nuttige bezigheid, maar ik kon mezelf (en de andere 3 vrijwillegers) daar niet nuttig voor maken. De rest van de week was precies hetzelfde. De kindjes moeten in hun lokalen zitten, zonder dat ze les krijgen. Het enige waar ik dan goed voor ben is om op te klimmen en dezelfde duizend vragen aan te stellen. Hoe ik heet, hoe mn moeder heet, mn vader, mn zus, mn broer en mn vriendin. Nougoed, ik kom nu wel heel teleurgesteld over. Dat is helemaal niet waar. Ik heb mezelf gewoon nog niet zo nuttig kunnen maken als ik wilde. Ik kwam hier met een doel, niet als speeltoestel. Maargoed, vanaf maandag begint school dan toch. Althans dat zeggen ze, je weet het nooit met die gekke ghanezen. Vanaf maandag hoop ik dus een beetje beter mijn draai te kunnen vinden. Dit weekend gaan we als het goed is paardrijden op het strand in Elmina, dus dat is sowieso gaaf!! Verder is het heel gezellig met de andere vrijwillers. Gister lekker uit eten geweest en daarna nog wat gedronken en dat is ook een beetje het plan voor vanavond. Ik word nu inmiddels boomhut genoemd door de anderen vanwege mijn plasincidentje...ze kunnen het alleen niet heel goed uitspreken dus dat is heel grappig haha. Gister had ik trouwens echt een te cliche beeld voor woorden!! Ik stond aan de telefoon met irene (nogmaals, super leuk dat je belde :D:D) op een rode, stoffige grond, met in de verte jongens die op een grasveld stonden te voetballen, en daartussen over het pad kwamen een stuk of 6 geiten langs lopen. En daarna kwam er nog een vrouw langs met water op haar hoofd. Ze doen echt alles op hun hoofd! net als het meisje in jungle book. Het is echt geweldig!! Ik ga er sneaky een foto van proberen te maken want eigenlijk houden ze daar helemaal neit zo van. Dus dat word mijn uitdaging!!
Ik ga mijn bericht nu afsluiten door iedereen echt super te bedanken voor de reacties en de smsjes!! Het ghaneze netwerk is alleen niet zo heel erg betrouwbaar. Zo kan ik bijvoorbeeld de een wel smsen en de ander niet. Sorry papa en liselotte, die van jullie komen niet aan!! Ik krijg die van jullie wel maar ik kan niks terug sturen. Papa heb ik inmiddels gesproken, maar liselotte, een knuffel terug! en ik mis je ook!! gister naar incasa geweest ;)? verder kreeg ik net traantjes in mn ogen toen ik de reacties op mijn vorige verhaal las. ze waren grotendeels ook vanwege blijdschap omdat ik een pakketje krijg!! hoe gaaf is dat! ik moet alleen even uitvogelen waar ik die op ga halen. net als dat ik nog op zoek ben naar ansichtkaarten, en dat is echt heel moelijk! nergens hebben ze het, ze kennen het concept nog niet echt ovlgens mij. maar ik doe mn best en anders laat ik mn weeskindjes wel een keer kaarten tekenen ;) hihihi!
Nouu, ik hou jullie snel weer op de hoogte!!
xxxxxxx Nicole :)
Ik ga een poging wagen tot een berichtje posten, en ik heb van harte dat de computer niet uitvalt!! Vorige keer viel die twee keer uit, gelukkig nadat mijn bericht geplaatst was. Ik heb helaas nog niet zo heel veel boeiends te vertellen omdat ik mezelf nog totaal niet nuttig heb gemaakt. Het is een grote chaos in het weeshuis. Normaal gesproken wonen er 40 kinderen en komen er tijdens schooluren nog iets van 60 bij die daar dan ook naar school gaan. Nou hebben ze hier het maffe systeem dat school nog niet is begonnen want dan zouden er te weinig kinderen op komen dagen ofzo want die schijnen nog op vakantie te zijn :S. De situatie die je dan dus krijgt is dat er wel 100 kinderen allemaal in hun uniform lopen. Op je tweede werkdag en je al genoeg moeite had om die 40 inwonende kinderen uit elkaar te houden. Nu heb je dus 100 ghaneze kindjes, allemaal zonder haar, en allemaal met hetzelfde uniform aan. Nou dat is me toch best een opgave om te onthouden. Nu school dus nog niet was begonnen de afgelopen week gingen ze maar de klaslokalen op orde brengen. De eerste dag hebben ze dus geveegd en tafels en stoelen in de lokalen gezet. Oke, dat is een nuttige bezigheid, maar ik kon mezelf (en de andere 3 vrijwillegers) daar niet nuttig voor maken. De rest van de week was precies hetzelfde. De kindjes moeten in hun lokalen zitten, zonder dat ze les krijgen. Het enige waar ik dan goed voor ben is om op te klimmen en dezelfde duizend vragen aan te stellen. Hoe ik heet, hoe mn moeder heet, mn vader, mn zus, mn broer en mn vriendin. Nougoed, ik kom nu wel heel teleurgesteld over. Dat is helemaal niet waar. Ik heb mezelf gewoon nog niet zo nuttig kunnen maken als ik wilde. Ik kwam hier met een doel, niet als speeltoestel. Maargoed, vanaf maandag begint school dan toch. Althans dat zeggen ze, je weet het nooit met die gekke ghanezen. Vanaf maandag hoop ik dus een beetje beter mijn draai te kunnen vinden. Dit weekend gaan we als het goed is paardrijden op het strand in Elmina, dus dat is sowieso gaaf!! Verder is het heel gezellig met de andere vrijwillers. Gister lekker uit eten geweest en daarna nog wat gedronken en dat is ook een beetje het plan voor vanavond. Ik word nu inmiddels boomhut genoemd door de anderen vanwege mijn plasincidentje...ze kunnen het alleen niet heel goed uitspreken dus dat is heel grappig haha. Gister had ik trouwens echt een te cliche beeld voor woorden!! Ik stond aan de telefoon met irene (nogmaals, super leuk dat je belde :D:D) op een rode, stoffige grond, met in de verte jongens die op een grasveld stonden te voetballen, en daartussen over het pad kwamen een stuk of 6 geiten langs lopen. En daarna kwam er nog een vrouw langs met water op haar hoofd. Ze doen echt alles op hun hoofd! net als het meisje in jungle book. Het is echt geweldig!! Ik ga er sneaky een foto van proberen te maken want eigenlijk houden ze daar helemaal neit zo van. Dus dat word mijn uitdaging!!
Ik ga mijn bericht nu afsluiten door iedereen echt super te bedanken voor de reacties en de smsjes!! Het ghaneze netwerk is alleen niet zo heel erg betrouwbaar. Zo kan ik bijvoorbeeld de een wel smsen en de ander niet. Sorry papa en liselotte, die van jullie komen niet aan!! Ik krijg die van jullie wel maar ik kan niks terug sturen. Papa heb ik inmiddels gesproken, maar liselotte, een knuffel terug! en ik mis je ook!! gister naar incasa geweest ;)? verder kreeg ik net traantjes in mn ogen toen ik de reacties op mijn vorige verhaal las. ze waren grotendeels ook vanwege blijdschap omdat ik een pakketje krijg!! hoe gaaf is dat! ik moet alleen even uitvogelen waar ik die op ga halen. net als dat ik nog op zoek ben naar ansichtkaarten, en dat is echt heel moelijk! nergens hebben ze het, ze kennen het concept nog niet echt ovlgens mij. maar ik doe mn best en anders laat ik mn weeskindjes wel een keer kaarten tekenen ;) hihihi!
Nouu, ik hou jullie snel weer op de hoogte!!
xxxxxxx Nicole :)
Hallo allemaal!
Ten eerste wil ik zeggen, iedereen erg bedankt voor alle emailtjes en reacties op de blog! Is echt super om van jullie te horen vanuit dit verre Ghana en ik zal proberen zometeen nog even te reageren op de mailtjes, mocht ik tijd overhouden;)! Hier begint alles zo langzamerhand een beetje zijn regelmaat te krijgen. Vroeg opstaan, snel ontbijten (soort kwarkbrood met wat boter en suiker erop, meer broodbeleg is er niet:P!) en dan op naar werk. Voor mij is dat dus in het ziekenhuis en voor Nicole in the New Life orphanage. Daar blijven we dan allebei tot een uurtje of 1, waarna we met een taxi richting huis vertrekken. Een taxi kost hier ongeveer 25 pesoa, wat ongeveer 15 eurocent is;)! Dan wat leuks verzinnen voor in de middag met de andere vrijwilligers of gewoon lekker op de bank hangen met een boek of een filmpje op de Ipod (bedankt Rob!). Dan om kwart over vier staat het avondeten al op tafel, dus eten, douchen en naar 1 van de barretjes hier in de buurt. Dus... Zo ziet ons leven er hier zover een beetje uit!
Dan zal ik jullie wat meer vertellen over het ziekenhuis, want het leven is niet alleen maar leuk hier. Deze week was mijn eerste week in het ziekenhuis ( ik werk tot 6 februari op de ER) en ik moet eerlijk zeggen dat het me behoorlijk zwaar valt. Natuurlijk wist ik voordat ik naar Ghana zou gaan dat de gezondheidszorg hier niet veel zou voorstellen en dat er mensen met Aids zouden liggen, maar nu zie je het voor het eerst echt en je ruikt het ook echt.. Maar om jullie ook maar een beetje een beeld te geven van hoe het er hier aan toe gaat, zal ik jullie een voorbeeld geven. Gisteren kwam er een man binnen op 1 van de verroeste brancards (alles in het ziekenhuis is verroest en dat terwijl het ziekenhuis pas net 10 jaar oud is...) Hij was denk ik eind 30 en woog nog maar zo'n 30/35 kg.. Toen ik vroeg wat er met deze man aan de hand was, zeiden ze dat hij Aids had en kanker en dit in een vergevorderd stadium. Hij kon niet meer eten, dus heel hard gezegd is het op dit moment eigenlijk alleen nog maar het wachten op zijn dood.. Ik kan jullie niet laten zien hoe het eruit ziet, maar ik kan je wel vertellen dat de blik van zo'n man, met zulke holle lijdende ogen, werkelijk door je ziel heensnijdt en ik had moeite het droog te houden.. Toen ik vroeg wat ze er aan gingen doen, zeiden ze dat ze hem een infuus gingen geven. Dit geven ze namelijk eigenlijk aan iedereen, wat er ook met iemand aan de hand is, hij krijgt een infuus.. Die man heeft daar de hele ochtend verder gelegen zonder dat iemand ook nog maar naar hem omgekeken heeft. De mensen hier hebben geen keus, meer zorg dan dit kunnen ze deze man vrijwel niet bieden, en dat opent toch wel even je ogen weer over hoe goed wij het in Nederland hebben. Dus met dit alles heb ik het toch nog wel erg moeilijk, ik denk dat het wel een paar weken duurt voordat je hier echt goed mee om weet te gaan. Ik denk namelijk niet dat iets is waar je aan went, want dat zal het nooit, maar je zal er mee om (moeten) leren gaan..
Wel had ik gister mijn eerste leuke medische ervaring, ik mocht namelijk onder begeleiding van 1 van de verpleegkundigen een infuus aanleggen bij een kind van 10. Eerst de naald inbrengen, toen een beetje bloed aftappen voor het lab, en toen het infuus aansluiten! Toch wel een leuke ervaring en het ging in 1 keer goed! Ook de verpleegkundige vond dit behoorlijk knap, dus ik had even een trots momentje(A)! Voor de rest bestaan mijn werkzaamheden voornamelijk uit het meten van de 'vital signs' bij inkomende patienten. Dit zijn de temperatuur, respiratie, bloeddruk (met een kwikmeter, erg ouderwets ook) en de pols.
Zoals ik al zei werk ik tot 6 februari op de ER, dan ga ik voor 2 weken naar Paediatrics, dan 2 weken male surgical ward en dan nog 2 weken naar de Male Medical Ward en dan zit mijn werktijd er alweer op.
Dit weekend geen bijzondere dingen op de planning, ik ga samen met Nicole en 2 andere vrijwilligers lekker 2 dagen naar een beachresort hier dichtbij, lekker chillen. En dan begint de volgende werkweek weer;)! Ik hoop dat alles daar goed met jullie gaat, en nogmaals bedankt voor alle reacties!
Xxx Haje
P.S. Ik hoop echt dat de computer volgende keer een beetje mee wil werken wat betreft het foto's uploaden!
Ten eerste wil ik zeggen, iedereen erg bedankt voor alle emailtjes en reacties op de blog! Is echt super om van jullie te horen vanuit dit verre Ghana en ik zal proberen zometeen nog even te reageren op de mailtjes, mocht ik tijd overhouden;)! Hier begint alles zo langzamerhand een beetje zijn regelmaat te krijgen. Vroeg opstaan, snel ontbijten (soort kwarkbrood met wat boter en suiker erop, meer broodbeleg is er niet:P!) en dan op naar werk. Voor mij is dat dus in het ziekenhuis en voor Nicole in the New Life orphanage. Daar blijven we dan allebei tot een uurtje of 1, waarna we met een taxi richting huis vertrekken. Een taxi kost hier ongeveer 25 pesoa, wat ongeveer 15 eurocent is;)! Dan wat leuks verzinnen voor in de middag met de andere vrijwilligers of gewoon lekker op de bank hangen met een boek of een filmpje op de Ipod (bedankt Rob!). Dan om kwart over vier staat het avondeten al op tafel, dus eten, douchen en naar 1 van de barretjes hier in de buurt. Dus... Zo ziet ons leven er hier zover een beetje uit!
Dan zal ik jullie wat meer vertellen over het ziekenhuis, want het leven is niet alleen maar leuk hier. Deze week was mijn eerste week in het ziekenhuis ( ik werk tot 6 februari op de ER) en ik moet eerlijk zeggen dat het me behoorlijk zwaar valt. Natuurlijk wist ik voordat ik naar Ghana zou gaan dat de gezondheidszorg hier niet veel zou voorstellen en dat er mensen met Aids zouden liggen, maar nu zie je het voor het eerst echt en je ruikt het ook echt.. Maar om jullie ook maar een beetje een beeld te geven van hoe het er hier aan toe gaat, zal ik jullie een voorbeeld geven. Gisteren kwam er een man binnen op 1 van de verroeste brancards (alles in het ziekenhuis is verroest en dat terwijl het ziekenhuis pas net 10 jaar oud is...) Hij was denk ik eind 30 en woog nog maar zo'n 30/35 kg.. Toen ik vroeg wat er met deze man aan de hand was, zeiden ze dat hij Aids had en kanker en dit in een vergevorderd stadium. Hij kon niet meer eten, dus heel hard gezegd is het op dit moment eigenlijk alleen nog maar het wachten op zijn dood.. Ik kan jullie niet laten zien hoe het eruit ziet, maar ik kan je wel vertellen dat de blik van zo'n man, met zulke holle lijdende ogen, werkelijk door je ziel heensnijdt en ik had moeite het droog te houden.. Toen ik vroeg wat ze er aan gingen doen, zeiden ze dat ze hem een infuus gingen geven. Dit geven ze namelijk eigenlijk aan iedereen, wat er ook met iemand aan de hand is, hij krijgt een infuus.. Die man heeft daar de hele ochtend verder gelegen zonder dat iemand ook nog maar naar hem omgekeken heeft. De mensen hier hebben geen keus, meer zorg dan dit kunnen ze deze man vrijwel niet bieden, en dat opent toch wel even je ogen weer over hoe goed wij het in Nederland hebben. Dus met dit alles heb ik het toch nog wel erg moeilijk, ik denk dat het wel een paar weken duurt voordat je hier echt goed mee om weet te gaan. Ik denk namelijk niet dat iets is waar je aan went, want dat zal het nooit, maar je zal er mee om (moeten) leren gaan..
Wel had ik gister mijn eerste leuke medische ervaring, ik mocht namelijk onder begeleiding van 1 van de verpleegkundigen een infuus aanleggen bij een kind van 10. Eerst de naald inbrengen, toen een beetje bloed aftappen voor het lab, en toen het infuus aansluiten! Toch wel een leuke ervaring en het ging in 1 keer goed! Ook de verpleegkundige vond dit behoorlijk knap, dus ik had even een trots momentje(A)! Voor de rest bestaan mijn werkzaamheden voornamelijk uit het meten van de 'vital signs' bij inkomende patienten. Dit zijn de temperatuur, respiratie, bloeddruk (met een kwikmeter, erg ouderwets ook) en de pols.
Zoals ik al zei werk ik tot 6 februari op de ER, dan ga ik voor 2 weken naar Paediatrics, dan 2 weken male surgical ward en dan nog 2 weken naar de Male Medical Ward en dan zit mijn werktijd er alweer op.
Dit weekend geen bijzondere dingen op de planning, ik ga samen met Nicole en 2 andere vrijwilligers lekker 2 dagen naar een beachresort hier dichtbij, lekker chillen. En dan begint de volgende werkweek weer;)! Ik hoop dat alles daar goed met jullie gaat, en nogmaals bedankt voor alle reacties!
Xxx Haje
P.S. Ik hoop echt dat de computer volgende keer een beetje mee wil werken wat betreft het foto's uploaden!
maandag 12 januari 2009
Hooi,
Na onze eerste weekendreisje ga ik jullie uitgebreid verslag doen, want het was me een weekend ;)! Nadat we vrijdag het internetcafe hadden verlaten begonnen we aan onze reis met de andere vrijwilligers met de trotro. De trotro is dus het minibusje die je hier goedkoop overal naartoe brengt. Na aardig wat onderhandelingen en een hoop toeschouwers verzameld te hebben hadden we eindelijk dan toch maar twee taxi's geregeld die ons en de andere 6 vrijwilligers mee gingen nemen naar Kakum National Park. Het regenwoud van deze omgeving. Ergens halverwege werden we de taxi's uitgeknikkerd met de mededeling dat we maar over moesten stappen want verder gingen ze niet. Toen hebben we toch nog een trotro gevonden waarna echt praktisch de engste ervaring van mijn leven begon. Dat ding is dus niet echt gemaakt voor hobbelige wegen en we hingen dan ook meerdere keren op het punt om om te slaan en de bodem van de tro is ook ongeveer 1000 x over de grond geschraapt. Maargoed, uiteindelijk kwamen we 2 uur later aan in een uitgestorven dorpje. Althans dat dachten we. De trodriver ging wel even mensen voor ons zoeken en voordat we het wisten waren er heel veel mensen en vooral heel veel kinderen zich om ons heen aan het verzamelen. We kregen toen te horen dat we niet meer om het platform zouden kunnen slapen omdat het al donker was en je nog twee uur door de rimboe moest hiken om er te komen. Dus we gingen in een guesthouse slapen. De volgende ochtend hebben we ons gewaagd aan een bucketshower. Ja, douchen met een emmer dus. Het is eigenlijk helemaal niet zo vervelend als het klinkt en eigenljik best verfrissend. Daarna kregen we een tour door de village en uitleg over hun hypermoderne put (hij is echt hypermodern, ik ben niet sarcastisch) en over hoe ze olie maken. Nadat we een hoop kiddo's weer aan onze handen hadden verzameld gingen we terug om te genieten van een echte afrikaanse dans. Dit was heel leuk gedaan en daarna hebben we zelf nog gedanst! Nu moesten we er toch echt aan geloven en we gingen hiken door de rimboe. Er was ons gezegd dat we de kans hadden om aapjes en olifanten te zien dus we waren allemaal dolenthousiast. Na de ontzettend warme hike van twee uur kwamen we aan bij de boomhut. En we schrokken ons allemaal kapot. Er was ons gezegd dat we er makkelijk met 8 mensne op zouden passen, maar mooi niet dus. Haha, ook hadden we maar 5 matjes gekregen en geen klamboe. Nadat iedereen eenmaal de super enge ladder op was geklommen, kwamen we een voor een tot de conclusie dat we niet meer naar beneden durfden. Dit ging dus een probleem opleveren voor het plassen. We hadden namelijk ook bier gekocht om op te drinken in de hut, dus plassen zou sowieso moeten gebeuren. Nougoed, nadat we gekingsed hadden en elkaar dus redelijk goed hebben leren kennen, moest er toch echt geplast worden. HJ wilde eigenlijk dit verhaal vertellen omdat het redelijk genant is voor mij. Maar aangezien ik verantwoordelijk ben voor het verhaal zal ik het dan toch maar vertellen. Ik ging dus wel even plassen. Maar er was no way dat ik de ladder afging, en met mn billen over de rand hingen durfde ik eigenlijk ook niet. Dus ging ik wel in het bakje waaruit we ons avondeten hadden gegeten. De bedoeling was dat ik na mijn boodschap het wel even over de rand zou gooien. Helaas was het donker en stootte ik met met mijn bakje keihard tegen de ladder aan, waardoor mijn plas overal kwam, ik keihard ging gillen en iedereen een hartverzakking heb gegeven. Ze dachten namelijk dat ik mezelf over de rand had gegooid en dood was. HJ zat al te denken wat hij tegen Bertja en Jan moest zeggen. Hehehe. Maargoed, die nacht zat slapen er voor henkie niet echt in. Want hij blijkt dus een beetje bang te zijn...voor insecten. Er kwam een duizendpoot de boomhut in en dat vond hij niet grappig. samen met de enige andere jongen zou hij dus wel even wakker blijven om op de meisjes te letten (lees: hij durfde niet te slapen). Goeddd, toen was het eindelijk 6 uur 's ochtends. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat het 'al' 6 uur was. Want dat betekende dat we uit de boomhut konden en terug konden gaan hiken. We hebben helaas geen olifanten gezien en geen apen (Die hebben we waarschijnlijk weggejaagd omdat we te veel lawaai maakten). Wel maakten de apen 's nachts het geluid alsof er een mens werd vermoord :S..na onze hike begonnen we weer aan onze enge troritje terug. We maakten een stop op Anomabo beach. Een strand resort met super mooie palmbomen en een hele mooie, lekkere zee. Dat was dus wel even genieten! 's avonds hebben we wat gedronken in de oasis bar, en dat was een aparte ervaring. De plaatselijke bevolking is heel vriendelijk en wilt je heel graag leren kennen, misschien wel iets te graag....
Vandaag was dan onze eerste werkdag! Ik ging naar het weeshuis en HJ op weg naar het ziekenhuis. In het weeshuis stonden de kindjes eerst onder de douche, daarna gingen ze eten en daarna hebben we met ze geknutseld. Ik heb samen met Bright (jongetje van 8) een engels boekje gelezen. Het is echt eng hoe goed de kleintjes engels spreken. Je kunt het je haast niet voorstellen...daarna heb ik ze de kadootjes van Robert en Wouter gegeven. Nou ze waren helemaal door het dolle. Ze vonden het prachtig en zijn gelijk opgedeeld in een roze en wit team en gingen lekker voetballen. Ik heb er supergave foto's van gemaakt voor jullie, rob en wout, maar het lukt op deze computer niet om ze te uploaden. Op die van HJ wel, dus ik zal het een dezer dagen nog wel even doen! Daarna was het tijd om te lunchen, en toen ik thuis kwam bleek het dus dat HJ zn avontuur niet door was gegaan, omdat de man die hem een tour zou geven er geen tijd voor had. Zijn avontuur begint dus morgen.
En dit was het eigenlijk wel. Morgen ga ik gewoon weer om 9 uur naar het weeshuis om te kijken hoe de kinderen les krijgen, en te helpen met de allerkleinsten.
Hoe is het in Nederland?
xx Nicole
Na onze eerste weekendreisje ga ik jullie uitgebreid verslag doen, want het was me een weekend ;)! Nadat we vrijdag het internetcafe hadden verlaten begonnen we aan onze reis met de andere vrijwilligers met de trotro. De trotro is dus het minibusje die je hier goedkoop overal naartoe brengt. Na aardig wat onderhandelingen en een hoop toeschouwers verzameld te hebben hadden we eindelijk dan toch maar twee taxi's geregeld die ons en de andere 6 vrijwilligers mee gingen nemen naar Kakum National Park. Het regenwoud van deze omgeving. Ergens halverwege werden we de taxi's uitgeknikkerd met de mededeling dat we maar over moesten stappen want verder gingen ze niet. Toen hebben we toch nog een trotro gevonden waarna echt praktisch de engste ervaring van mijn leven begon. Dat ding is dus niet echt gemaakt voor hobbelige wegen en we hingen dan ook meerdere keren op het punt om om te slaan en de bodem van de tro is ook ongeveer 1000 x over de grond geschraapt. Maargoed, uiteindelijk kwamen we 2 uur later aan in een uitgestorven dorpje. Althans dat dachten we. De trodriver ging wel even mensen voor ons zoeken en voordat we het wisten waren er heel veel mensen en vooral heel veel kinderen zich om ons heen aan het verzamelen. We kregen toen te horen dat we niet meer om het platform zouden kunnen slapen omdat het al donker was en je nog twee uur door de rimboe moest hiken om er te komen. Dus we gingen in een guesthouse slapen. De volgende ochtend hebben we ons gewaagd aan een bucketshower. Ja, douchen met een emmer dus. Het is eigenlijk helemaal niet zo vervelend als het klinkt en eigenljik best verfrissend. Daarna kregen we een tour door de village en uitleg over hun hypermoderne put (hij is echt hypermodern, ik ben niet sarcastisch) en over hoe ze olie maken. Nadat we een hoop kiddo's weer aan onze handen hadden verzameld gingen we terug om te genieten van een echte afrikaanse dans. Dit was heel leuk gedaan en daarna hebben we zelf nog gedanst! Nu moesten we er toch echt aan geloven en we gingen hiken door de rimboe. Er was ons gezegd dat we de kans hadden om aapjes en olifanten te zien dus we waren allemaal dolenthousiast. Na de ontzettend warme hike van twee uur kwamen we aan bij de boomhut. En we schrokken ons allemaal kapot. Er was ons gezegd dat we er makkelijk met 8 mensne op zouden passen, maar mooi niet dus. Haha, ook hadden we maar 5 matjes gekregen en geen klamboe. Nadat iedereen eenmaal de super enge ladder op was geklommen, kwamen we een voor een tot de conclusie dat we niet meer naar beneden durfden. Dit ging dus een probleem opleveren voor het plassen. We hadden namelijk ook bier gekocht om op te drinken in de hut, dus plassen zou sowieso moeten gebeuren. Nougoed, nadat we gekingsed hadden en elkaar dus redelijk goed hebben leren kennen, moest er toch echt geplast worden. HJ wilde eigenlijk dit verhaal vertellen omdat het redelijk genant is voor mij. Maar aangezien ik verantwoordelijk ben voor het verhaal zal ik het dan toch maar vertellen. Ik ging dus wel even plassen. Maar er was no way dat ik de ladder afging, en met mn billen over de rand hingen durfde ik eigenlijk ook niet. Dus ging ik wel in het bakje waaruit we ons avondeten hadden gegeten. De bedoeling was dat ik na mijn boodschap het wel even over de rand zou gooien. Helaas was het donker en stootte ik met met mijn bakje keihard tegen de ladder aan, waardoor mijn plas overal kwam, ik keihard ging gillen en iedereen een hartverzakking heb gegeven. Ze dachten namelijk dat ik mezelf over de rand had gegooid en dood was. HJ zat al te denken wat hij tegen Bertja en Jan moest zeggen. Hehehe. Maargoed, die nacht zat slapen er voor henkie niet echt in. Want hij blijkt dus een beetje bang te zijn...voor insecten. Er kwam een duizendpoot de boomhut in en dat vond hij niet grappig. samen met de enige andere jongen zou hij dus wel even wakker blijven om op de meisjes te letten (lees: hij durfde niet te slapen). Goeddd, toen was het eindelijk 6 uur 's ochtends. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat het 'al' 6 uur was. Want dat betekende dat we uit de boomhut konden en terug konden gaan hiken. We hebben helaas geen olifanten gezien en geen apen (Die hebben we waarschijnlijk weggejaagd omdat we te veel lawaai maakten). Wel maakten de apen 's nachts het geluid alsof er een mens werd vermoord :S..na onze hike begonnen we weer aan onze enge troritje terug. We maakten een stop op Anomabo beach. Een strand resort met super mooie palmbomen en een hele mooie, lekkere zee. Dat was dus wel even genieten! 's avonds hebben we wat gedronken in de oasis bar, en dat was een aparte ervaring. De plaatselijke bevolking is heel vriendelijk en wilt je heel graag leren kennen, misschien wel iets te graag....
Vandaag was dan onze eerste werkdag! Ik ging naar het weeshuis en HJ op weg naar het ziekenhuis. In het weeshuis stonden de kindjes eerst onder de douche, daarna gingen ze eten en daarna hebben we met ze geknutseld. Ik heb samen met Bright (jongetje van 8) een engels boekje gelezen. Het is echt eng hoe goed de kleintjes engels spreken. Je kunt het je haast niet voorstellen...daarna heb ik ze de kadootjes van Robert en Wouter gegeven. Nou ze waren helemaal door het dolle. Ze vonden het prachtig en zijn gelijk opgedeeld in een roze en wit team en gingen lekker voetballen. Ik heb er supergave foto's van gemaakt voor jullie, rob en wout, maar het lukt op deze computer niet om ze te uploaden. Op die van HJ wel, dus ik zal het een dezer dagen nog wel even doen! Daarna was het tijd om te lunchen, en toen ik thuis kwam bleek het dus dat HJ zn avontuur niet door was gegaan, omdat de man die hem een tour zou geven er geen tijd voor had. Zijn avontuur begint dus morgen.
En dit was het eigenlijk wel. Morgen ga ik gewoon weer om 9 uur naar het weeshuis om te kijken hoe de kinderen les krijgen, en te helpen met de allerkleinsten.
Hoe is het in Nederland?
xx Nicole
vrijdag 9 januari 2009
Heee,
Haje zit nu naast me een berichtje te schrijven. Maar ik wilde ook zelf even wat schrijven. Ik hou het nu redelijk kort omdat we zo op ons eerste weekendtripje gaan. Hebben we even snel geregeld met de eerste vrijwilligers die we vandaag hebben ontmoet. Ik ben dus vandaag al naar het weeshuis geweest, en henk ging mee want ziekenhuis begint maandag pas. En die kindjes zijn zo ontzettend lief!! Ik voel me wel echt een speeltoestel want ze hangen de hele tijd aan je en willen constant je aandacht, wat best vermoeiend kan zijn. Dinsdag begint voor hun school ook weer dus dan kan ik een beetje mijn eigen dagen inplannen. Dan kan ik of 's ochtends komen en ze helpen op school of ik kom in de middag en dan vermaak ik ze en neem ze mee op excursie!! Mijn computer is inmiddels ook helemaal vast aan het lopen dus dat ben ik wel gewend van thuis. Maar het gastgezin is ook heel aardig voor ons. Het is wel raar want wij moeten bijvoorbeeld onze vuile borden op de tafel laten staan en dan ruimen zij het op. En dat vind ik eigenlijk te ver gaan, maarja wat doe je eraan. Het vervoer wordt hier nog wel grappig denk ik. Er zijn van die minibusjes die als bussen dienen. Daar passen denk ik 15 mensen maximaal in maar die proppen ze gerust vol met 36 mensen. Dat word nog wel wennen. Ik ga er nu eigenlijk wel weer even vandoor. Ik zie dat henkie een uberbericht heeft geschreven als verslag. Dat zal ik voglende week wel doen. We gaan nu naar Kakum National Park en zaterdag/zondag naar Elmina, mooi stadje met beachresort. Als ik volgende week dan beetje meer te vertellen heb krijgen jullie een langer verslag! volor nu is dit mijn nummer: +233249250911. Bel me met belpiraat.nl, dat zou ik heel leuk vinden!!
Liefs, xxx Nicole
Haje zit nu naast me een berichtje te schrijven. Maar ik wilde ook zelf even wat schrijven. Ik hou het nu redelijk kort omdat we zo op ons eerste weekendtripje gaan. Hebben we even snel geregeld met de eerste vrijwilligers die we vandaag hebben ontmoet. Ik ben dus vandaag al naar het weeshuis geweest, en henk ging mee want ziekenhuis begint maandag pas. En die kindjes zijn zo ontzettend lief!! Ik voel me wel echt een speeltoestel want ze hangen de hele tijd aan je en willen constant je aandacht, wat best vermoeiend kan zijn. Dinsdag begint voor hun school ook weer dus dan kan ik een beetje mijn eigen dagen inplannen. Dan kan ik of 's ochtends komen en ze helpen op school of ik kom in de middag en dan vermaak ik ze en neem ze mee op excursie!! Mijn computer is inmiddels ook helemaal vast aan het lopen dus dat ben ik wel gewend van thuis. Maar het gastgezin is ook heel aardig voor ons. Het is wel raar want wij moeten bijvoorbeeld onze vuile borden op de tafel laten staan en dan ruimen zij het op. En dat vind ik eigenlijk te ver gaan, maarja wat doe je eraan. Het vervoer wordt hier nog wel grappig denk ik. Er zijn van die minibusjes die als bussen dienen. Daar passen denk ik 15 mensen maximaal in maar die proppen ze gerust vol met 36 mensen. Dat word nog wel wennen. Ik ga er nu eigenlijk wel weer even vandoor. Ik zie dat henkie een uberbericht heeft geschreven als verslag. Dat zal ik voglende week wel doen. We gaan nu naar Kakum National Park en zaterdag/zondag naar Elmina, mooi stadje met beachresort. Als ik volgende week dan beetje meer te vertellen heb krijgen jullie een langer verslag! volor nu is dit mijn nummer: +233249250911. Bel me met belpiraat.nl, dat zou ik heel leuk vinden!!
Liefs, xxx Nicole
Hallo Allemaal!
Daar zijn we dan, vanuit dat verre ghana! Vandaag onze derde dag, en het gaat hier heel goed, maar ik zal jullie even in het kort vertellen alles wat we aan het doen zijn!
Eergisteren kwamen we laat in de avond aan in Accra. Daar werden we opgehaald door Nyame, de man die iedereen ophaalt voor projects abroad en het vervoer regelt. Na het weigeren van een aantal taxi's konden we instappen bij hem en werden we naar het guesthouse/main office van projects abroad gebracht in accra. Daar hebben we de eerste nacht doorgebracht, ik met een duitser genaamd George, die de volgende dag naar Akuapem Hills zou vertrekken. Na eerst lang met hem gepraat te hebben, heb ik door de hitte ongeveer een uurtje geslapen. Vroeg in de ochtend (half 5) werden we gewekt om naar Cape Coast te vertrekken. Nicole moest alleen eerst nog even naar de wc, omdat ze nu al ziek was.. onvoorstelbaar:P! Toen gingen we naar Cape Coast met een luxe bus (STC bus) en onderweg zagen we pas voor het eerst echt Ghana. Behoorlijk shockerend vond ik het om eerlijk te zijn. Het zien van kleine krotjes, open riolen, gigantische markten gemaakt van krotten en veel brandende hopen met afval is heel raar om in het echt te zien. Natuurlijk zie je hier weleens beelden van op tv, maar dit was voor de eerste keer in het echt en dat had een flinke impact. Ook de geur van al dit was niet erg plezant voor het eerst, maar ook daar wen je wel aan. De natuur daarentegen maakte veel goed! Veel grote roofvogels in de lucht, mooie bossen met palmbomen en bananenbomen, allemaal echt super! Dat hoort denk ik een beetje bij het gemengde gevoel dat je krijgt van dit land.. Toen kwamen we aan bij ons gastgezin, zeer lieve mensen en kinderen, was erg leuk om ze te ontmoeten! Spullen daar gedropt, en gelijk door naar het centrum. Dit was pas echt Afrika! Veel mensen op een kluitje, veel kraampjes en ga zo maar door maakten wederom veel indruk. Na het halen van een ghanese simkaart en het wisselen van ons geld gingen we eten bij Cape Coast castle, waar ik het traditionele Banku heb gegeten (met de handen uiteraard!) EEEEERG SCHERP!!! en daar kan ik goddank erg goed tegen (Not) maar ja, was voor de rest wel lekker;)! Toen nog een beetje rondgelopen, Laura (meisje van UK die ook 3 maanden met ons is) gedropt bij haar huis en een taxi genomen naar ons huis. Toen nog even cadeautjes gegeven uit holland aan ons gastgezin, waar ze heeeel blij mee waren! En toen was de dag al bijna voorbij! Lekker vroeg naar bed gegaan, we waren kapot!.
Vandaag zijn we voor het eerst naar the new life orphanage gegaan, een stukje buiten Cape Coast. Aangezien mijn placement pas later begint, ging ik met Nicole mee. We gingen erheen met een TroTro en voor de mensen die dit niet kennen, het is een VEEL TE VOL busje, die ongeveer 50 jaar geleden in Nederland afgeschreven werden:P! Get the picture? Dus na een pittig ritje kwamen we daar aan en het was super! De kinderen waren heel lief en wilden heel veel aandacht;)! Daar hebben we ook de andere vrijwiligers ontmoet die daar werken en samen met hen gaan we dit weekend naar Kakum National park om daar vannacht in de buitenlucht te slapen met een klamboe om ons heen alleen. Wordt denk ik een superervaring! De dag daarna zullen we gaan naar Elmina, wat bekend is om zijn mooie moskee en lekkere zee en dan maandag zal mijn placement beginnen in het ziekenhuis! Ik zal proberen jullie zo goed mogelijk op de hoogte te houden van alles!
Xxxx, Haje
P.S. Robert en Waudt, de ballen en hesjes gaan we maandag geven, was vandaag niet echt gelegenheid voor. We zullen foto's maken, dat beloof ik je, en proberen die te uploaden;)! OOW, DIT IS MIJN NIEUWE NUMMER! 0249250899 Jullie kunnen me hier heel goedkoop op bellen via belpiraat, dus kijk maar even of je dat wilt! Tot gauw!
Daar zijn we dan, vanuit dat verre ghana! Vandaag onze derde dag, en het gaat hier heel goed, maar ik zal jullie even in het kort vertellen alles wat we aan het doen zijn!
Eergisteren kwamen we laat in de avond aan in Accra. Daar werden we opgehaald door Nyame, de man die iedereen ophaalt voor projects abroad en het vervoer regelt. Na het weigeren van een aantal taxi's konden we instappen bij hem en werden we naar het guesthouse/main office van projects abroad gebracht in accra. Daar hebben we de eerste nacht doorgebracht, ik met een duitser genaamd George, die de volgende dag naar Akuapem Hills zou vertrekken. Na eerst lang met hem gepraat te hebben, heb ik door de hitte ongeveer een uurtje geslapen. Vroeg in de ochtend (half 5) werden we gewekt om naar Cape Coast te vertrekken. Nicole moest alleen eerst nog even naar de wc, omdat ze nu al ziek was.. onvoorstelbaar:P! Toen gingen we naar Cape Coast met een luxe bus (STC bus) en onderweg zagen we pas voor het eerst echt Ghana. Behoorlijk shockerend vond ik het om eerlijk te zijn. Het zien van kleine krotjes, open riolen, gigantische markten gemaakt van krotten en veel brandende hopen met afval is heel raar om in het echt te zien. Natuurlijk zie je hier weleens beelden van op tv, maar dit was voor de eerste keer in het echt en dat had een flinke impact. Ook de geur van al dit was niet erg plezant voor het eerst, maar ook daar wen je wel aan. De natuur daarentegen maakte veel goed! Veel grote roofvogels in de lucht, mooie bossen met palmbomen en bananenbomen, allemaal echt super! Dat hoort denk ik een beetje bij het gemengde gevoel dat je krijgt van dit land.. Toen kwamen we aan bij ons gastgezin, zeer lieve mensen en kinderen, was erg leuk om ze te ontmoeten! Spullen daar gedropt, en gelijk door naar het centrum. Dit was pas echt Afrika! Veel mensen op een kluitje, veel kraampjes en ga zo maar door maakten wederom veel indruk. Na het halen van een ghanese simkaart en het wisselen van ons geld gingen we eten bij Cape Coast castle, waar ik het traditionele Banku heb gegeten (met de handen uiteraard!) EEEEERG SCHERP!!! en daar kan ik goddank erg goed tegen (Not) maar ja, was voor de rest wel lekker;)! Toen nog een beetje rondgelopen, Laura (meisje van UK die ook 3 maanden met ons is) gedropt bij haar huis en een taxi genomen naar ons huis. Toen nog even cadeautjes gegeven uit holland aan ons gastgezin, waar ze heeeel blij mee waren! En toen was de dag al bijna voorbij! Lekker vroeg naar bed gegaan, we waren kapot!.
Vandaag zijn we voor het eerst naar the new life orphanage gegaan, een stukje buiten Cape Coast. Aangezien mijn placement pas later begint, ging ik met Nicole mee. We gingen erheen met een TroTro en voor de mensen die dit niet kennen, het is een VEEL TE VOL busje, die ongeveer 50 jaar geleden in Nederland afgeschreven werden:P! Get the picture? Dus na een pittig ritje kwamen we daar aan en het was super! De kinderen waren heel lief en wilden heel veel aandacht;)! Daar hebben we ook de andere vrijwiligers ontmoet die daar werken en samen met hen gaan we dit weekend naar Kakum National park om daar vannacht in de buitenlucht te slapen met een klamboe om ons heen alleen. Wordt denk ik een superervaring! De dag daarna zullen we gaan naar Elmina, wat bekend is om zijn mooie moskee en lekkere zee en dan maandag zal mijn placement beginnen in het ziekenhuis! Ik zal proberen jullie zo goed mogelijk op de hoogte te houden van alles!
Xxxx, Haje
P.S. Robert en Waudt, de ballen en hesjes gaan we maandag geven, was vandaag niet echt gelegenheid voor. We zullen foto's maken, dat beloof ik je, en proberen die te uploaden;)! OOW, DIT IS MIJN NIEUWE NUMMER! 0249250899 Jullie kunnen me hier heel goedkoop op bellen via belpiraat, dus kijk maar even of je dat wilt! Tot gauw!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
