Haaaallloo!
Ik zie net dat Nicole weer wat foto's heeft weten van een oud vrijwilliger, dus kunnen jullie weer een beetje zien wat wij allemaal meemaken..!
Deze week mijn eerste week op de Male Medical Ward gehad en als ik heel eerlijk ben, is het daar behoorlijk saai. Vandaar dat ik waarschijnlijk volgende week al naar de Male Surgical Ward ga, maar ik ga het eerst maandag toch nog maar een kans geven. Het probleem op de MMW is namelijk een beetje dat er veel te veel geneeskundestudenten rondlopen die al het werk doen wat wij anders zouden doen.. Dus het is een klein beetje praten met patienten, rondlopen op de Ward Rounds en voor de rest klein beetje administratief werk doen.. Niet echt vervullend, dus vandaar dat ik mijn heil waarschijnlijk na maandag ergens anders ga zoeken!
Deze week wel 2 dagen naar de Surgical Suite geweest! Was echt weer supervet, ben echt blij dat de mensen me daar mogen en dus het leuk vinden als ik vaak langskom (met een beetje geluk zit ik dus volgende week 3 dagen in de operatiekamer op zijn minst;))! Dinsdag waren er in totaal 4 operaties. Het begon met een biopsie van de vagina bij een vrouw van middelbare leeftijd. Ze had een gezwel en ze wilden weten of het goed of kwaadaardig was. De biopsie was maar een heel kleine ingreep, dus was maar een operatie van iets meer dan een half uur in totaal. Daarna was ik weer zo gelukkig om een Caesarian Section te zien en de dokter legde erg veel uit, dus was echt heel leuk! Kwam een klein gezond jongetje ter wereld, waarna de hele baarmoeder naar buiten werd gebracht om te hechten en klaar was kees! Nog een beetje verwonderd van wat alles ongeveer een kwartier naar het kind zitten kijken en dan weer terug naar de baarmoeder..:P! Blijft een heel raar gezicht om te zien dat zo'n kind een kwartiertje daarvoor in die baarmoeder zat, is echt een wonder..! Toen het hechten en alles klaar was, kon ik zo doorlopen naar de volgende operatie! Dit was een zogenaamde Molar Pregnancy, wat inhoudt dat er wel een eitje door een spermacel is bevrucht, maar dat er niet genoeg/geen genetisch materiaal in het eitje zat. Daardoor kan er dus geen kind groeien, maar wordt er wel een soort zwangerschap in gezet. Hierbij worden druifachtige 'gezwelletjes' gevormd in de baarmoeder, die heel snel groter worden. Dus helaas, als dit gebeurt (kans ong. 1 op 1000), moet de baarmoeder in meeste gevallen eruit. Was wel interessant om te zien hoe zo'n hysterectomie wordt uitgevoerd. Is nog ontzettend moeilijk, omdat dit gebied erg goed doorbloedt is! Daarna nog 1 klein operatietje, er was een foetus blijven steken in een gebied waar het niet kon groeien, dus moest het verwijderd worden! MOCHT TROUWENS HIERVAN FOTO'S MAKEN!! Krijg ze niet online, maar wel echt fokkin vet dat dat mocht:P! Haha, zou je in Nederland denk ik niet snel meemaken.. Maar goed, dat was dus dinsdag!
Vandaag WEER operatiedag, mocht namelijk weer mee met mijn favoriete dokter, dokter Vega! Hij is een orthopeed, dus de operaties waarmee ik hem meestal 'help' (mag niet veel doen, maar heb vandaag wel voor het eerst zelf echt gegipst!) zijn botbreuken/gewrichtsdingen (dislocaties e.d.) en dat is wel echt leuk om te zien. Vandaag moest een arm/schouder gezet worden, dus het 13 jarige jongetje moest onder volledige narcose en toen moest er van twee kanten aan de arm getrokken worden. Ziet er echt naar uit, omdat je het bot na heel heel veel kracht dan echt een soort van op zijn plaats ziet springen! Daarna gipsen en klaar is kees. Volgende operatie was een breuk van het rechter heupbeen, dus moesten zijn heupen helemaal ingegipst worden en vervolgens ook nog eens zijn rechterbeen. En de twee benen/heupen werden in goede positie gehouden door en soort dwarsverbinding. Dus in andere woorden heel veel gips en handen tekort om het aan te brengen. In nog andere woorden, ik mocht gipsen! Niet heel veel maar moest het onderbeen ingipsen voor een deel! Was heel leuk om te doen en moest veel gips snijden voor dokter Vega en zijn assistent. Hierna weer een Caesarian Section die ook weer helemaal goed ging, gezond meisje van 7 pond! Blijft nog steeds het mooiste om te zien, geboortes van kinderen. Ik heb er nu een stuk of vier gezien en kan de operatie bijna dromen:P! Daarna was er nog een dislocatie van de heup, die dus ook geplaatst moest worden en gegipst, dus moest weer helpen daarbij, dokter (klein ventje) trekken aan die heup, was gewoon bijna lachwekkend en opeens zag je m weer in de kom schieten. Gips eromheen, net als met het gebroken heupbeen en klaar. Nog 1 operatie was een gecompliceerde botbreuk aan het onderbeen bij een oudere man. Moesten dus pinnen en platen, maar is ook allemaal goed gegaan!
Dit weekend naar Kumasi, grote stad op 4 rijden vanaf hier! Dus schrijf maandag wel hoe dat allemaal gegaan is!
Xxx, Haje
vrijdag 27 februari 2009
dinsdag 24 februari 2009
Hooi!
Ik krijg van alle kanten de vraag wat ik nou eigenlijk in het weeshuis doe. Dus daar ga ik deze blog aan wijden (HJ heeft uiteraard het weekend al gedaan, inclusief de muizen :P).
Elke dag kom ik zo rond half 3 aan in het weeshuis. Dan is school net afgelopen en word je begroet door de kindjes en nog wat achtergebleven schoolkinderen die alleen maar Obruni roepen en op je gaan klimmen. Ik heb geen idee wie al die kinderen zijn want behalve dat zie ik ze nooit. Nadat ik dus ben aangekomen gaan alle kindjes rondrennen, hun schooluniform uittrekken en normale kleren uitzoeken. Het is zo leuk om te zien hope zelfstandig de kinderen zijn en hoe behulpzaam ze zijn tov elkaar. Wij hoeven niemand met aankleden te helpen..Zodra de kindjes aangekleed zijn komen ze weer tevoorschijn en gaan ze eten. Voordat ze eindelijk klaar zijn met eten is het half 4/4 uur en mogen wij onze gang gaan met ze. Echt grote projecten hebben we nog niet met ze gedaan. We hebben wel een show met ze voorbereid. Was echt heel leuk! Kindjes in groepjes ingedeeld en ze hebben allemaal wat voorbereid. Toen hebben de oudere meisjes persoonlijke uitnodigingen gemaakt voor alle vrijwilligers of ze naar de show kwamen kijken. Voor zover ik weet vonden ze het allemaal heel erg leuk en was het een groot succes! Verder hebben we een keer pasta gekookt voor de kinderen! Een immens grote pan pasta en een andere grote pan saus! Het was best wel goed gelukt al zeg ik het zelf, en wegens gebrek aan bestek heb ik op zijn ghanees met mijn handen gegeten :) Na de show heb ik met Fabi en Rowena (en de 3 nieuwe deens, niet projectsabroad vrijwilligers) in het weeshuis geslapen. Helaas hebben we niet bij de kinderen zelf geslapen omdat diekamers een rozooi waren. Het is wel leuk om Derek en immanuel naar bed te kunnen brengen en de kinderen vinden het allemaal prachtig dat we blijven slapen ook al zien ze ons s nachts niet!!
Verder doen we niet echt veel grote dingen met de kinderen. Ze knutselen, spelen voetbal of kruipen gewoon op je schoot en lezen een boek. Heel lief en leuk allemaal :). Misschien dat we ze binnenkort zwemles gaan geven maar we hebben er eigenlijk e tijd niet voor dus moeten nog even kijken of we dat kunnen plannen.
Dit weekend gaan we naar Kumasi! ben benieuwd naar de ashanti kingdom! en de vrijdag erna 6 maar is het independence day en dat schijnt altjd een mega feest te zijn!! :)
Tot over 6 weekjes alweer!
xxx liefs nicole
Ik krijg van alle kanten de vraag wat ik nou eigenlijk in het weeshuis doe. Dus daar ga ik deze blog aan wijden (HJ heeft uiteraard het weekend al gedaan, inclusief de muizen :P).
Elke dag kom ik zo rond half 3 aan in het weeshuis. Dan is school net afgelopen en word je begroet door de kindjes en nog wat achtergebleven schoolkinderen die alleen maar Obruni roepen en op je gaan klimmen. Ik heb geen idee wie al die kinderen zijn want behalve dat zie ik ze nooit. Nadat ik dus ben aangekomen gaan alle kindjes rondrennen, hun schooluniform uittrekken en normale kleren uitzoeken. Het is zo leuk om te zien hope zelfstandig de kinderen zijn en hoe behulpzaam ze zijn tov elkaar. Wij hoeven niemand met aankleden te helpen..Zodra de kindjes aangekleed zijn komen ze weer tevoorschijn en gaan ze eten. Voordat ze eindelijk klaar zijn met eten is het half 4/4 uur en mogen wij onze gang gaan met ze. Echt grote projecten hebben we nog niet met ze gedaan. We hebben wel een show met ze voorbereid. Was echt heel leuk! Kindjes in groepjes ingedeeld en ze hebben allemaal wat voorbereid. Toen hebben de oudere meisjes persoonlijke uitnodigingen gemaakt voor alle vrijwilligers of ze naar de show kwamen kijken. Voor zover ik weet vonden ze het allemaal heel erg leuk en was het een groot succes! Verder hebben we een keer pasta gekookt voor de kinderen! Een immens grote pan pasta en een andere grote pan saus! Het was best wel goed gelukt al zeg ik het zelf, en wegens gebrek aan bestek heb ik op zijn ghanees met mijn handen gegeten :) Na de show heb ik met Fabi en Rowena (en de 3 nieuwe deens, niet projectsabroad vrijwilligers) in het weeshuis geslapen. Helaas hebben we niet bij de kinderen zelf geslapen omdat diekamers een rozooi waren. Het is wel leuk om Derek en immanuel naar bed te kunnen brengen en de kinderen vinden het allemaal prachtig dat we blijven slapen ook al zien ze ons s nachts niet!!
Verder doen we niet echt veel grote dingen met de kinderen. Ze knutselen, spelen voetbal of kruipen gewoon op je schoot en lezen een boek. Heel lief en leuk allemaal :). Misschien dat we ze binnenkort zwemles gaan geven maar we hebben er eigenlijk e tijd niet voor dus moeten nog even kijken of we dat kunnen plannen.
Dit weekend gaan we naar Kumasi! ben benieuwd naar de ashanti kingdom! en de vrijdag erna 6 maar is het independence day en dat schijnt altjd een mega feest te zijn!! :)
Tot over 6 weekjes alweer!
xxx liefs nicole
maandag 23 februari 2009
Hallo allemaal!
Vrijdag mocht ik in de ochtend weer meelopen met de Cubaanse dokter, Dr. de Vega! Supervet, wel weinig echte operaties, vooral moeilijk gipswerk, maar dat hield in dat ik dit keer wel echt een beetje kon helpen, dus was wel leuk! Voor de rest was er een vrouw die 2 weken geleden een zwaar auto-ongeluk had gehad. Ze had een soort van gips en verband om haar been heen gekregen en echt alle huid bijna op haar been was doodgegaan. Dus dokter de Vega moest alles wegsnijden, echt gigantische open plekken ontstonden natuurlijk zo op haar been, was echt niet prettig om te zien.. Daarnaast waren de wonden op haar been flink gaan ontsteken, dus het pus kwam er met grote hoeveelheden tegelijk uit en op sommige plekken kon je het bot gewoon zien zitten nadat alle pus eruit was. Niet erg prettig:P! Wel heel interessant om te zien hoe ze zoiets aanpakken! Toen na het zien van 5 operaties in totaal, op naar Ada Foah! Dat is de plek, oostelijk van Accra, waar de Volta rivier en de oceaan samen komen. Om 2 uur smiddags naar het Metrobus station. Dit zijn bussen uit de jaren 70/80 ongeveer, die pas weggaan als de bus helemaal vol zit! Dus.. wij wilden weggaan om 2 uur en uiteindelijk ging de bus weg om half vier na een verhitte discussie omdat het personeel teveel plekken had verkocht en opeens zelf niet meer mee kon, dus mensen volgens het personeel gewoon maar weer uit moesten stappen:P! Gek Afrika! Maar goed, uiteindelijk dus op weg, eerst naar Accra, echt gekkenwerk daar, lopen OVERAL mensen! En echt heel smerige stad, hoef daar niet perse meer heen, toen naar Ada Foah, met een trotro, en toen met een taxi op zoek naar een slaapplek. We hadden namelijk nergens gereserveerd, erg handig en de taxi chauffeur wilde ons natuurlijk naar alles wel brengen voor een goede prijs (flink afgezet). Uiteindelijk, na 8 uur rijden een slaapplek gevonden in AdaFoah, in het centrum zodat we de volgende dag konden vertrekken naar Maranatha beachresort. Goed geslapen, omdat we de ventilator, die kapot was, hadden gemaakt met een condoom... Ga het niet uitleggen, kijk maar naar de foto's als we terugkomen:P!
De volgende ochtend vroeg opgestaan om naar Maranatha beachresort te gaan. Met een bootje moet je hier heen, of je moet door meerdere arme dorpjes lopen voor ongeveer een uur. Dus op een kano met motor, op weg naar het beachresort:)! Schitterende omgeving tijdens het varen, echt super! Aangekomen op het beachresort, bleek het niet echt een resort:P! Wel echt schittend gelegen, het was namelijk voltarivier, 25 meter verder ons rieten huisje met palmboombladmuren, en 25 meter verder aan de andere kant de oceaan! Echt schitterend, begrijp me niet verkeerd, maar er was natuurlijk geen lopend water, geen toiletten (jawel, gaten in de grond op het strand met een toiletbril erboven:P) en ongeveer 3 lampjes voor het hele terrein:P! Wel weer echt een topervaring om in zo'n hutje te slapen op zo'n locatie! Zaterdag de hele dag beetje rondgelopen/gezwommen/gerelaxed! Toen in de avond was er een groot kampvuur met afrikaanse dans en werden er lekker een paar biertjes gedronken, mooi avondje. Toen laat in de avond naar bed, nadat een zoektocht naar schildpadden op niks was uitgedraaid. Toen proberen te slapen, maar dat lukte niet door het gegil van Nicole en Michelle die muizen in hun kamer hadden:P! Te mooi voor woorden, kan niet anders zeggen..! De volgende ochtend na een snikhete nacht, weer lekker even gezwommen in de zee en toen met een boot een rondvaart gemaakt over de voltarivier. Erg mooie omgeving met allemaal kleine dorpjes aan de zijkanten. Aangelegd bij 1 van deze dorpjes waar ze lokale rum maakten. We mochten allemaal proeven en Nicole vond het heeeerlijk (NIET:P). Ook hier zijn mooie foto's van, ga ze binnenkort proberen up te loaden;)! Daarna na een lange rit eindelijk weer thuis in Cape Coast, bedtijd! Morgen weer operatiekamerdag, ben benieuwd!
Tot over 6 weekjes allemaal!
Xxx, Haje
Vrijdag mocht ik in de ochtend weer meelopen met de Cubaanse dokter, Dr. de Vega! Supervet, wel weinig echte operaties, vooral moeilijk gipswerk, maar dat hield in dat ik dit keer wel echt een beetje kon helpen, dus was wel leuk! Voor de rest was er een vrouw die 2 weken geleden een zwaar auto-ongeluk had gehad. Ze had een soort van gips en verband om haar been heen gekregen en echt alle huid bijna op haar been was doodgegaan. Dus dokter de Vega moest alles wegsnijden, echt gigantische open plekken ontstonden natuurlijk zo op haar been, was echt niet prettig om te zien.. Daarnaast waren de wonden op haar been flink gaan ontsteken, dus het pus kwam er met grote hoeveelheden tegelijk uit en op sommige plekken kon je het bot gewoon zien zitten nadat alle pus eruit was. Niet erg prettig:P! Wel heel interessant om te zien hoe ze zoiets aanpakken! Toen na het zien van 5 operaties in totaal, op naar Ada Foah! Dat is de plek, oostelijk van Accra, waar de Volta rivier en de oceaan samen komen. Om 2 uur smiddags naar het Metrobus station. Dit zijn bussen uit de jaren 70/80 ongeveer, die pas weggaan als de bus helemaal vol zit! Dus.. wij wilden weggaan om 2 uur en uiteindelijk ging de bus weg om half vier na een verhitte discussie omdat het personeel teveel plekken had verkocht en opeens zelf niet meer mee kon, dus mensen volgens het personeel gewoon maar weer uit moesten stappen:P! Gek Afrika! Maar goed, uiteindelijk dus op weg, eerst naar Accra, echt gekkenwerk daar, lopen OVERAL mensen! En echt heel smerige stad, hoef daar niet perse meer heen, toen naar Ada Foah, met een trotro, en toen met een taxi op zoek naar een slaapplek. We hadden namelijk nergens gereserveerd, erg handig en de taxi chauffeur wilde ons natuurlijk naar alles wel brengen voor een goede prijs (flink afgezet). Uiteindelijk, na 8 uur rijden een slaapplek gevonden in AdaFoah, in het centrum zodat we de volgende dag konden vertrekken naar Maranatha beachresort. Goed geslapen, omdat we de ventilator, die kapot was, hadden gemaakt met een condoom... Ga het niet uitleggen, kijk maar naar de foto's als we terugkomen:P!
De volgende ochtend vroeg opgestaan om naar Maranatha beachresort te gaan. Met een bootje moet je hier heen, of je moet door meerdere arme dorpjes lopen voor ongeveer een uur. Dus op een kano met motor, op weg naar het beachresort:)! Schitterende omgeving tijdens het varen, echt super! Aangekomen op het beachresort, bleek het niet echt een resort:P! Wel echt schittend gelegen, het was namelijk voltarivier, 25 meter verder ons rieten huisje met palmboombladmuren, en 25 meter verder aan de andere kant de oceaan! Echt schitterend, begrijp me niet verkeerd, maar er was natuurlijk geen lopend water, geen toiletten (jawel, gaten in de grond op het strand met een toiletbril erboven:P) en ongeveer 3 lampjes voor het hele terrein:P! Wel weer echt een topervaring om in zo'n hutje te slapen op zo'n locatie! Zaterdag de hele dag beetje rondgelopen/gezwommen/gerelaxed! Toen in de avond was er een groot kampvuur met afrikaanse dans en werden er lekker een paar biertjes gedronken, mooi avondje. Toen laat in de avond naar bed, nadat een zoektocht naar schildpadden op niks was uitgedraaid. Toen proberen te slapen, maar dat lukte niet door het gegil van Nicole en Michelle die muizen in hun kamer hadden:P! Te mooi voor woorden, kan niet anders zeggen..! De volgende ochtend na een snikhete nacht, weer lekker even gezwommen in de zee en toen met een boot een rondvaart gemaakt over de voltarivier. Erg mooie omgeving met allemaal kleine dorpjes aan de zijkanten. Aangelegd bij 1 van deze dorpjes waar ze lokale rum maakten. We mochten allemaal proeven en Nicole vond het heeeerlijk (NIET:P). Ook hier zijn mooie foto's van, ga ze binnenkort proberen up te loaden;)! Daarna na een lange rit eindelijk weer thuis in Cape Coast, bedtijd! Morgen weer operatiekamerdag, ben benieuwd!
Tot over 6 weekjes allemaal!
Xxx, Haje
vrijdag 20 februari 2009
Oke! Ik heb ook een paar fotos op facebook gevonden om te stelen!
Komen ze:
Immanuel, 2jarig kindje in het weeshuis :)
'Meeting' met de weeshuis supervisors.
Derek en Gifty
Anomabo Beach Resort
Takoradi
Vrijwillgers en weeshuiskinderen wachtende op de show die opgevoerd ging worden door de New Life kids!
Zo wit als ik was op de meeting foto ben ik dus niet meer ;)
Liefs, Nicole :)
donderdag 19 februari 2009
Haaa allemaal!
Er zijn dus eindelijk foto's te bewonderen! Dit allemaal dankzij een eenmalige snelle internetverbinding en het feit dat iemand al wat foto's online had gezet;)! Kijk ook allemaal op mijn hyves, waar op dit moment de meeste foto's te bewonderen zijn! Schrijf snel weer een blogje;)!
Xxx Haje
Er zijn dus eindelijk foto's te bewonderen! Dit allemaal dankzij een eenmalige snelle internetverbinding en het feit dat iemand al wat foto's online had gezet;)! Kijk ook allemaal op mijn hyves, waar op dit moment de meeste foto's te bewonderen zijn! Schrijf snel weer een blogje;)!
Xxx Haje
dinsdag 17 februari 2009
Haaa iedereen!
Vandaag gaat het een kort blogje worden, want heb niet zo heel veel te vertellen!
Dit weekend was eerst het plan om naar Krokrobite te gaan, een beachresort op ongeveer 3 uur rijden, maar daar hebben we uiteindelijk maar van afgezien.. Er zijn genoeg mooie beachresorts dichtbij, dus waarom zou je er dan 3 uur voor rijden.. Dus wij zijn naar Elmina gegaan, ongeveer 20 minuutjes rijden van ons huis om daar vervolgens lekker de zaterdag door te brengen op het strand en aan het zwembad voor maar 2,50 euro pp. Daar dus lekker valentijnsdag doorgebracht, en toen in de avond naar onze lokale bar, die een heel groot feest had georganiseerd vanwege valentijnsdag. Dit is namelijk een behoorlijke aangelegenheid in Ghana, met grote feesten en iedereen in mooie Afrikaanse kleren! Wij dus naar de lokale bar, daar echt een moordavond gehad, optredens gezien e.d. was echt heel erg leuk.. Tot opeens om ongeveer 12 uur s'nachts echt een tropische storm uitbrak! Onweer en regen zoals ik het nog niet eerder gezien heb, was echt niet normaal. Het water stroomde als een soort kleine rivier over de straten en de riolen (die open zijn) kwamen naar boven, echt heel ranzig! Dus een taxi gevraagd om me echt direct bij mijn huis af te zetten en toen lekker gaan slapen!
Zondag zijn we naar een monkey resort gegaan dichtbij het Kakum National Park.. We dachten dat ze daar echt in het wild zeg maar rond zouden lopen, maar het was allemaal kooienwerk, wat het toch wel een stuk minder spectaculair maakte.. Wel leuk om te zien wat voor apen hier allemaal rondlopen, maar dat was het ook wel..! Nog een lekker drankje gedaan in de avond en toen weer tijd om te gaan slapen..
Voor de rest nog weinig gebeurd deze week, dus ik zal volgende week wel weer een nieuw blogje schrijven!
Xxx, Haje
Vandaag gaat het een kort blogje worden, want heb niet zo heel veel te vertellen!
Dit weekend was eerst het plan om naar Krokrobite te gaan, een beachresort op ongeveer 3 uur rijden, maar daar hebben we uiteindelijk maar van afgezien.. Er zijn genoeg mooie beachresorts dichtbij, dus waarom zou je er dan 3 uur voor rijden.. Dus wij zijn naar Elmina gegaan, ongeveer 20 minuutjes rijden van ons huis om daar vervolgens lekker de zaterdag door te brengen op het strand en aan het zwembad voor maar 2,50 euro pp. Daar dus lekker valentijnsdag doorgebracht, en toen in de avond naar onze lokale bar, die een heel groot feest had georganiseerd vanwege valentijnsdag. Dit is namelijk een behoorlijke aangelegenheid in Ghana, met grote feesten en iedereen in mooie Afrikaanse kleren! Wij dus naar de lokale bar, daar echt een moordavond gehad, optredens gezien e.d. was echt heel erg leuk.. Tot opeens om ongeveer 12 uur s'nachts echt een tropische storm uitbrak! Onweer en regen zoals ik het nog niet eerder gezien heb, was echt niet normaal. Het water stroomde als een soort kleine rivier over de straten en de riolen (die open zijn) kwamen naar boven, echt heel ranzig! Dus een taxi gevraagd om me echt direct bij mijn huis af te zetten en toen lekker gaan slapen!
Zondag zijn we naar een monkey resort gegaan dichtbij het Kakum National Park.. We dachten dat ze daar echt in het wild zeg maar rond zouden lopen, maar het was allemaal kooienwerk, wat het toch wel een stuk minder spectaculair maakte.. Wel leuk om te zien wat voor apen hier allemaal rondlopen, maar dat was het ook wel..! Nog een lekker drankje gedaan in de avond en toen weer tijd om te gaan slapen..
Voor de rest nog weinig gebeurd deze week, dus ik zal volgende week wel weer een nieuw blogje schrijven!
Xxx, Haje
vrijdag 13 februari 2009
Haaa!
Meestal schrijf ik alleen berichtjes op maandagen, maar vandaag echt een te vette dag gehad, dus wilde het even aan jullie weten en vastleggen op papier voordat ik iets ervan vergeet;)!
Een paar dagen geleden moest er een jongetje gegipst worden en terwijl ze dat deden werd er gesproken over een operatie van een andere man.. Ik hoorde eindelijk weer eens het woord operatie vallen, dus ik nam gelijk gebruik van deze kans en vroeg of ik daar dan misschien bij mocht zijn! HET MOCHT!! Vrijdagochtend, dus vandaag zou de operatie zijn en ik moest er zijn om half negen s'ochtends. Voor de mensen thuis, vergeet niet dat dit Ghanese tijden zijn, oftewel bouw altijd minstens een half uur vertraging in..!
Vanochtend kwam ik dus wel al om half negen aan, omdat ik te bang was om de operatie te missen.. De dokter kwam natuurlijk pas om kwart over negen aanzetten, maar hij was blij me te zien en liet me zien waar ik me kon omkleden e.d... Om half tien stond ik helemaal klaar in mijn OK pak en had moeite met het wachten voor de operatie:P! Het ging om een beenbreuk van een man die ik al eerder had gezien, hij was namelijk 1 van de mensen van het grote auto ongeluk (zie vorige blog). Hij was de man wiens huid van de kin helemaal tegen de neus aan kon en ga zo maar door. Hij had een ernstige breuk bij zijn knie, bot zeg maar helemaal doormidden en in meerdere stukken. Dat was de operatie die dus gepland stond voor half negen, maar aangezien er een man van 90 was wiens vinger geamputeerd moest worden en die niet kon wachten, moest dat eerst nog even gebeuren! Daar ging die dan, mijn eerste operatie. Mocht natuurlijk niks doen, alleen kijken, maar was echt superinteressant!
Na die operatie, ging ik met de Cubaanse dokter dan toch eindelijk naar de man van het auto-ongeluk.. Ze maakten de knie open en plaatsten daarna de botfragmenten met pinnen aan elkaar! Ook super om te zien. Ik dacht dat ik daarna zou moeten vertrekken, maar nee hoor, er waren gewoon nog 4 operaties te zien! En de dokter vond het prima als ik erbij zou blijven en hij zou me proberen zo veel mogelijk uit te leggen. Nou is het behoorlijk moeilijk om het Engels te volgen van de Ghanese en Cubaanse doktoren, ze praten natuurlijk in wetenschappelijk gebrekkig Engels, maar ik heb er nog wel aardig wat van begrepen. De volgende operatie (de 3e) die ik mocht zien was de amputatie van het onderbeen bij een vrouw van 75 jaar oud. Ziet er echt heel erg raar uit, en het geluid van de zaag die door het bot heen gaat is niet echt lekker om te horen:S! Maar ook dit was weer heel interessant en de dokter legde uit hoe je een amputatie moest doen, waar je op moest letten en ook hoe je een hechting moest maken..
De volgende operatie was het verwijderen van dode huid bij het onderbeen en de voet van een vrouw van midden 40. Ze had Gangreen. Was ook wel interessant om te zien, maar toen ze begon met het verband eromheen te doen werd ik geroepen door een van de Ghanese doktoren dat er een jongen was die of een blindedarmontsteking had, of zwelling van Tyfus in de darmen, maar in ieder geval of ik wilde komen kijken, want hij ging nu beginnen. Ik natuurlijk zo snel mogelijk naar de volgende operatiekamer toe om dit te zien, want het leek me heel interessant. Toen ze de jongen opensneden, bleek dat hij een zeer grote tumor in het lagere gedeelte van zijn darmen.. Was wel erg naar, want de jongen was pas 12 jaar oud ofzo, en het was volgens de chirurg in ieder geval inoperabel. De jongen moest hopen dat het geen kwaadaardige tumor was, anders was zijn prognose heel erg slecht.. Blijft naar om zoiets te zien.. Dus een biopt genomen van de tumor om dat uit te zoeken en de jongen maar weer dichtgehecht, want ze konden er nu niks aan doen.
Daarna de laatste operatie, en deze vond ik het best! Een keizersnede! Wat is het superbijzonder om een kind geboren te zien worden! Ze maakten eerst heel voorzichtig een horizontale incisie aan de onderkant van de buik. Eerst door het buikvet, toen een klein beetje door de spier en begon toen letterlijk het gat groter te maken door te trekken aan het vlees.. AUW! Zag er wel naar uit, maar toen eenmaal de baarmoeder was bereikt en ze die heeeeel voorzichtig opensneden kwam al het vruchtwater eruit en natuurlijk ook een gezond klein jongetje! Echt geweldig om te zien! Volgende week ga ik hopelijk weer een dag meelopen met de artsen daar, want ze zijn heel aardig en willen je graag veel leren! Superervaring vandaag!
Dit weekend naar het strand en een Monkey Sanctuary, dus er komt waarschijnlijk maandag wel weer een nieuwe blog;)!
Xxx Haje
Meestal schrijf ik alleen berichtjes op maandagen, maar vandaag echt een te vette dag gehad, dus wilde het even aan jullie weten en vastleggen op papier voordat ik iets ervan vergeet;)!
Een paar dagen geleden moest er een jongetje gegipst worden en terwijl ze dat deden werd er gesproken over een operatie van een andere man.. Ik hoorde eindelijk weer eens het woord operatie vallen, dus ik nam gelijk gebruik van deze kans en vroeg of ik daar dan misschien bij mocht zijn! HET MOCHT!! Vrijdagochtend, dus vandaag zou de operatie zijn en ik moest er zijn om half negen s'ochtends. Voor de mensen thuis, vergeet niet dat dit Ghanese tijden zijn, oftewel bouw altijd minstens een half uur vertraging in..!
Vanochtend kwam ik dus wel al om half negen aan, omdat ik te bang was om de operatie te missen.. De dokter kwam natuurlijk pas om kwart over negen aanzetten, maar hij was blij me te zien en liet me zien waar ik me kon omkleden e.d... Om half tien stond ik helemaal klaar in mijn OK pak en had moeite met het wachten voor de operatie:P! Het ging om een beenbreuk van een man die ik al eerder had gezien, hij was namelijk 1 van de mensen van het grote auto ongeluk (zie vorige blog). Hij was de man wiens huid van de kin helemaal tegen de neus aan kon en ga zo maar door. Hij had een ernstige breuk bij zijn knie, bot zeg maar helemaal doormidden en in meerdere stukken. Dat was de operatie die dus gepland stond voor half negen, maar aangezien er een man van 90 was wiens vinger geamputeerd moest worden en die niet kon wachten, moest dat eerst nog even gebeuren! Daar ging die dan, mijn eerste operatie. Mocht natuurlijk niks doen, alleen kijken, maar was echt superinteressant!
Na die operatie, ging ik met de Cubaanse dokter dan toch eindelijk naar de man van het auto-ongeluk.. Ze maakten de knie open en plaatsten daarna de botfragmenten met pinnen aan elkaar! Ook super om te zien. Ik dacht dat ik daarna zou moeten vertrekken, maar nee hoor, er waren gewoon nog 4 operaties te zien! En de dokter vond het prima als ik erbij zou blijven en hij zou me proberen zo veel mogelijk uit te leggen. Nou is het behoorlijk moeilijk om het Engels te volgen van de Ghanese en Cubaanse doktoren, ze praten natuurlijk in wetenschappelijk gebrekkig Engels, maar ik heb er nog wel aardig wat van begrepen. De volgende operatie (de 3e) die ik mocht zien was de amputatie van het onderbeen bij een vrouw van 75 jaar oud. Ziet er echt heel erg raar uit, en het geluid van de zaag die door het bot heen gaat is niet echt lekker om te horen:S! Maar ook dit was weer heel interessant en de dokter legde uit hoe je een amputatie moest doen, waar je op moest letten en ook hoe je een hechting moest maken..
De volgende operatie was het verwijderen van dode huid bij het onderbeen en de voet van een vrouw van midden 40. Ze had Gangreen. Was ook wel interessant om te zien, maar toen ze begon met het verband eromheen te doen werd ik geroepen door een van de Ghanese doktoren dat er een jongen was die of een blindedarmontsteking had, of zwelling van Tyfus in de darmen, maar in ieder geval of ik wilde komen kijken, want hij ging nu beginnen. Ik natuurlijk zo snel mogelijk naar de volgende operatiekamer toe om dit te zien, want het leek me heel interessant. Toen ze de jongen opensneden, bleek dat hij een zeer grote tumor in het lagere gedeelte van zijn darmen.. Was wel erg naar, want de jongen was pas 12 jaar oud ofzo, en het was volgens de chirurg in ieder geval inoperabel. De jongen moest hopen dat het geen kwaadaardige tumor was, anders was zijn prognose heel erg slecht.. Blijft naar om zoiets te zien.. Dus een biopt genomen van de tumor om dat uit te zoeken en de jongen maar weer dichtgehecht, want ze konden er nu niks aan doen.
Daarna de laatste operatie, en deze vond ik het best! Een keizersnede! Wat is het superbijzonder om een kind geboren te zien worden! Ze maakten eerst heel voorzichtig een horizontale incisie aan de onderkant van de buik. Eerst door het buikvet, toen een klein beetje door de spier en begon toen letterlijk het gat groter te maken door te trekken aan het vlees.. AUW! Zag er wel naar uit, maar toen eenmaal de baarmoeder was bereikt en ze die heeeeel voorzichtig opensneden kwam al het vruchtwater eruit en natuurlijk ook een gezond klein jongetje! Echt geweldig om te zien! Volgende week ga ik hopelijk weer een dag meelopen met de artsen daar, want ze zijn heel aardig en willen je graag veel leren! Superervaring vandaag!
Dit weekend naar het strand en een Monkey Sanctuary, dus er komt waarschijnlijk maandag wel weer een nieuwe blog;)!
Xxx Haje
dinsdag 10 februari 2009
Oke, nadat ik vanuit alle mogelijk hoeken te horen heb gekregen dat het tijd was voor een nieuwe blog heb ik mezelf er dan toe gezet. Sorry, maar jullie wisten van te voren dat ik dit niet heel lang vol zou houden ;).
Goed, het weekend hoef ik wederom niet te beschrijven natuurlijk. Henkie is me alweer voor geweest. Sinds vorige week heb ik dan oko last van mn darmen. Ik had het zo netjes, zo lang weten te voorkomen, en dan toch word ik ook getroffen. Heel jammer, maar er is mee te leven.
Vorige week ben ik met Gina naar Elmina Castle geweest. Ik ben de jaartallen vergeten, maar het was eerst Portugees. Zijn handelden in goederen. Toen hadden de nederlanders het veroverd en begonnen de slavenhandel. Toen uiteindelijk de slavernij in 1872 (dacht ik) werd afgelast verkochten de Nederlands het kasteel aan de engelsen (jaaaa ik heb wat opgestoken die dag!). Het is heel indrukwekkend om zo'n kasteel van binnen te zien en van je gids alle verhalen horen of hoe de omstandigheden waren. Daarna heb ik lekker gelunched met Gina :).
In het weeshuis wordt het wel leuker. Ook al heb ik nog steeds niet heel veel nuttigs te doen, ik hou echt van de kindjes! Ze proberen me ook Fante te leren, maar soms vraag ik me af of ze me wel daardwerkelijk leren wat ze zeggen dat ze me leren ;).
Inmiddels kan ik jullie wat meer vertellen over het weeshuis. Heel dom maar ik ben het precieze jaartal vergeten maar ze bestaan nog niet heel lang. Sommige kinderen hebben helemaal geen ouders meer, anderen hebben wel een of twee ouders maar die kunnen niet voor ze zorgen. Soms gaan de kindjes in vakanties nog wel eens naar ze toe. Het weeshuis krijgt niks van de overheid, en niks van de vrijwilligersorganisaties. Ze moeten het hebben van donaties. Ik vraag me dan toch wel af hoe veel donaties ze werkelijk krijgen.. Ze zijn al een tijdje bezig met een nieuw gebouw die gefinancierd wordt door de fundraising in het thuisland van een oudvrijwilliger. Dat is dus heel mooi van hem/haar. Het gebouw is zeker de grootte van 3 rijtjeshuizen (en dan wel alleen de begane grond) en is voorzien van mooie douches, wc's en ventilators. Helaas kunnen ze pas het nieuwe gebouw betreden als ze nieuwe bedden hebben, want als de oude bedden gaan verplaatsen zullen ze uit elkaar vallen..Wanneer de nieuwe bedden komen is nog wel even afwachten..
Woensdag gaan we pasta voor de kindjes koken! Dat zullen ze vast leuk vinden want verder krijgen ze nu alleen maar banku of fufu. Beetje afwisseling zal ze goed doen. Verder hebben we een show met ze georganiseerd. Deze gaan ze de 18e opvoeren en alle vrijwilligers komen kijken! Na deze show zullen we een slaappartijtje houden in het weeshuis. Dat wordt vast heel grappig..
Ik heb het er trouwens nog helemaal niet over gehad hoe het is om als blanke hier over straat te lopen. Over het algemeen voel ik me heel ongemakkelijk (niet onveilig) omdat iedereen (letterlijk iedereen) je aan kijkt. Mij is inmiddels al meerdere malen vertelt dat het niet is omdat ze ons superieur vinden en ook niet omdat ze ons laag vinden. We zijn gewoon apart en Obruni zeggen ze al wijze van begroeting. Klinkt allemaal heel onlogisch. Maar we moeten er verder gewoon niet zo veel van denken. Verder is het heel vervelend als kindjes elke dag op je af komen en op een voetbal, fiets en/of geld vragen. En de huwelijksaanzoeken en de vele vragen om je contact informatie is ook niet heel leuk. Gelukkig gaan ze er niet te lang op door als je nee zegt. Als ik zeg sorry ik heb geen nummer, of sorry ik heb een vriendje, laten ze me verder met rust. Maar serieus, het is zo bizar om een taxi in te stappen en het is eerste (letterlijk het eerste) wat de chauffeur of een inzittende zegt is: Oh, waar kom je vandaan? holland, mooi! Kun je me meenemen? mag ik je telefoonnummeer, ik wil je graag nog een keer zien. UH NEE! Maargoed, gister kwam er dan wel weer een oud mannetje naar me toe op straat en die begon een serieus gesprek over het weer. Dat ik niet tegen zijn weer kon, maar dat hij ook heus niet tegen het nederlandse weer zou kunnen. Zoveel vriendelijkheid is wel weer heel erg leuk om tegen te komen op straat.
Verder ga ik vanavond aan de projects abroad supervisor vragen om een brief die mij toestemming geeft om in de cape coast school for the deaf and blind te helpen. Ik heb namelijk zoooooooveel vrije tijd in de ochtenden dat ik soms van verveling (en hitte) niet weet wat ik doen moet. Ik zou natuurlijk elke ochtend een boek kunnen lezen maar ik maak mezelf liever nog 3 ochtenden nuttig! tot nu toe wordt me dat wel heel moeilijk gemaakt, en ik denk ook niet dat de supervisor erom staat te springen om mij die brief te geven. maar het is mijn vrije tijd dus ik blijf gewoon net zo lang zeuren :)!
Nou, inmiddels is het tijd dat ik er weer mee stop. Ik ga even naar de naaister aan de overkant om te kijken of mijn tas al klaar is. Daarna vertrek ik naar het weeshuis voor de outreach.
Ik beloof geen tijd voor een nieuwe blog! Mijn luiheid en vrije tijd zullen het bepalen!
Liefs, xx nicole
Goed, het weekend hoef ik wederom niet te beschrijven natuurlijk. Henkie is me alweer voor geweest. Sinds vorige week heb ik dan oko last van mn darmen. Ik had het zo netjes, zo lang weten te voorkomen, en dan toch word ik ook getroffen. Heel jammer, maar er is mee te leven.
Vorige week ben ik met Gina naar Elmina Castle geweest. Ik ben de jaartallen vergeten, maar het was eerst Portugees. Zijn handelden in goederen. Toen hadden de nederlanders het veroverd en begonnen de slavenhandel. Toen uiteindelijk de slavernij in 1872 (dacht ik) werd afgelast verkochten de Nederlands het kasteel aan de engelsen (jaaaa ik heb wat opgestoken die dag!). Het is heel indrukwekkend om zo'n kasteel van binnen te zien en van je gids alle verhalen horen of hoe de omstandigheden waren. Daarna heb ik lekker gelunched met Gina :).
In het weeshuis wordt het wel leuker. Ook al heb ik nog steeds niet heel veel nuttigs te doen, ik hou echt van de kindjes! Ze proberen me ook Fante te leren, maar soms vraag ik me af of ze me wel daardwerkelijk leren wat ze zeggen dat ze me leren ;).
Inmiddels kan ik jullie wat meer vertellen over het weeshuis. Heel dom maar ik ben het precieze jaartal vergeten maar ze bestaan nog niet heel lang. Sommige kinderen hebben helemaal geen ouders meer, anderen hebben wel een of twee ouders maar die kunnen niet voor ze zorgen. Soms gaan de kindjes in vakanties nog wel eens naar ze toe. Het weeshuis krijgt niks van de overheid, en niks van de vrijwilligersorganisaties. Ze moeten het hebben van donaties. Ik vraag me dan toch wel af hoe veel donaties ze werkelijk krijgen.. Ze zijn al een tijdje bezig met een nieuw gebouw die gefinancierd wordt door de fundraising in het thuisland van een oudvrijwilliger. Dat is dus heel mooi van hem/haar. Het gebouw is zeker de grootte van 3 rijtjeshuizen (en dan wel alleen de begane grond) en is voorzien van mooie douches, wc's en ventilators. Helaas kunnen ze pas het nieuwe gebouw betreden als ze nieuwe bedden hebben, want als de oude bedden gaan verplaatsen zullen ze uit elkaar vallen..Wanneer de nieuwe bedden komen is nog wel even afwachten..
Woensdag gaan we pasta voor de kindjes koken! Dat zullen ze vast leuk vinden want verder krijgen ze nu alleen maar banku of fufu. Beetje afwisseling zal ze goed doen. Verder hebben we een show met ze georganiseerd. Deze gaan ze de 18e opvoeren en alle vrijwilligers komen kijken! Na deze show zullen we een slaappartijtje houden in het weeshuis. Dat wordt vast heel grappig..
Ik heb het er trouwens nog helemaal niet over gehad hoe het is om als blanke hier over straat te lopen. Over het algemeen voel ik me heel ongemakkelijk (niet onveilig) omdat iedereen (letterlijk iedereen) je aan kijkt. Mij is inmiddels al meerdere malen vertelt dat het niet is omdat ze ons superieur vinden en ook niet omdat ze ons laag vinden. We zijn gewoon apart en Obruni zeggen ze al wijze van begroeting. Klinkt allemaal heel onlogisch. Maar we moeten er verder gewoon niet zo veel van denken. Verder is het heel vervelend als kindjes elke dag op je af komen en op een voetbal, fiets en/of geld vragen. En de huwelijksaanzoeken en de vele vragen om je contact informatie is ook niet heel leuk. Gelukkig gaan ze er niet te lang op door als je nee zegt. Als ik zeg sorry ik heb geen nummer, of sorry ik heb een vriendje, laten ze me verder met rust. Maar serieus, het is zo bizar om een taxi in te stappen en het is eerste (letterlijk het eerste) wat de chauffeur of een inzittende zegt is: Oh, waar kom je vandaan? holland, mooi! Kun je me meenemen? mag ik je telefoonnummeer, ik wil je graag nog een keer zien. UH NEE! Maargoed, gister kwam er dan wel weer een oud mannetje naar me toe op straat en die begon een serieus gesprek over het weer. Dat ik niet tegen zijn weer kon, maar dat hij ook heus niet tegen het nederlandse weer zou kunnen. Zoveel vriendelijkheid is wel weer heel erg leuk om tegen te komen op straat.
Verder ga ik vanavond aan de projects abroad supervisor vragen om een brief die mij toestemming geeft om in de cape coast school for the deaf and blind te helpen. Ik heb namelijk zoooooooveel vrije tijd in de ochtenden dat ik soms van verveling (en hitte) niet weet wat ik doen moet. Ik zou natuurlijk elke ochtend een boek kunnen lezen maar ik maak mezelf liever nog 3 ochtenden nuttig! tot nu toe wordt me dat wel heel moeilijk gemaakt, en ik denk ook niet dat de supervisor erom staat te springen om mij die brief te geven. maar het is mijn vrije tijd dus ik blijf gewoon net zo lang zeuren :)!
Nou, inmiddels is het tijd dat ik er weer mee stop. Ik ga even naar de naaister aan de overkant om te kijken of mijn tas al klaar is. Daarna vertrek ik naar het weeshuis voor de outreach.
Ik beloof geen tijd voor een nieuwe blog! Mijn luiheid en vrije tijd zullen het bepalen!
Liefs, xx nicole
maandag 9 februari 2009
Oow en wat ik nog wilde zeggen, is dat vanaf volgende week ga ik goddank ook wat meer doen dan alleen ziekenhuis! Morgen begint het eigenlijk zelfs al! We gaan kinderen en gemeenschappen les geven over ziektes/wondverzorging etc etc.. Dus wordt vast ook heel leuk om te doen! Morgen beginnen we bij Nicole haar weeshuis!
Xxx HJ
Xxx HJ
Haaa mensen!
Hier dan weer een berichtje van mij, domweg omdat Nicole te lui is om een blog bij te houden;)! Dit zal de meesten van jullie wel niet verbazen..(A)! Maar goed, na een lange week van veel ziek zijn, begin ik me sinds dit weekend eindelijk weer wat beter te voelen. Dus heb goddank wel gebruik kunnen maken van mijn weekend om wat leuks te gaan doen! Ik heb nog wel een paar dagen kunnen werken en 1 van die dagen was het weer eens heftig te noemen. Er was een groot auto-ongeluk gebeurd, dat Nicole had zien gebeuren, met 2 of 3 taxi's die op elkaar geklapt waren.. Dus opeens werden we geroepen uit het achterkamertje van de ER dat we als de sodemieter moesten komen gaan helpen.. Dus ik liep de ER binnen en het was net of je een film binnenstapte.. Overal lagen er mensen op de grond te bloeden als gekken, gillende mensen, en met open botbreuken en ga zo maar door.. Dus overal uit het ziekenhuis werden dokters opgetrommeld om te komen helpen en wij als vrijwilligers waren dus ook dit keer echt hard nodig! Ik moest een dokter helpen die bezig was om iemands kin te hechten. De kin was zo erg opengescheurd dat de dokter met de huid van de kin de neus aan kon raken..! Dat bloedde dus als een rund, dus ik moest constant het bloed weghalen, zodat de dokter verder kon gaan met hechten.. Voor de rest nog geholpen met pleisterspul en vital signs, en gewoon komen als er geroepen werd.. Was wel een heftige ervaring, wel vet om een keer echt hard nodig te zijn! Maar goed, voor de rest dus niet zo heel veel gewerkt/meegemaakt op werk, dus maar over op het weekend!
Zaterdag zijn we met z'n allen vroeg in de ochtend vertrokken naar Kakum National Park.. Dit keer niet een nacht midden in de jungle doorgebracht, maar wel een supervette Canopy Walk gedaan. Dit betekent een tocht tussen de bomen op touwladders op 40 meter hoogte! En nou ben je natuurlijk in Afrika, dus vroeg iedereen zich toch wel af of het te vertrouwen was, maar het viel reuze mee;) Wel gammel, maar dat hoort erbij.. Wat een ervaring! Superuitzicht over het woud, helaas weer geen olifanten/apen gezien, maar over alles genomen erg mooi! Toen daar bij het regenwoud geluncht met weer eens een beefburger, maar deze was echt te smerig voor woorden.. Toen gauw met een trotro richting huis, omdat we nog naar het strand wilden, maar daar is het uiteindelijk niet meer van gekomen, want het was al 2 uur in de middag toen we aankwamen in Cape Coast.. Zaterdag verder niet veel meer gedaan, iedereen was lekker moe, in de avond nog even een drankje gedaan in de lokale bar en dat was dat!
Zondag met zijn allen naar het Anomabo Beach Resort! Is maar 20 minuutjes hiervan rijden, dus gaan we absoluut vaker doen. Mooi palmboomstrand met lekker eten, voor niet teveel geld, dus een goede combinatie! Daar de hele dag lekker op het strand gelegen, in ieder geval dat deden de vrouwen voornamelijk, en heel veel gezwommen in de hoge golven van Ghana! Had niet verwacht dat de golven hier zo hoog zouden zijn, maar is echt heel erg relaxed:)! Nou, dat was het weer voor deze week.. Misschien dat Nicole toch nog wel een berichtje schrijft hierna!
Xxx, Haje
Hier dan weer een berichtje van mij, domweg omdat Nicole te lui is om een blog bij te houden;)! Dit zal de meesten van jullie wel niet verbazen..(A)! Maar goed, na een lange week van veel ziek zijn, begin ik me sinds dit weekend eindelijk weer wat beter te voelen. Dus heb goddank wel gebruik kunnen maken van mijn weekend om wat leuks te gaan doen! Ik heb nog wel een paar dagen kunnen werken en 1 van die dagen was het weer eens heftig te noemen. Er was een groot auto-ongeluk gebeurd, dat Nicole had zien gebeuren, met 2 of 3 taxi's die op elkaar geklapt waren.. Dus opeens werden we geroepen uit het achterkamertje van de ER dat we als de sodemieter moesten komen gaan helpen.. Dus ik liep de ER binnen en het was net of je een film binnenstapte.. Overal lagen er mensen op de grond te bloeden als gekken, gillende mensen, en met open botbreuken en ga zo maar door.. Dus overal uit het ziekenhuis werden dokters opgetrommeld om te komen helpen en wij als vrijwilligers waren dus ook dit keer echt hard nodig! Ik moest een dokter helpen die bezig was om iemands kin te hechten. De kin was zo erg opengescheurd dat de dokter met de huid van de kin de neus aan kon raken..! Dat bloedde dus als een rund, dus ik moest constant het bloed weghalen, zodat de dokter verder kon gaan met hechten.. Voor de rest nog geholpen met pleisterspul en vital signs, en gewoon komen als er geroepen werd.. Was wel een heftige ervaring, wel vet om een keer echt hard nodig te zijn! Maar goed, voor de rest dus niet zo heel veel gewerkt/meegemaakt op werk, dus maar over op het weekend!
Zaterdag zijn we met z'n allen vroeg in de ochtend vertrokken naar Kakum National Park.. Dit keer niet een nacht midden in de jungle doorgebracht, maar wel een supervette Canopy Walk gedaan. Dit betekent een tocht tussen de bomen op touwladders op 40 meter hoogte! En nou ben je natuurlijk in Afrika, dus vroeg iedereen zich toch wel af of het te vertrouwen was, maar het viel reuze mee;) Wel gammel, maar dat hoort erbij.. Wat een ervaring! Superuitzicht over het woud, helaas weer geen olifanten/apen gezien, maar over alles genomen erg mooi! Toen daar bij het regenwoud geluncht met weer eens een beefburger, maar deze was echt te smerig voor woorden.. Toen gauw met een trotro richting huis, omdat we nog naar het strand wilden, maar daar is het uiteindelijk niet meer van gekomen, want het was al 2 uur in de middag toen we aankwamen in Cape Coast.. Zaterdag verder niet veel meer gedaan, iedereen was lekker moe, in de avond nog even een drankje gedaan in de lokale bar en dat was dat!
Zondag met zijn allen naar het Anomabo Beach Resort! Is maar 20 minuutjes hiervan rijden, dus gaan we absoluut vaker doen. Mooi palmboomstrand met lekker eten, voor niet teveel geld, dus een goede combinatie! Daar de hele dag lekker op het strand gelegen, in ieder geval dat deden de vrouwen voornamelijk, en heel veel gezwommen in de hoge golven van Ghana! Had niet verwacht dat de golven hier zo hoog zouden zijn, maar is echt heel erg relaxed:)! Nou, dat was het weer voor deze week.. Misschien dat Nicole toch nog wel een berichtje schrijft hierna!
Xxx, Haje
dinsdag 3 februari 2009
Haaa allemaal!
Na een week is het dan toch eindelijk weer eens tijd voor een nieuw berichtje vanuit Ghana! Nicole zal binnenkort ook wel eentje schrijven, dus dat komt helemaal goed.
Vorige week was een behoorlijk pittige week in het ziekenhuis.. Er waren vrij veel mensen overleden (totaal 8), waarbij ook kleine kinderen zaten. Eentje was wel echt extreem naar in mijn ogen.. Een meisje van negen, ze lag al een aantal dagen op de A&E met tyfus, kwam te overlijden nadat haar darmen waren gaan zwellen door de tyfus en er uiteindelijk vocht uit de darmen begon te lekken. Eigenlijk had ze allang naar de Surgery Suite gemoeten, maar helaas was er geen arts aanwezig om haar te opereren.. Dus moest ze maar een paar daagjes wachten, wat dus uiteindelijk te laat was.. We hadden best veel dingen al gedaan met het meisje, zo mochten we met haar mee naar de Echo van haar buik, dus we waren wel lichtelijk bekend met haar geraakt.. Uiteindelijk moesten wij de slangetjes en pleisters van haar lichaam verwijderen, haar netjes leggen en een deken over haar heen leggen.. Allemaal onder het toeziend oog van een zeer zeer bedroefde moeder, die af en toe even wegliep als het haar teveel werd en ze bijna instortte van het huilen en dus alleen de oma er nog bedroefd naast bleef staan.. Voor de rest wordt het zien van een dood lichaam minder erg met de dag.. Klinkt misschien een beetje cru voor de mensen thuis, maar echt, op een vreemde manier raak je er aan gewend. Het is altijd even schrikken, maar het is niet meer zo shockerend als de eerste keer.. Iemand zien overlijden daarentegen is nog steeds heel erg naar om te zien, en dat kost ook nog wel veel moeite om van je af te zetten als je eenmaal thuiskomt, maar ook dat gaat de laatste tijd steeds beter.
Dit alles met het meisje gebeurde op vrijdagmiddag, waarna we vertrokken naar een schitterend Beachresort in Busua, om daar het weekend te verblijven. Daar aangekomen was het echt echt schitterend, nog nooit zoiets gezien met leuke kleine huisjes aan het strand waar wij de nachten verbleven voor 7,5 cedi per persoon per nacht.. Niks dus;)! We kwamen er in de avond aan en omdat ik die ochtend net dat alles met dat kind had meegemaakt, had ik toch een beetje het gevoel dat ik een soort van dubbelleven aan het leiden was.. Wil echt niet overdrijven met alles wat ik hier zeg, maar zo voelt dat gewoon op zo'n moment. Wij hebben als vrijwilligers elke avond en elk weekend de kans om te ontsnappen aan de armoede hier, terwijl de mensen dat natuurlijk niet hebben.. En dat drong even tot me door, vandaar.. Dus gewoon maar even een momentje voor mezelf gezocht, want die heb je hier natuurlijk ook niet vaak, om gewoon maar eens lekker na te denken! Echt heerlijk om eerlijk te zijn..
Zaterdag en zondag wel lekker kunnen genieten van alles bij het beachresort! Heb echt een superweekend gehad, heerlijk gegeten (kreeft voor een tientje:P!) en gezwommen/op het strand gelegen. De golven zijn hier gigantisch, dus ik was vooral in het water;)! Toen op zondag nog even naar het fort geweest dichtbij Busua, waar de Nederlanders ook voor een korte periode nog de macht hebben gehad.. Daar een korte tour gehad van een local: Niet veel slavenhandel daar geweest, maar was wel een erg mooi fort met een schitterend uitzicht:)! Daarna was het toch weer tijd om richting huis te gaan, want de 2e nieuwe vrijwilliger in ons huis (Michelle was dinsdag al gekomen, superaardig en met ons meegeweest dit weekend), was op zaterdag aangekomen en het hele weekend alleen thuis geweest.. Hij had zich doodverveeld en zich natuurlijk totaal niet op z'n gemak gevoeld, zoals wij dat allemaal aan het begin hadden. Dus thuis aangekomen was hij heel blij dat wij er waren, en hebben we hem in de avond meegenomen naar het dakterras van 1 van de andere vrijwilligers (Sophie, werkte met mij in het ziekenhuis) die daar haar afscheidsfeestje had. Erg leuke avond gehad, was erg gezellig, en Chris (de nieuweling) leek zich ook op zijn gemak te voelen. Dit bleek echter niet waar te zijn, want maandagochtend heeft Chris zijn besluit genomen om naar huis te gaan. Morgen gaat zijn vliegtuig, want hij vindt zijn placement niks en heeft het gevoel dat hij hier meer is om zijn ouders trots te maken dan dat hij het zelf wil.. Hij is maar 1 dag naar zijn werk geweest, dus ik vind dat hij wel heel erg snel zijn besluit heeft genomen, maar ja, zijn beslissing.. Dus morgen gaat Chris ons weer verlaten en Gina vertrekt overmorgen, wat dus alleen Michelle, Nicole en ik achterlaat.. Niks aan te doen, wel jammer want het lijkt me voor de rest een hartstikke aardige vent..
Gister en vandaag niet naar werk geweest, want het is weer eens zware diarreetijd:P! En ik heb geen zin om 5 keer per dag naar de wc op werk te moeten, dus ik hoop morgen weer te kunnen gaan..! Groeten aan iedereen thuis! Bedankt voor jullie mailtjes en reacties!
Xxx Haje
P.S. Ralf, ik heb voor 40 euro een nieuwe Shure SM58 gekocht hier! Eindelijk mn eigen microfoon;)!
Na een week is het dan toch eindelijk weer eens tijd voor een nieuw berichtje vanuit Ghana! Nicole zal binnenkort ook wel eentje schrijven, dus dat komt helemaal goed.
Vorige week was een behoorlijk pittige week in het ziekenhuis.. Er waren vrij veel mensen overleden (totaal 8), waarbij ook kleine kinderen zaten. Eentje was wel echt extreem naar in mijn ogen.. Een meisje van negen, ze lag al een aantal dagen op de A&E met tyfus, kwam te overlijden nadat haar darmen waren gaan zwellen door de tyfus en er uiteindelijk vocht uit de darmen begon te lekken. Eigenlijk had ze allang naar de Surgery Suite gemoeten, maar helaas was er geen arts aanwezig om haar te opereren.. Dus moest ze maar een paar daagjes wachten, wat dus uiteindelijk te laat was.. We hadden best veel dingen al gedaan met het meisje, zo mochten we met haar mee naar de Echo van haar buik, dus we waren wel lichtelijk bekend met haar geraakt.. Uiteindelijk moesten wij de slangetjes en pleisters van haar lichaam verwijderen, haar netjes leggen en een deken over haar heen leggen.. Allemaal onder het toeziend oog van een zeer zeer bedroefde moeder, die af en toe even wegliep als het haar teveel werd en ze bijna instortte van het huilen en dus alleen de oma er nog bedroefd naast bleef staan.. Voor de rest wordt het zien van een dood lichaam minder erg met de dag.. Klinkt misschien een beetje cru voor de mensen thuis, maar echt, op een vreemde manier raak je er aan gewend. Het is altijd even schrikken, maar het is niet meer zo shockerend als de eerste keer.. Iemand zien overlijden daarentegen is nog steeds heel erg naar om te zien, en dat kost ook nog wel veel moeite om van je af te zetten als je eenmaal thuiskomt, maar ook dat gaat de laatste tijd steeds beter.
Dit alles met het meisje gebeurde op vrijdagmiddag, waarna we vertrokken naar een schitterend Beachresort in Busua, om daar het weekend te verblijven. Daar aangekomen was het echt echt schitterend, nog nooit zoiets gezien met leuke kleine huisjes aan het strand waar wij de nachten verbleven voor 7,5 cedi per persoon per nacht.. Niks dus;)! We kwamen er in de avond aan en omdat ik die ochtend net dat alles met dat kind had meegemaakt, had ik toch een beetje het gevoel dat ik een soort van dubbelleven aan het leiden was.. Wil echt niet overdrijven met alles wat ik hier zeg, maar zo voelt dat gewoon op zo'n moment. Wij hebben als vrijwilligers elke avond en elk weekend de kans om te ontsnappen aan de armoede hier, terwijl de mensen dat natuurlijk niet hebben.. En dat drong even tot me door, vandaar.. Dus gewoon maar even een momentje voor mezelf gezocht, want die heb je hier natuurlijk ook niet vaak, om gewoon maar eens lekker na te denken! Echt heerlijk om eerlijk te zijn..
Zaterdag en zondag wel lekker kunnen genieten van alles bij het beachresort! Heb echt een superweekend gehad, heerlijk gegeten (kreeft voor een tientje:P!) en gezwommen/op het strand gelegen. De golven zijn hier gigantisch, dus ik was vooral in het water;)! Toen op zondag nog even naar het fort geweest dichtbij Busua, waar de Nederlanders ook voor een korte periode nog de macht hebben gehad.. Daar een korte tour gehad van een local: Niet veel slavenhandel daar geweest, maar was wel een erg mooi fort met een schitterend uitzicht:)! Daarna was het toch weer tijd om richting huis te gaan, want de 2e nieuwe vrijwilliger in ons huis (Michelle was dinsdag al gekomen, superaardig en met ons meegeweest dit weekend), was op zaterdag aangekomen en het hele weekend alleen thuis geweest.. Hij had zich doodverveeld en zich natuurlijk totaal niet op z'n gemak gevoeld, zoals wij dat allemaal aan het begin hadden. Dus thuis aangekomen was hij heel blij dat wij er waren, en hebben we hem in de avond meegenomen naar het dakterras van 1 van de andere vrijwilligers (Sophie, werkte met mij in het ziekenhuis) die daar haar afscheidsfeestje had. Erg leuke avond gehad, was erg gezellig, en Chris (de nieuweling) leek zich ook op zijn gemak te voelen. Dit bleek echter niet waar te zijn, want maandagochtend heeft Chris zijn besluit genomen om naar huis te gaan. Morgen gaat zijn vliegtuig, want hij vindt zijn placement niks en heeft het gevoel dat hij hier meer is om zijn ouders trots te maken dan dat hij het zelf wil.. Hij is maar 1 dag naar zijn werk geweest, dus ik vind dat hij wel heel erg snel zijn besluit heeft genomen, maar ja, zijn beslissing.. Dus morgen gaat Chris ons weer verlaten en Gina vertrekt overmorgen, wat dus alleen Michelle, Nicole en ik achterlaat.. Niks aan te doen, wel jammer want het lijkt me voor de rest een hartstikke aardige vent..
Gister en vandaag niet naar werk geweest, want het is weer eens zware diarreetijd:P! En ik heb geen zin om 5 keer per dag naar de wc op werk te moeten, dus ik hoop morgen weer te kunnen gaan..! Groeten aan iedereen thuis! Bedankt voor jullie mailtjes en reacties!
Xxx Haje
P.S. Ralf, ik heb voor 40 euro een nieuwe Shure SM58 gekocht hier! Eindelijk mn eigen microfoon;)!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
