Oke, nadat ik vanuit alle mogelijk hoeken te horen heb gekregen dat het tijd was voor een nieuwe blog heb ik mezelf er dan toe gezet. Sorry, maar jullie wisten van te voren dat ik dit niet heel lang vol zou houden ;).

Goed, het weekend hoef ik wederom niet te beschrijven natuurlijk. Henkie is me alweer voor geweest. Sinds vorige week heb ik dan oko last van mn darmen. Ik had het zo netjes, zo lang weten te voorkomen, en dan toch word ik ook getroffen. Heel jammer, maar er is mee te leven.

Vorige week ben ik met Gina naar Elmina Castle geweest. Ik ben de jaartallen vergeten, maar het was eerst Portugees. Zijn handelden in goederen. Toen hadden de nederlanders het veroverd en begonnen de slavenhandel. Toen uiteindelijk de slavernij in 1872 (dacht ik) werd afgelast verkochten de Nederlands het kasteel aan de engelsen (jaaaa ik heb wat opgestoken die dag!). Het is heel indrukwekkend om zo'n kasteel van binnen te zien en van je gids alle verhalen horen of hoe de omstandigheden waren. Daarna heb ik lekker gelunched met Gina :).

In het weeshuis wordt het wel leuker. Ook al heb ik nog steeds niet heel veel nuttigs te doen, ik hou echt van de kindjes! Ze proberen me ook Fante te leren, maar soms vraag ik me af of ze me wel daardwerkelijk leren wat ze zeggen dat ze me leren ;).

Inmiddels kan ik jullie wat meer vertellen over het weeshuis. Heel dom maar ik ben het precieze jaartal vergeten maar ze bestaan nog niet heel lang. Sommige kinderen hebben helemaal geen ouders meer, anderen hebben wel een of twee ouders maar die kunnen niet voor ze zorgen. Soms gaan de kindjes in vakanties nog wel eens naar ze toe. Het weeshuis krijgt niks van de overheid, en niks van de vrijwilligersorganisaties. Ze moeten het hebben van donaties. Ik vraag me dan toch wel af hoe veel donaties ze werkelijk krijgen.. Ze zijn al een tijdje bezig met een nieuw gebouw die gefinancierd wordt door de fundraising in het thuisland van een oudvrijwilliger. Dat is dus heel mooi van hem/haar. Het gebouw is zeker de grootte van 3 rijtjeshuizen (en dan wel alleen de begane grond) en is voorzien van mooie douches, wc's en ventilators. Helaas kunnen ze pas het nieuwe gebouw betreden als ze nieuwe bedden hebben, want als de oude bedden gaan verplaatsen zullen ze uit elkaar vallen..Wanneer de nieuwe bedden komen is nog wel even afwachten..

Woensdag gaan we pasta voor de kindjes koken! Dat zullen ze vast leuk vinden want verder krijgen ze nu alleen maar banku of fufu. Beetje afwisseling zal ze goed doen. Verder hebben we een show met ze georganiseerd. Deze gaan ze de 18e opvoeren en alle vrijwilligers komen kijken! Na deze show zullen we een slaappartijtje houden in het weeshuis. Dat wordt vast heel grappig..

Ik heb het er trouwens nog helemaal niet over gehad hoe het is om als blanke hier over straat te lopen. Over het algemeen voel ik me heel ongemakkelijk (niet onveilig) omdat iedereen (letterlijk iedereen) je aan kijkt. Mij is inmiddels al meerdere malen vertelt dat het niet is omdat ze ons superieur vinden en ook niet omdat ze ons laag vinden. We zijn gewoon apart en Obruni zeggen ze al wijze van begroeting. Klinkt allemaal heel onlogisch. Maar we moeten er verder gewoon niet zo veel van denken. Verder is het heel vervelend als kindjes elke dag op je af komen en op een voetbal, fiets en/of geld vragen. En de huwelijksaanzoeken en de vele vragen om je contact informatie is ook niet heel leuk. Gelukkig gaan ze er niet te lang op door als je nee zegt. Als ik zeg sorry ik heb geen nummer, of sorry ik heb een vriendje, laten ze me verder met rust. Maar serieus, het is zo bizar om een taxi in te stappen en het is eerste (letterlijk het eerste) wat de chauffeur of een inzittende zegt is: Oh, waar kom je vandaan? holland, mooi! Kun je me meenemen? mag ik je telefoonnummeer, ik wil je graag nog een keer zien. UH NEE! Maargoed, gister kwam er dan wel weer een oud mannetje naar me toe op straat en die begon een serieus gesprek over het weer. Dat ik niet tegen zijn weer kon, maar dat hij ook heus niet tegen het nederlandse weer zou kunnen. Zoveel vriendelijkheid is wel weer heel erg leuk om tegen te komen op straat.

Verder ga ik vanavond aan de projects abroad supervisor vragen om een brief die mij toestemming geeft om in de cape coast school for the deaf and blind te helpen. Ik heb namelijk zoooooooveel vrije tijd in de ochtenden dat ik soms van verveling (en hitte) niet weet wat ik doen moet. Ik zou natuurlijk elke ochtend een boek kunnen lezen maar ik maak mezelf liever nog 3 ochtenden nuttig! tot nu toe wordt me dat wel heel moeilijk gemaakt, en ik denk ook niet dat de supervisor erom staat te springen om mij die brief te geven. maar het is mijn vrije tijd dus ik blijf gewoon net zo lang zeuren :)!

Nou, inmiddels is het tijd dat ik er weer mee stop. Ik ga even naar de naaister aan de overkant om te kijken of mijn tas al klaar is. Daarna vertrek ik naar het weeshuis voor de outreach.

Ik beloof geen tijd voor een nieuwe blog! Mijn luiheid en vrije tijd zullen het bepalen!

Liefs, xx nicole