Heey!
Ik heb net de blog van henk jan gelezen, en daarin heeft hij eigenlijk al heel veel over het weekend verteld. Dus dat sla ik bij deze even over ;).
Gisterochtend de hele ochtend in de bank doorgebracht. Ik dacht ik ga even mijn traveller's cheques inwisselen, maar mooi niet dus. Eerst heb ik een half uur in de rij gestaan (gelukkig is er airco) waarna ik te horen kreeg dat je ook het bewijs van aankoop moest hebben (dat had de supervisor hier er dus niet bijverteld). Ik weer naar huis, wat nog niet zo heel makkelijk is want om te zorgen dat je niet in de file komt moet je eerst 20 minuten in de brandende zon lopen. Goed, ik naar huis, bonnetje gepakt. Gina overgehaald om met me mee terug te gaan. Gelukkig had de man van de bank gezegd dat ik niet weer in de rij hoefde te staan. Dus al schaamde ik me kapot om langs de inmiddels twee keer zo lange rij te lopen, ik deed het toch. Waarna de vrouw achter de balie besloot dat ik niet het juiste bonnetje had... Dit was helaas het enige bonnetje dat het GWK mij had gegeven dus ik wist niet zo goed wat ik moest doen. Als ik even zou wachten zou ze het wel eventjes voor mij uitzoeken. Nou, ik heb dus een uur gewacht tot ze tot de conclusie kwam dat het echt het goede bonnetje niet was. Ik kon dus weer naar huis zonder geld en met cheques. Grr.
Gistermiddag in het weeshuis niks bijzonders gedaan. Gewoon wat met de kinderen gespeeld. Mijn favoriete kindje (ook al mag ik waarschijnlijk geen favoriet hebben, ze zijn namelijk heus allemaal wel lief) is Derek. Hij is 3 jaar oud en heeft eigenlijk een beetje een groot hoofd (maar op een goede manier ;)) met grote ogen. Hij doet altijd super cool tegen me. Dan groet ie me maar gaat hij daarna weer heel stoer verder spelen met de andere kinderen. Ik had aan hem de aanvoerdersband van Wouter gegeven waar die heel trots op was. En elke keer als een ander kindje die band dan afpakte, dan was hij toch niet meer zo stoer en kwam die huilend naar me toe of ik alsjeblieft even de band terug kon gaan halen. Daarna is hij weer te cool voor me en gaat weer weg. Dan naarmate de tijd verstrekt word hij moe en vind hij me toch wel weer lief genoeg om bij me op schoot te kruipen tot het tijd is voor mij om weg te gaan. Dan zwaai ik naar hem en loop ik weg. Draai me vervolgens nog een keer om en dan komt ie op me af gerend om vervolgens hand in hand met me naar de uitgang te lopen en me na te kijken tot ik uit het zicht ben verdwenen. Ik smelt dan helemaal want het is zo lief!
Volgende week gaan we een Career Orientation Speech geven. De kinderen moet namelijk zodra ze 18 zijn het weeshuis verlaten en op hun eigen benen staan. Wij gaan ze dan proberen meer te vertellen over de mogelijkheden tot universiteit en verschillende beroepen. Om wat informatie in te winnen zijn Gina, Fabi en ik vandaag naar Cape Coast University gegaan. Nadat we ongeveer 5 keer waren doorverwezen hadden we eindelijk een boekje waarin de verschillende studies met hun eisen staan. Hopelijk kunnen we ze een beetje een nuttige en informatieve speech geven zodat ze weten dat ze meer kunnen dan bijvoorbeeld alleen drummer of danser worden..
Ik heb nu samen met Fabi vorige week vrijdag lesgegeven. Dat gaat op zich wel goed..alleen is het wel lastig om de kinderen bepaalde dingen uit te leggen in het engels. Dan snappen ze aftrekken bijvoorbeeld voor een som en bij de volgende zijn ze alweer vergeten hoe ze het hadden gaan. Zometeen gaan we het nog een poging geven en daarna hebben we een sport wedstrijd voor ze georganiseerd :).
Dit was het wel weer voor nu ;) ik mis jullie allemaal heel erg. En dit meen ik oprecht! Soms heb ik nog wel eens van die momentjes dat ik het liefst een vliegtuig terug zou pakken. Ik had eigenlijk helemaal niet van mezelf verwacht dat ik dit soort momentjes zou hebben, maargoed het is natuurlijk niet heel raar voor 3 maanden.
Liefs, Nicole :) xx
dinsdag 27 januari 2009
maandag 26 januari 2009
Goedemiddag!
Na een week werd het toch weer tijd voor een nieuwe blog, dus hij komtie dan!
Vorige week doordeweeks behoorlijk beroerd geweest.. Zwaar aan de dunne en overgeven, maar dat is goddank allemaal sinds dit weekend over..! Maar daardoor dus niet heel veel gewerkt vorige week, dus kan daar weinig over vertellen. Dit weekend daarentegen veel meegemaakt! Zaterdag was de medical outreach, wat inhoudt dat je met allemaal medische spullen, een aantal verpleegkundigen en een dokter naar een klein dorpje gaat om daar mensen te helpen. Nadat we om 6 uur s'ochtends moesten verzamelen bij 1 van de junctions, gingen we met z'n allen in de gehuurde trotro naar het kleine dorpje. Daar aangekomen werden we verwelkomt door het hoofd van het dorp. Hij liet ons zien waar wij de mensen konden helpen en waar we al onze spullen konden laten. We kregen drie lokalen van de school, 1 kamer voor uitdelen van medicatie en consulten van de dokter, 1 kamer voor woundcare en 1 kamer voor het lesgeven. Vantevoren was al besloten wie wat ging doen en ik zou in de ochtend de vital signs doen en de dokter helpen met ' het spreekuur' en in de middag de woundcare. Nicole ging lesgeven in de ochtend en in de middag medicijnen uitdelen. Alles klaargezet in de lokalen en toen ik even naar buiten keek bleken er opeens honderden mensen al staan te wachten om geholpen te worden! Voornamelijk veel kleine kinderen met geinfecteerde wondjes/wonden stonden te trappelen om geholpen te worden en vonden het allemaal erg interessant. Uiteindelijk had de dokter me niet erg nodig voor het spreekuur en heb ik de hele ochtend dus vital signs gedaan van patienten. En dat was niet onnodig.. Er zaten serieus kinderen bij met een temperatuur van 34,7 graden! Dus die werden dan ook gelijk maar doorgestuurd naar de dokter, die ze vervolgens doorstuurde naar het ziekenhuis, omdat hij hier niks voor ze kon betekenen (nu maar hopen dat ze ook echt gegaan zijn..). Om 12 uur gelunched met zn allen en toen door naar woundcare. Nou echt, ik heb nu onderhand wel aardig wat wondjes gezien op de ER, maar sommigen hier waren echt zo erg geinfecteerd en groot, echt heel smerig. Dus schoonmaken, desinfecterende zalf/peniciline zalf erop en dan verbinden. Was wel heel leuk om weer echt medisch bezig te zijn! Ik hoop zelf ook nog een medical outreach te kunnen organiseren in mijn 2 maanden hier, want het is wel erg duidelijk dat de mensen het nodig hebben!
Toen om 4 uur weg met de tro naar Cape Coast, wat ongeveer een uurtje rijden is. Maaaaaar dit is natuurlijk niet voor niks Afrika en alles is hier oud en werkt maar half, dus kregen we panne met de trotro! HALF NEGEN THUIS!! Haha, gewoon de hele tijd in de bushbush gestaan, wachtend tot de chauffeur eindelijk de tro had gemaakt. Lukte uiteindelijk niet, dus maar een andere tro gepakt. Die avond weer naar de beachbar, en uiteindelijk diep in de nacht naar bed:)!
Zondag naar Hans Cottage Botel geweest, waar ze een heerlijk zwembad hebben, maar vooral... KROKODILLEN!! Was echt supervet! We mochten gewoon rondlopen rondom ze, ze aanraken, op ze zitten etc etc.. Dus wel een superervaring! Ook hele vette foto's van gemaakt, maar uploaden lukt nog steeds niet! Ga binnenkort maar op zoek naar een ander internetcafe..
Vandaag weer gewerkt, en was een behoorlijk heftige dag.. Toen ik aankwam was er al een man overleden, midden veertig, maar lag gewoon nog in bed, met mond en ogen open.. 2 uur later kwamen de mensen van het mortuarium om hem op te halen, en toen moest ik het bed verschonen.. HEEL smerig, want de man had alles laten lopen, dus het bed zat helemaal onder en stonk als een malle.. Bah, maar ja, moet nou eenmaal gebeuren. Toen ik net klaar was met het bed schoonmaken, was er een baby overleden van een Brits echtpaar hier dat op vakantie was.. Lijkt me verschrikkelijk, je kind verliezen in een land als dit.. Uberhaupt natuurlijk, maar helemaal als je hier in Afrika bent.. Dus was ook erg naar om te zien.. Toen weer meegelopen met de dokters en verpleegkundigen en opeens kwam er een vrouw binnen, midden dertig, in paniek van pijn in een rolstoel samen met haar man.. Samen met haar man en 2 verpleegkundigen geholpen haar op de brancard te leggen en toen begon ze over te geven/schuimbekken.. De dokters probeerden snel van alles te doen, zoals aan het zuurstof leggen, maar het mocht niet baten.. De vrouw was overleden.. Voor het eerst dus iemand zien overlijden en dat is echt een naar gezicht, zeker als iemand nog zo jong is.. Haar man was tijdens dit alles naar buiten gegaan en wist dus nog niet dat zijn vrouw was overleden, maar niemand vond het echt nodig om dit te vertellen.. En ze hadden het ziekenhuisbed weer nodig voor iemand anders, dus ik moest de vrouw gewoon naar de gang rijden en daar neerleggen met een schermpje ervoor. Toen heb ik toch maar een beetje aangedrongen bij de verpleegkundigen dat ze de man moesten vertellen dat ze was overleden, voordat hij zomaar naar binnen zou lopen en zijn vrouw daar dood zou zien liggen.. Uiteindelijk goddank hebben ze het hem verteld en ik ben maar even weggelopen, want vond het allemaal al naar genoeg geweest voor vandaag.. Al met al een leerzame maar nare ervaring en ik krijg het ook niet zo goed uit mijn gedachten, maar dat komt nog wel.. Hoe is het in Nederland? Hoop jullie zo weer een beetje op de hoogte te hebben gebracht!
Xxx, Haje
Na een week werd het toch weer tijd voor een nieuwe blog, dus hij komtie dan!
Vorige week doordeweeks behoorlijk beroerd geweest.. Zwaar aan de dunne en overgeven, maar dat is goddank allemaal sinds dit weekend over..! Maar daardoor dus niet heel veel gewerkt vorige week, dus kan daar weinig over vertellen. Dit weekend daarentegen veel meegemaakt! Zaterdag was de medical outreach, wat inhoudt dat je met allemaal medische spullen, een aantal verpleegkundigen en een dokter naar een klein dorpje gaat om daar mensen te helpen. Nadat we om 6 uur s'ochtends moesten verzamelen bij 1 van de junctions, gingen we met z'n allen in de gehuurde trotro naar het kleine dorpje. Daar aangekomen werden we verwelkomt door het hoofd van het dorp. Hij liet ons zien waar wij de mensen konden helpen en waar we al onze spullen konden laten. We kregen drie lokalen van de school, 1 kamer voor uitdelen van medicatie en consulten van de dokter, 1 kamer voor woundcare en 1 kamer voor het lesgeven. Vantevoren was al besloten wie wat ging doen en ik zou in de ochtend de vital signs doen en de dokter helpen met ' het spreekuur' en in de middag de woundcare. Nicole ging lesgeven in de ochtend en in de middag medicijnen uitdelen. Alles klaargezet in de lokalen en toen ik even naar buiten keek bleken er opeens honderden mensen al staan te wachten om geholpen te worden! Voornamelijk veel kleine kinderen met geinfecteerde wondjes/wonden stonden te trappelen om geholpen te worden en vonden het allemaal erg interessant. Uiteindelijk had de dokter me niet erg nodig voor het spreekuur en heb ik de hele ochtend dus vital signs gedaan van patienten. En dat was niet onnodig.. Er zaten serieus kinderen bij met een temperatuur van 34,7 graden! Dus die werden dan ook gelijk maar doorgestuurd naar de dokter, die ze vervolgens doorstuurde naar het ziekenhuis, omdat hij hier niks voor ze kon betekenen (nu maar hopen dat ze ook echt gegaan zijn..). Om 12 uur gelunched met zn allen en toen door naar woundcare. Nou echt, ik heb nu onderhand wel aardig wat wondjes gezien op de ER, maar sommigen hier waren echt zo erg geinfecteerd en groot, echt heel smerig. Dus schoonmaken, desinfecterende zalf/peniciline zalf erop en dan verbinden. Was wel heel leuk om weer echt medisch bezig te zijn! Ik hoop zelf ook nog een medical outreach te kunnen organiseren in mijn 2 maanden hier, want het is wel erg duidelijk dat de mensen het nodig hebben!
Toen om 4 uur weg met de tro naar Cape Coast, wat ongeveer een uurtje rijden is. Maaaaaar dit is natuurlijk niet voor niks Afrika en alles is hier oud en werkt maar half, dus kregen we panne met de trotro! HALF NEGEN THUIS!! Haha, gewoon de hele tijd in de bushbush gestaan, wachtend tot de chauffeur eindelijk de tro had gemaakt. Lukte uiteindelijk niet, dus maar een andere tro gepakt. Die avond weer naar de beachbar, en uiteindelijk diep in de nacht naar bed:)!
Zondag naar Hans Cottage Botel geweest, waar ze een heerlijk zwembad hebben, maar vooral... KROKODILLEN!! Was echt supervet! We mochten gewoon rondlopen rondom ze, ze aanraken, op ze zitten etc etc.. Dus wel een superervaring! Ook hele vette foto's van gemaakt, maar uploaden lukt nog steeds niet! Ga binnenkort maar op zoek naar een ander internetcafe..
Vandaag weer gewerkt, en was een behoorlijk heftige dag.. Toen ik aankwam was er al een man overleden, midden veertig, maar lag gewoon nog in bed, met mond en ogen open.. 2 uur later kwamen de mensen van het mortuarium om hem op te halen, en toen moest ik het bed verschonen.. HEEL smerig, want de man had alles laten lopen, dus het bed zat helemaal onder en stonk als een malle.. Bah, maar ja, moet nou eenmaal gebeuren. Toen ik net klaar was met het bed schoonmaken, was er een baby overleden van een Brits echtpaar hier dat op vakantie was.. Lijkt me verschrikkelijk, je kind verliezen in een land als dit.. Uberhaupt natuurlijk, maar helemaal als je hier in Afrika bent.. Dus was ook erg naar om te zien.. Toen weer meegelopen met de dokters en verpleegkundigen en opeens kwam er een vrouw binnen, midden dertig, in paniek van pijn in een rolstoel samen met haar man.. Samen met haar man en 2 verpleegkundigen geholpen haar op de brancard te leggen en toen begon ze over te geven/schuimbekken.. De dokters probeerden snel van alles te doen, zoals aan het zuurstof leggen, maar het mocht niet baten.. De vrouw was overleden.. Voor het eerst dus iemand zien overlijden en dat is echt een naar gezicht, zeker als iemand nog zo jong is.. Haar man was tijdens dit alles naar buiten gegaan en wist dus nog niet dat zijn vrouw was overleden, maar niemand vond het echt nodig om dit te vertellen.. En ze hadden het ziekenhuisbed weer nodig voor iemand anders, dus ik moest de vrouw gewoon naar de gang rijden en daar neerleggen met een schermpje ervoor. Toen heb ik toch maar een beetje aangedrongen bij de verpleegkundigen dat ze de man moesten vertellen dat ze was overleden, voordat hij zomaar naar binnen zou lopen en zijn vrouw daar dood zou zien liggen.. Uiteindelijk goddank hebben ze het hem verteld en ik ben maar even weggelopen, want vond het allemaal al naar genoeg geweest voor vandaag.. Al met al een leerzame maar nare ervaring en ik krijg het ook niet zo goed uit mijn gedachten, maar dat komt nog wel.. Hoe is het in Nederland? Hoop jullie zo weer een beetje op de hoogte te hebben gebracht!
Xxx, Haje
vrijdag 23 januari 2009
Goeiemorgen!
Nu eindelijk ook weer een berichtje van mijn kant! Ik heb een aardig druk weekje achter de rug. Met werken en allemaal gezellige dingen :).
Vrijdagavond hebben we een super mooie avond gehad in de Oasis Beachbar. Het lokale shotje Alomo geprobeerd. Zeker geen aanrader want het is heeeel erg smerig! Maargoed. Zaterdagochtend richting Anomabo Beach Resort om daar lekker uit te brakken op het strand. 's avonds uiteten geweest en weer naar Oasis met onze net onmotte vrienden uit Accra die hier voor een weekendje waren. Henk vond het nodig om een rondje Alomo voor hun te kopen. De uitdrukking op hun gezichten was prachtig. Zondag naar Coconut Grove Beachresort om daar op een paard te rijden. Ik kan natuurlijk helemaal niet paardrijden dus ik zat er gewoon op en het paard liep gewoon achter de eigenaar aan dus ik hoefde er eigenlijk alleen voor te zorgen dat ik niet van het paard afviel. Maandagochtend heb ik met Fabi alle lessen een beetje bekeken om te kijken welke klas we het leukst vonden. Nu mogen we vanaf vandaag die klas 1,5 uur les geven op dinsdag en vrijdag. Op de andere dagen zijn we aangewezen op de 2 uur vrije tijd die ze na school hebben. Niet zo veel als we verwacht hadden, maar we maken er dus maar het beste van. Dinsdagochtend heb ik doorgebracht met Gina in het medische Lab. Zij moest zich laten testen voor malaria (wat ze gelukkig niet heeft) en ik moest me laten testen voor een blaasontsteking (wat ik helaas wel heb). Ik had het eignelijk al voordat ik naar Ghana vertrok maar ik schoof het gevoel af op zenuwen. Niet dus. Natuurlijk bevind je je op zo'n moment in een land als Ghana waar ze mij niet eens kunnen vertellen dat ik iets mankeer aan de hand van de resultaten. Nee, dat moest via de dokter in Leiden uitgevonden worden. Maargoed, verder ook geen ramp. 's middags hebben we met de kinderen in het weeshuis getekend. Ze hebben allemaal hun handomtrek getekend en die toen versierd. Ze vonden het heel erg leuk en hebben het daarna trots op de muur gehangen. Toen heb ik met de oudere kinderen de inauguratie van Obama gekeken. Erg leuk om te zien dat ze dat hier helemaal geweldig vinden. Woensdagochtend ben ik met Gina en Fabi het stadje in gegaan om antibiotica op te halen bij de apotheek. Hopen dat het goed spul is, maar volgens mij werkt het wel! 's middags in het weeshuis hebben we niet zo heel veel bijzonders met de kiddo's gedaan. sommige hebben met stoepkrijt gespeeld, andere gevolleyballed etc. 's avonds ben ik wat gaan drinken met Esther, Emma en Laura, en dat was heel gezellig :) toen alleen naar huis gegaan, wat wel een beetje eng was, maar ik leef nog! Gisterochtend ben ik weer het stadje in geweest. Haha, drukdruk. Gelunched in een restaurantje aan het strand met Gina en Emma. 's middags bij het weeshuis wilden ze voetballen, dus heb ik met de kleintjes een balletje overgeschopt, en ik heb een paar jongens geleerd hoe ze een american football normaal gooien (dus niet schoppen alsof het een voetbal is ;)). 's avonds uiteten geweest met alle vrijwilligrs omdat Lizzie maandag weggaat! Daarna richting Oasis, allemaal weer reuze gezellig. Aan gezelligheid geen gebrek! Dan is het nu vrijdagmorgen en vond ik het tijd voor een nieuw berichtje! Nadat de computers uitgevallen waren, en internet. Is het me dan nu toch hopelijk gelukt. Ik denk dat ik vanavond wel even foto's ga proberen want ik moet toch op tjid mijn bedje in. Morgen Medical Outreach, 6 uur verzamelen, rond 5 uur op staan dus.. Zometeen ga ik eerst naar Fabi toe om ons lesje voor te bereiden. Ben benieuwd wat we ervan bakken. Verder gaat het in het weeshuis nu dus wel allemaal zijn gangetje. We doen gewoon wat we kunnen doen, en we maken ons zo nuttig als we kunnen. De kinderen zijn heel erg lief en van alleen al met ze spelen worden ze heel vrolijk. Dus we onthouden gewoon elke glimlach die we van ze krijgen :).
Mama, je tuktuk's zijn aangekomen. Knutselwaar van de ap, hoe kan het ook anders, hahaha ;) henk heeft je ook heel hard uitgelachen ;).. maargoed, ik ga dus even op zoek naar een normale schaar en lijm en dan kan ik het vast binnenkort wel proberen aan ze uit te leggen ;) zal dan uiteraard foto's maken van tuktuk's in ghana!
Aangezien ik hier dus zit op valentijnsdag kan je al je liefdesbrieven sturen naar:
Nicole Maas
P/a Mrs Mary Odoom
PO BOX 374
Adisadel
Cape Coast, Central Region
GHANA
Ook al jullie andere brieven en pakketjes mogen daarheen ;)
Voor judith! Mijn nummer is : +233249250911
Ik probeerde jou laatst te smsen, kwam niet aan. Ghaneze netwerk doet lekker waar die zin in heeft. Over het algemeen komen al jullie smsjes wel aan. Dus dat is in elk geval iets!
Mariel, Liselotte, Annelot, Kim D en Kim O! Bedankt voor jullie krabbels, mailtjes :) Ik heb nu geen tijd meer om te reageren maar ik ga volgende week even een dag naar het internetcafe speciaal voor jullie ;)!
Ik ga nu koekjes eten en de les voorbereiden met Fabi!
Liefs, Nicole
Nu eindelijk ook weer een berichtje van mijn kant! Ik heb een aardig druk weekje achter de rug. Met werken en allemaal gezellige dingen :).
Vrijdagavond hebben we een super mooie avond gehad in de Oasis Beachbar. Het lokale shotje Alomo geprobeerd. Zeker geen aanrader want het is heeeel erg smerig! Maargoed. Zaterdagochtend richting Anomabo Beach Resort om daar lekker uit te brakken op het strand. 's avonds uiteten geweest en weer naar Oasis met onze net onmotte vrienden uit Accra die hier voor een weekendje waren. Henk vond het nodig om een rondje Alomo voor hun te kopen. De uitdrukking op hun gezichten was prachtig. Zondag naar Coconut Grove Beachresort om daar op een paard te rijden. Ik kan natuurlijk helemaal niet paardrijden dus ik zat er gewoon op en het paard liep gewoon achter de eigenaar aan dus ik hoefde er eigenlijk alleen voor te zorgen dat ik niet van het paard afviel. Maandagochtend heb ik met Fabi alle lessen een beetje bekeken om te kijken welke klas we het leukst vonden. Nu mogen we vanaf vandaag die klas 1,5 uur les geven op dinsdag en vrijdag. Op de andere dagen zijn we aangewezen op de 2 uur vrije tijd die ze na school hebben. Niet zo veel als we verwacht hadden, maar we maken er dus maar het beste van. Dinsdagochtend heb ik doorgebracht met Gina in het medische Lab. Zij moest zich laten testen voor malaria (wat ze gelukkig niet heeft) en ik moest me laten testen voor een blaasontsteking (wat ik helaas wel heb). Ik had het eignelijk al voordat ik naar Ghana vertrok maar ik schoof het gevoel af op zenuwen. Niet dus. Natuurlijk bevind je je op zo'n moment in een land als Ghana waar ze mij niet eens kunnen vertellen dat ik iets mankeer aan de hand van de resultaten. Nee, dat moest via de dokter in Leiden uitgevonden worden. Maargoed, verder ook geen ramp. 's middags hebben we met de kinderen in het weeshuis getekend. Ze hebben allemaal hun handomtrek getekend en die toen versierd. Ze vonden het heel erg leuk en hebben het daarna trots op de muur gehangen. Toen heb ik met de oudere kinderen de inauguratie van Obama gekeken. Erg leuk om te zien dat ze dat hier helemaal geweldig vinden. Woensdagochtend ben ik met Gina en Fabi het stadje in gegaan om antibiotica op te halen bij de apotheek. Hopen dat het goed spul is, maar volgens mij werkt het wel! 's middags in het weeshuis hebben we niet zo heel veel bijzonders met de kiddo's gedaan. sommige hebben met stoepkrijt gespeeld, andere gevolleyballed etc. 's avonds ben ik wat gaan drinken met Esther, Emma en Laura, en dat was heel gezellig :) toen alleen naar huis gegaan, wat wel een beetje eng was, maar ik leef nog! Gisterochtend ben ik weer het stadje in geweest. Haha, drukdruk. Gelunched in een restaurantje aan het strand met Gina en Emma. 's middags bij het weeshuis wilden ze voetballen, dus heb ik met de kleintjes een balletje overgeschopt, en ik heb een paar jongens geleerd hoe ze een american football normaal gooien (dus niet schoppen alsof het een voetbal is ;)). 's avonds uiteten geweest met alle vrijwilligrs omdat Lizzie maandag weggaat! Daarna richting Oasis, allemaal weer reuze gezellig. Aan gezelligheid geen gebrek! Dan is het nu vrijdagmorgen en vond ik het tijd voor een nieuw berichtje! Nadat de computers uitgevallen waren, en internet. Is het me dan nu toch hopelijk gelukt. Ik denk dat ik vanavond wel even foto's ga proberen want ik moet toch op tjid mijn bedje in. Morgen Medical Outreach, 6 uur verzamelen, rond 5 uur op staan dus.. Zometeen ga ik eerst naar Fabi toe om ons lesje voor te bereiden. Ben benieuwd wat we ervan bakken. Verder gaat het in het weeshuis nu dus wel allemaal zijn gangetje. We doen gewoon wat we kunnen doen, en we maken ons zo nuttig als we kunnen. De kinderen zijn heel erg lief en van alleen al met ze spelen worden ze heel vrolijk. Dus we onthouden gewoon elke glimlach die we van ze krijgen :).
Mama, je tuktuk's zijn aangekomen. Knutselwaar van de ap, hoe kan het ook anders, hahaha ;) henk heeft je ook heel hard uitgelachen ;).. maargoed, ik ga dus even op zoek naar een normale schaar en lijm en dan kan ik het vast binnenkort wel proberen aan ze uit te leggen ;) zal dan uiteraard foto's maken van tuktuk's in ghana!
Aangezien ik hier dus zit op valentijnsdag kan je al je liefdesbrieven sturen naar:
Nicole Maas
P/a Mrs Mary Odoom
PO BOX 374
Adisadel
Cape Coast, Central Region
GHANA
Ook al jullie andere brieven en pakketjes mogen daarheen ;)
Voor judith! Mijn nummer is : +233249250911
Ik probeerde jou laatst te smsen, kwam niet aan. Ghaneze netwerk doet lekker waar die zin in heeft. Over het algemeen komen al jullie smsjes wel aan. Dus dat is in elk geval iets!
Mariel, Liselotte, Annelot, Kim D en Kim O! Bedankt voor jullie krabbels, mailtjes :) Ik heb nu geen tijd meer om te reageren maar ik ga volgende week even een dag naar het internetcafe speciaal voor jullie ;)!
Ik ga nu koekjes eten en de les voorbereiden met Fabi!
Liefs, Nicole
maandag 19 januari 2009
Haa lezers!
Nicole is vanavond even thuis gebleven, dus dit keer alleen een berichtje van mij. Sorry, volgers van Nicole;)! Hier gaat alles vrij goed, hebben een erg lekker rustig weekend gehad. Zaterdag begon met voor het eerst in 2 weken weer eens lekker uitslapen (ondanks het feit dat mijn bed maar 1.90 is, kon ik zelfs uitslapen). Een groot gedeelte van de vrijwilligers was het weekend naar Accra gegaan, maar daar hadden Nicole, Esther (van UK), Laura (UK) en Emma (Aussie) niet zo heel veel zin in. Wij hadden zin in een lekker beachresort met Europees eten! Dus wij zijn zaterdag naar Anomabo gegaan en hebben daar de hele dag op het beachresort gehangen, lekker gegeten, in de zon gelegen en gezwommen (Ziek hoge golven in Ghana, fokkin vet!) Toen om half zes een Tro gepakt naar ons huis in Solace Junction en dat was weer een erg leuke belevenis! Er zaten er namelijk al te veel in, maar wij konden er volgens de Tro chauffeur nog wel bij. Ik zal nog even uitleggen voor de leken, een tro is een klein (aannemers)busje en afgekeurd in elk Europees land. Wij zaten er uiteindelijk met zn 30en in, dus dat was wel lekker op elkaar gepakt:P! Bij elke stop moesten wij er allemaal weer uit, zodat de mensen er achterin ook nog uit konden. Maar dat er uitgaan kon natuurlijk ook niet gaan. NICOLE!! kreeg het voor elkaar om de schuifdeur eruit te slopen! De trodriver keek er niet van op en drukte hem er met aardig wat geweld gewoon weer in;)! Dus.. uiteindelijk aangekomen thuis ff gegeten in een restaurantje in de buurt en toen naar de beachbar waar alle ' Obruni's' heen gaan. Topavond!
De volgende dag weer uitgeslapen en toen naar een ander beachresort om daar, jawel, te gaan paardrijden.. Was opzich erg leuk, aardige mensen daar en een schitterend beachresort! Voor de rest erg weinig meer ondernomen die dag, we waren allemaal aardig moe. Onze huisgenoot had de hele dag in bed gelegen omdat ze zich niet zo lekker voelde. Vandaag naar het ziekenhuis gegaan en ze heeft een medicijnkuur meegekregen omdat ze waarschijnlijk Malaria heeft.. Hopen dat ze binnenkort wat opknapt!
Vandaag weer een werkdag, en vandaag was er best veel te doen, dus aardig dagje gehad! Na het lopen van de rondes met de doktoren, die dan alles uitleggen, kwam er een meisje binnen dat aan het infuus moest (what else is new..) En dat moest ik maar even doen zei de verpleegkundige, want ik had het immers al eens gedaan.. Dus ik legde haar uit dat ik het maar 1 keer onder begeleiding had gedaan en niet meer precies wist hoe het moest. Toen heeft ze het nog een keer uitgelegd en hebben we het samen gedaan. Eerste keer misgeprikt, ze had erg dunne aderen, maar de 2e keer was raak, dus ik was weer vrolijk. Toen kwam er een man binnen van een auto-ongeluk, en van hem moest een x-ray gemaakt worden. Even meegekeken hoe dat gaat en de man legde alles uit wat er te zien was op de foto! Er bleek niks aan de hand te zijn, alleen maar 'soft tissue' schade. Ook nog maar even meegekeken met 2 andere gevallen, 1tje was uit een palmboom gevallen toen hij probeerde kokosnoten eruit te slaan (jongetje van, ik schat, 10) en een jonge vrouw.. Dit was wel aardig aangrijpend, want de man liet zien dat het niet goed zat.. Er was een longfoto van haar gemaakt en daarop waren kleine witte plekjes te zien op de ribben. Toen ik vroeg wat dat dan was, zei hij metastases, wat een ander woord is voor uitzaaiingen. Deze vrouw echter wist nog helemaal niet dat ze kanker had, en ze was pas 24! In Nederland zou dan gelijk van alles in gang gezet worden, maar hier niet hoor. Ze mocht gewoon weer terug naar de ER, met haar foto's (er was haar nog steeds niks gezegd) en dan maar hopen dat de dokter van de ER weer zou zien dat het metastases was, want er werd niks naar elkaar gecommuniceerd! Zo gaat dat in Ghana..
We zien wel weer hoe het morgen allemaal gaat, maar het leven hier voor de rest begint aardig te wennen en ik begin het meer naar mn zin te hebben! Tot de volgende blog!
Xxx Haje
P.S. Ralf, bedankt voor je mail!
Nicole is vanavond even thuis gebleven, dus dit keer alleen een berichtje van mij. Sorry, volgers van Nicole;)! Hier gaat alles vrij goed, hebben een erg lekker rustig weekend gehad. Zaterdag begon met voor het eerst in 2 weken weer eens lekker uitslapen (ondanks het feit dat mijn bed maar 1.90 is, kon ik zelfs uitslapen). Een groot gedeelte van de vrijwilligers was het weekend naar Accra gegaan, maar daar hadden Nicole, Esther (van UK), Laura (UK) en Emma (Aussie) niet zo heel veel zin in. Wij hadden zin in een lekker beachresort met Europees eten! Dus wij zijn zaterdag naar Anomabo gegaan en hebben daar de hele dag op het beachresort gehangen, lekker gegeten, in de zon gelegen en gezwommen (Ziek hoge golven in Ghana, fokkin vet!) Toen om half zes een Tro gepakt naar ons huis in Solace Junction en dat was weer een erg leuke belevenis! Er zaten er namelijk al te veel in, maar wij konden er volgens de Tro chauffeur nog wel bij. Ik zal nog even uitleggen voor de leken, een tro is een klein (aannemers)busje en afgekeurd in elk Europees land. Wij zaten er uiteindelijk met zn 30en in, dus dat was wel lekker op elkaar gepakt:P! Bij elke stop moesten wij er allemaal weer uit, zodat de mensen er achterin ook nog uit konden. Maar dat er uitgaan kon natuurlijk ook niet gaan. NICOLE!! kreeg het voor elkaar om de schuifdeur eruit te slopen! De trodriver keek er niet van op en drukte hem er met aardig wat geweld gewoon weer in;)! Dus.. uiteindelijk aangekomen thuis ff gegeten in een restaurantje in de buurt en toen naar de beachbar waar alle ' Obruni's' heen gaan. Topavond!
De volgende dag weer uitgeslapen en toen naar een ander beachresort om daar, jawel, te gaan paardrijden.. Was opzich erg leuk, aardige mensen daar en een schitterend beachresort! Voor de rest erg weinig meer ondernomen die dag, we waren allemaal aardig moe. Onze huisgenoot had de hele dag in bed gelegen omdat ze zich niet zo lekker voelde. Vandaag naar het ziekenhuis gegaan en ze heeft een medicijnkuur meegekregen omdat ze waarschijnlijk Malaria heeft.. Hopen dat ze binnenkort wat opknapt!
Vandaag weer een werkdag, en vandaag was er best veel te doen, dus aardig dagje gehad! Na het lopen van de rondes met de doktoren, die dan alles uitleggen, kwam er een meisje binnen dat aan het infuus moest (what else is new..) En dat moest ik maar even doen zei de verpleegkundige, want ik had het immers al eens gedaan.. Dus ik legde haar uit dat ik het maar 1 keer onder begeleiding had gedaan en niet meer precies wist hoe het moest. Toen heeft ze het nog een keer uitgelegd en hebben we het samen gedaan. Eerste keer misgeprikt, ze had erg dunne aderen, maar de 2e keer was raak, dus ik was weer vrolijk. Toen kwam er een man binnen van een auto-ongeluk, en van hem moest een x-ray gemaakt worden. Even meegekeken hoe dat gaat en de man legde alles uit wat er te zien was op de foto! Er bleek niks aan de hand te zijn, alleen maar 'soft tissue' schade. Ook nog maar even meegekeken met 2 andere gevallen, 1tje was uit een palmboom gevallen toen hij probeerde kokosnoten eruit te slaan (jongetje van, ik schat, 10) en een jonge vrouw.. Dit was wel aardig aangrijpend, want de man liet zien dat het niet goed zat.. Er was een longfoto van haar gemaakt en daarop waren kleine witte plekjes te zien op de ribben. Toen ik vroeg wat dat dan was, zei hij metastases, wat een ander woord is voor uitzaaiingen. Deze vrouw echter wist nog helemaal niet dat ze kanker had, en ze was pas 24! In Nederland zou dan gelijk van alles in gang gezet worden, maar hier niet hoor. Ze mocht gewoon weer terug naar de ER, met haar foto's (er was haar nog steeds niks gezegd) en dan maar hopen dat de dokter van de ER weer zou zien dat het metastases was, want er werd niks naar elkaar gecommuniceerd! Zo gaat dat in Ghana..
We zien wel weer hoe het morgen allemaal gaat, maar het leven hier voor de rest begint aardig te wennen en ik begin het meer naar mn zin te hebben! Tot de volgende blog!
Xxx Haje
P.S. Ralf, bedankt voor je mail!
vrijdag 16 januari 2009
Hoii,
Ik ga een poging wagen tot een berichtje posten, en ik heb van harte dat de computer niet uitvalt!! Vorige keer viel die twee keer uit, gelukkig nadat mijn bericht geplaatst was. Ik heb helaas nog niet zo heel veel boeiends te vertellen omdat ik mezelf nog totaal niet nuttig heb gemaakt. Het is een grote chaos in het weeshuis. Normaal gesproken wonen er 40 kinderen en komen er tijdens schooluren nog iets van 60 bij die daar dan ook naar school gaan. Nou hebben ze hier het maffe systeem dat school nog niet is begonnen want dan zouden er te weinig kinderen op komen dagen ofzo want die schijnen nog op vakantie te zijn :S. De situatie die je dan dus krijgt is dat er wel 100 kinderen allemaal in hun uniform lopen. Op je tweede werkdag en je al genoeg moeite had om die 40 inwonende kinderen uit elkaar te houden. Nu heb je dus 100 ghaneze kindjes, allemaal zonder haar, en allemaal met hetzelfde uniform aan. Nou dat is me toch best een opgave om te onthouden. Nu school dus nog niet was begonnen de afgelopen week gingen ze maar de klaslokalen op orde brengen. De eerste dag hebben ze dus geveegd en tafels en stoelen in de lokalen gezet. Oke, dat is een nuttige bezigheid, maar ik kon mezelf (en de andere 3 vrijwillegers) daar niet nuttig voor maken. De rest van de week was precies hetzelfde. De kindjes moeten in hun lokalen zitten, zonder dat ze les krijgen. Het enige waar ik dan goed voor ben is om op te klimmen en dezelfde duizend vragen aan te stellen. Hoe ik heet, hoe mn moeder heet, mn vader, mn zus, mn broer en mn vriendin. Nougoed, ik kom nu wel heel teleurgesteld over. Dat is helemaal niet waar. Ik heb mezelf gewoon nog niet zo nuttig kunnen maken als ik wilde. Ik kwam hier met een doel, niet als speeltoestel. Maargoed, vanaf maandag begint school dan toch. Althans dat zeggen ze, je weet het nooit met die gekke ghanezen. Vanaf maandag hoop ik dus een beetje beter mijn draai te kunnen vinden. Dit weekend gaan we als het goed is paardrijden op het strand in Elmina, dus dat is sowieso gaaf!! Verder is het heel gezellig met de andere vrijwillers. Gister lekker uit eten geweest en daarna nog wat gedronken en dat is ook een beetje het plan voor vanavond. Ik word nu inmiddels boomhut genoemd door de anderen vanwege mijn plasincidentje...ze kunnen het alleen niet heel goed uitspreken dus dat is heel grappig haha. Gister had ik trouwens echt een te cliche beeld voor woorden!! Ik stond aan de telefoon met irene (nogmaals, super leuk dat je belde :D:D) op een rode, stoffige grond, met in de verte jongens die op een grasveld stonden te voetballen, en daartussen over het pad kwamen een stuk of 6 geiten langs lopen. En daarna kwam er nog een vrouw langs met water op haar hoofd. Ze doen echt alles op hun hoofd! net als het meisje in jungle book. Het is echt geweldig!! Ik ga er sneaky een foto van proberen te maken want eigenlijk houden ze daar helemaal neit zo van. Dus dat word mijn uitdaging!!
Ik ga mijn bericht nu afsluiten door iedereen echt super te bedanken voor de reacties en de smsjes!! Het ghaneze netwerk is alleen niet zo heel erg betrouwbaar. Zo kan ik bijvoorbeeld de een wel smsen en de ander niet. Sorry papa en liselotte, die van jullie komen niet aan!! Ik krijg die van jullie wel maar ik kan niks terug sturen. Papa heb ik inmiddels gesproken, maar liselotte, een knuffel terug! en ik mis je ook!! gister naar incasa geweest ;)? verder kreeg ik net traantjes in mn ogen toen ik de reacties op mijn vorige verhaal las. ze waren grotendeels ook vanwege blijdschap omdat ik een pakketje krijg!! hoe gaaf is dat! ik moet alleen even uitvogelen waar ik die op ga halen. net als dat ik nog op zoek ben naar ansichtkaarten, en dat is echt heel moelijk! nergens hebben ze het, ze kennen het concept nog niet echt ovlgens mij. maar ik doe mn best en anders laat ik mn weeskindjes wel een keer kaarten tekenen ;) hihihi!
Nouu, ik hou jullie snel weer op de hoogte!!
xxxxxxx Nicole :)
Ik ga een poging wagen tot een berichtje posten, en ik heb van harte dat de computer niet uitvalt!! Vorige keer viel die twee keer uit, gelukkig nadat mijn bericht geplaatst was. Ik heb helaas nog niet zo heel veel boeiends te vertellen omdat ik mezelf nog totaal niet nuttig heb gemaakt. Het is een grote chaos in het weeshuis. Normaal gesproken wonen er 40 kinderen en komen er tijdens schooluren nog iets van 60 bij die daar dan ook naar school gaan. Nou hebben ze hier het maffe systeem dat school nog niet is begonnen want dan zouden er te weinig kinderen op komen dagen ofzo want die schijnen nog op vakantie te zijn :S. De situatie die je dan dus krijgt is dat er wel 100 kinderen allemaal in hun uniform lopen. Op je tweede werkdag en je al genoeg moeite had om die 40 inwonende kinderen uit elkaar te houden. Nu heb je dus 100 ghaneze kindjes, allemaal zonder haar, en allemaal met hetzelfde uniform aan. Nou dat is me toch best een opgave om te onthouden. Nu school dus nog niet was begonnen de afgelopen week gingen ze maar de klaslokalen op orde brengen. De eerste dag hebben ze dus geveegd en tafels en stoelen in de lokalen gezet. Oke, dat is een nuttige bezigheid, maar ik kon mezelf (en de andere 3 vrijwillegers) daar niet nuttig voor maken. De rest van de week was precies hetzelfde. De kindjes moeten in hun lokalen zitten, zonder dat ze les krijgen. Het enige waar ik dan goed voor ben is om op te klimmen en dezelfde duizend vragen aan te stellen. Hoe ik heet, hoe mn moeder heet, mn vader, mn zus, mn broer en mn vriendin. Nougoed, ik kom nu wel heel teleurgesteld over. Dat is helemaal niet waar. Ik heb mezelf gewoon nog niet zo nuttig kunnen maken als ik wilde. Ik kwam hier met een doel, niet als speeltoestel. Maargoed, vanaf maandag begint school dan toch. Althans dat zeggen ze, je weet het nooit met die gekke ghanezen. Vanaf maandag hoop ik dus een beetje beter mijn draai te kunnen vinden. Dit weekend gaan we als het goed is paardrijden op het strand in Elmina, dus dat is sowieso gaaf!! Verder is het heel gezellig met de andere vrijwillers. Gister lekker uit eten geweest en daarna nog wat gedronken en dat is ook een beetje het plan voor vanavond. Ik word nu inmiddels boomhut genoemd door de anderen vanwege mijn plasincidentje...ze kunnen het alleen niet heel goed uitspreken dus dat is heel grappig haha. Gister had ik trouwens echt een te cliche beeld voor woorden!! Ik stond aan de telefoon met irene (nogmaals, super leuk dat je belde :D:D) op een rode, stoffige grond, met in de verte jongens die op een grasveld stonden te voetballen, en daartussen over het pad kwamen een stuk of 6 geiten langs lopen. En daarna kwam er nog een vrouw langs met water op haar hoofd. Ze doen echt alles op hun hoofd! net als het meisje in jungle book. Het is echt geweldig!! Ik ga er sneaky een foto van proberen te maken want eigenlijk houden ze daar helemaal neit zo van. Dus dat word mijn uitdaging!!
Ik ga mijn bericht nu afsluiten door iedereen echt super te bedanken voor de reacties en de smsjes!! Het ghaneze netwerk is alleen niet zo heel erg betrouwbaar. Zo kan ik bijvoorbeeld de een wel smsen en de ander niet. Sorry papa en liselotte, die van jullie komen niet aan!! Ik krijg die van jullie wel maar ik kan niks terug sturen. Papa heb ik inmiddels gesproken, maar liselotte, een knuffel terug! en ik mis je ook!! gister naar incasa geweest ;)? verder kreeg ik net traantjes in mn ogen toen ik de reacties op mijn vorige verhaal las. ze waren grotendeels ook vanwege blijdschap omdat ik een pakketje krijg!! hoe gaaf is dat! ik moet alleen even uitvogelen waar ik die op ga halen. net als dat ik nog op zoek ben naar ansichtkaarten, en dat is echt heel moelijk! nergens hebben ze het, ze kennen het concept nog niet echt ovlgens mij. maar ik doe mn best en anders laat ik mn weeskindjes wel een keer kaarten tekenen ;) hihihi!
Nouu, ik hou jullie snel weer op de hoogte!!
xxxxxxx Nicole :)
Hallo allemaal!
Ten eerste wil ik zeggen, iedereen erg bedankt voor alle emailtjes en reacties op de blog! Is echt super om van jullie te horen vanuit dit verre Ghana en ik zal proberen zometeen nog even te reageren op de mailtjes, mocht ik tijd overhouden;)! Hier begint alles zo langzamerhand een beetje zijn regelmaat te krijgen. Vroeg opstaan, snel ontbijten (soort kwarkbrood met wat boter en suiker erop, meer broodbeleg is er niet:P!) en dan op naar werk. Voor mij is dat dus in het ziekenhuis en voor Nicole in the New Life orphanage. Daar blijven we dan allebei tot een uurtje of 1, waarna we met een taxi richting huis vertrekken. Een taxi kost hier ongeveer 25 pesoa, wat ongeveer 15 eurocent is;)! Dan wat leuks verzinnen voor in de middag met de andere vrijwilligers of gewoon lekker op de bank hangen met een boek of een filmpje op de Ipod (bedankt Rob!). Dan om kwart over vier staat het avondeten al op tafel, dus eten, douchen en naar 1 van de barretjes hier in de buurt. Dus... Zo ziet ons leven er hier zover een beetje uit!
Dan zal ik jullie wat meer vertellen over het ziekenhuis, want het leven is niet alleen maar leuk hier. Deze week was mijn eerste week in het ziekenhuis ( ik werk tot 6 februari op de ER) en ik moet eerlijk zeggen dat het me behoorlijk zwaar valt. Natuurlijk wist ik voordat ik naar Ghana zou gaan dat de gezondheidszorg hier niet veel zou voorstellen en dat er mensen met Aids zouden liggen, maar nu zie je het voor het eerst echt en je ruikt het ook echt.. Maar om jullie ook maar een beetje een beeld te geven van hoe het er hier aan toe gaat, zal ik jullie een voorbeeld geven. Gisteren kwam er een man binnen op 1 van de verroeste brancards (alles in het ziekenhuis is verroest en dat terwijl het ziekenhuis pas net 10 jaar oud is...) Hij was denk ik eind 30 en woog nog maar zo'n 30/35 kg.. Toen ik vroeg wat er met deze man aan de hand was, zeiden ze dat hij Aids had en kanker en dit in een vergevorderd stadium. Hij kon niet meer eten, dus heel hard gezegd is het op dit moment eigenlijk alleen nog maar het wachten op zijn dood.. Ik kan jullie niet laten zien hoe het eruit ziet, maar ik kan je wel vertellen dat de blik van zo'n man, met zulke holle lijdende ogen, werkelijk door je ziel heensnijdt en ik had moeite het droog te houden.. Toen ik vroeg wat ze er aan gingen doen, zeiden ze dat ze hem een infuus gingen geven. Dit geven ze namelijk eigenlijk aan iedereen, wat er ook met iemand aan de hand is, hij krijgt een infuus.. Die man heeft daar de hele ochtend verder gelegen zonder dat iemand ook nog maar naar hem omgekeken heeft. De mensen hier hebben geen keus, meer zorg dan dit kunnen ze deze man vrijwel niet bieden, en dat opent toch wel even je ogen weer over hoe goed wij het in Nederland hebben. Dus met dit alles heb ik het toch nog wel erg moeilijk, ik denk dat het wel een paar weken duurt voordat je hier echt goed mee om weet te gaan. Ik denk namelijk niet dat iets is waar je aan went, want dat zal het nooit, maar je zal er mee om (moeten) leren gaan..
Wel had ik gister mijn eerste leuke medische ervaring, ik mocht namelijk onder begeleiding van 1 van de verpleegkundigen een infuus aanleggen bij een kind van 10. Eerst de naald inbrengen, toen een beetje bloed aftappen voor het lab, en toen het infuus aansluiten! Toch wel een leuke ervaring en het ging in 1 keer goed! Ook de verpleegkundige vond dit behoorlijk knap, dus ik had even een trots momentje(A)! Voor de rest bestaan mijn werkzaamheden voornamelijk uit het meten van de 'vital signs' bij inkomende patienten. Dit zijn de temperatuur, respiratie, bloeddruk (met een kwikmeter, erg ouderwets ook) en de pols.
Zoals ik al zei werk ik tot 6 februari op de ER, dan ga ik voor 2 weken naar Paediatrics, dan 2 weken male surgical ward en dan nog 2 weken naar de Male Medical Ward en dan zit mijn werktijd er alweer op.
Dit weekend geen bijzondere dingen op de planning, ik ga samen met Nicole en 2 andere vrijwilligers lekker 2 dagen naar een beachresort hier dichtbij, lekker chillen. En dan begint de volgende werkweek weer;)! Ik hoop dat alles daar goed met jullie gaat, en nogmaals bedankt voor alle reacties!
Xxx Haje
P.S. Ik hoop echt dat de computer volgende keer een beetje mee wil werken wat betreft het foto's uploaden!
Ten eerste wil ik zeggen, iedereen erg bedankt voor alle emailtjes en reacties op de blog! Is echt super om van jullie te horen vanuit dit verre Ghana en ik zal proberen zometeen nog even te reageren op de mailtjes, mocht ik tijd overhouden;)! Hier begint alles zo langzamerhand een beetje zijn regelmaat te krijgen. Vroeg opstaan, snel ontbijten (soort kwarkbrood met wat boter en suiker erop, meer broodbeleg is er niet:P!) en dan op naar werk. Voor mij is dat dus in het ziekenhuis en voor Nicole in the New Life orphanage. Daar blijven we dan allebei tot een uurtje of 1, waarna we met een taxi richting huis vertrekken. Een taxi kost hier ongeveer 25 pesoa, wat ongeveer 15 eurocent is;)! Dan wat leuks verzinnen voor in de middag met de andere vrijwilligers of gewoon lekker op de bank hangen met een boek of een filmpje op de Ipod (bedankt Rob!). Dan om kwart over vier staat het avondeten al op tafel, dus eten, douchen en naar 1 van de barretjes hier in de buurt. Dus... Zo ziet ons leven er hier zover een beetje uit!
Dan zal ik jullie wat meer vertellen over het ziekenhuis, want het leven is niet alleen maar leuk hier. Deze week was mijn eerste week in het ziekenhuis ( ik werk tot 6 februari op de ER) en ik moet eerlijk zeggen dat het me behoorlijk zwaar valt. Natuurlijk wist ik voordat ik naar Ghana zou gaan dat de gezondheidszorg hier niet veel zou voorstellen en dat er mensen met Aids zouden liggen, maar nu zie je het voor het eerst echt en je ruikt het ook echt.. Maar om jullie ook maar een beetje een beeld te geven van hoe het er hier aan toe gaat, zal ik jullie een voorbeeld geven. Gisteren kwam er een man binnen op 1 van de verroeste brancards (alles in het ziekenhuis is verroest en dat terwijl het ziekenhuis pas net 10 jaar oud is...) Hij was denk ik eind 30 en woog nog maar zo'n 30/35 kg.. Toen ik vroeg wat er met deze man aan de hand was, zeiden ze dat hij Aids had en kanker en dit in een vergevorderd stadium. Hij kon niet meer eten, dus heel hard gezegd is het op dit moment eigenlijk alleen nog maar het wachten op zijn dood.. Ik kan jullie niet laten zien hoe het eruit ziet, maar ik kan je wel vertellen dat de blik van zo'n man, met zulke holle lijdende ogen, werkelijk door je ziel heensnijdt en ik had moeite het droog te houden.. Toen ik vroeg wat ze er aan gingen doen, zeiden ze dat ze hem een infuus gingen geven. Dit geven ze namelijk eigenlijk aan iedereen, wat er ook met iemand aan de hand is, hij krijgt een infuus.. Die man heeft daar de hele ochtend verder gelegen zonder dat iemand ook nog maar naar hem omgekeken heeft. De mensen hier hebben geen keus, meer zorg dan dit kunnen ze deze man vrijwel niet bieden, en dat opent toch wel even je ogen weer over hoe goed wij het in Nederland hebben. Dus met dit alles heb ik het toch nog wel erg moeilijk, ik denk dat het wel een paar weken duurt voordat je hier echt goed mee om weet te gaan. Ik denk namelijk niet dat iets is waar je aan went, want dat zal het nooit, maar je zal er mee om (moeten) leren gaan..
Wel had ik gister mijn eerste leuke medische ervaring, ik mocht namelijk onder begeleiding van 1 van de verpleegkundigen een infuus aanleggen bij een kind van 10. Eerst de naald inbrengen, toen een beetje bloed aftappen voor het lab, en toen het infuus aansluiten! Toch wel een leuke ervaring en het ging in 1 keer goed! Ook de verpleegkundige vond dit behoorlijk knap, dus ik had even een trots momentje(A)! Voor de rest bestaan mijn werkzaamheden voornamelijk uit het meten van de 'vital signs' bij inkomende patienten. Dit zijn de temperatuur, respiratie, bloeddruk (met een kwikmeter, erg ouderwets ook) en de pols.
Zoals ik al zei werk ik tot 6 februari op de ER, dan ga ik voor 2 weken naar Paediatrics, dan 2 weken male surgical ward en dan nog 2 weken naar de Male Medical Ward en dan zit mijn werktijd er alweer op.
Dit weekend geen bijzondere dingen op de planning, ik ga samen met Nicole en 2 andere vrijwilligers lekker 2 dagen naar een beachresort hier dichtbij, lekker chillen. En dan begint de volgende werkweek weer;)! Ik hoop dat alles daar goed met jullie gaat, en nogmaals bedankt voor alle reacties!
Xxx Haje
P.S. Ik hoop echt dat de computer volgende keer een beetje mee wil werken wat betreft het foto's uploaden!
maandag 12 januari 2009
Hooi,
Na onze eerste weekendreisje ga ik jullie uitgebreid verslag doen, want het was me een weekend ;)! Nadat we vrijdag het internetcafe hadden verlaten begonnen we aan onze reis met de andere vrijwilligers met de trotro. De trotro is dus het minibusje die je hier goedkoop overal naartoe brengt. Na aardig wat onderhandelingen en een hoop toeschouwers verzameld te hebben hadden we eindelijk dan toch maar twee taxi's geregeld die ons en de andere 6 vrijwilligers mee gingen nemen naar Kakum National Park. Het regenwoud van deze omgeving. Ergens halverwege werden we de taxi's uitgeknikkerd met de mededeling dat we maar over moesten stappen want verder gingen ze niet. Toen hebben we toch nog een trotro gevonden waarna echt praktisch de engste ervaring van mijn leven begon. Dat ding is dus niet echt gemaakt voor hobbelige wegen en we hingen dan ook meerdere keren op het punt om om te slaan en de bodem van de tro is ook ongeveer 1000 x over de grond geschraapt. Maargoed, uiteindelijk kwamen we 2 uur later aan in een uitgestorven dorpje. Althans dat dachten we. De trodriver ging wel even mensen voor ons zoeken en voordat we het wisten waren er heel veel mensen en vooral heel veel kinderen zich om ons heen aan het verzamelen. We kregen toen te horen dat we niet meer om het platform zouden kunnen slapen omdat het al donker was en je nog twee uur door de rimboe moest hiken om er te komen. Dus we gingen in een guesthouse slapen. De volgende ochtend hebben we ons gewaagd aan een bucketshower. Ja, douchen met een emmer dus. Het is eigenlijk helemaal niet zo vervelend als het klinkt en eigenljik best verfrissend. Daarna kregen we een tour door de village en uitleg over hun hypermoderne put (hij is echt hypermodern, ik ben niet sarcastisch) en over hoe ze olie maken. Nadat we een hoop kiddo's weer aan onze handen hadden verzameld gingen we terug om te genieten van een echte afrikaanse dans. Dit was heel leuk gedaan en daarna hebben we zelf nog gedanst! Nu moesten we er toch echt aan geloven en we gingen hiken door de rimboe. Er was ons gezegd dat we de kans hadden om aapjes en olifanten te zien dus we waren allemaal dolenthousiast. Na de ontzettend warme hike van twee uur kwamen we aan bij de boomhut. En we schrokken ons allemaal kapot. Er was ons gezegd dat we er makkelijk met 8 mensne op zouden passen, maar mooi niet dus. Haha, ook hadden we maar 5 matjes gekregen en geen klamboe. Nadat iedereen eenmaal de super enge ladder op was geklommen, kwamen we een voor een tot de conclusie dat we niet meer naar beneden durfden. Dit ging dus een probleem opleveren voor het plassen. We hadden namelijk ook bier gekocht om op te drinken in de hut, dus plassen zou sowieso moeten gebeuren. Nougoed, nadat we gekingsed hadden en elkaar dus redelijk goed hebben leren kennen, moest er toch echt geplast worden. HJ wilde eigenlijk dit verhaal vertellen omdat het redelijk genant is voor mij. Maar aangezien ik verantwoordelijk ben voor het verhaal zal ik het dan toch maar vertellen. Ik ging dus wel even plassen. Maar er was no way dat ik de ladder afging, en met mn billen over de rand hingen durfde ik eigenlijk ook niet. Dus ging ik wel in het bakje waaruit we ons avondeten hadden gegeten. De bedoeling was dat ik na mijn boodschap het wel even over de rand zou gooien. Helaas was het donker en stootte ik met met mijn bakje keihard tegen de ladder aan, waardoor mijn plas overal kwam, ik keihard ging gillen en iedereen een hartverzakking heb gegeven. Ze dachten namelijk dat ik mezelf over de rand had gegooid en dood was. HJ zat al te denken wat hij tegen Bertja en Jan moest zeggen. Hehehe. Maargoed, die nacht zat slapen er voor henkie niet echt in. Want hij blijkt dus een beetje bang te zijn...voor insecten. Er kwam een duizendpoot de boomhut in en dat vond hij niet grappig. samen met de enige andere jongen zou hij dus wel even wakker blijven om op de meisjes te letten (lees: hij durfde niet te slapen). Goeddd, toen was het eindelijk 6 uur 's ochtends. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat het 'al' 6 uur was. Want dat betekende dat we uit de boomhut konden en terug konden gaan hiken. We hebben helaas geen olifanten gezien en geen apen (Die hebben we waarschijnlijk weggejaagd omdat we te veel lawaai maakten). Wel maakten de apen 's nachts het geluid alsof er een mens werd vermoord :S..na onze hike begonnen we weer aan onze enge troritje terug. We maakten een stop op Anomabo beach. Een strand resort met super mooie palmbomen en een hele mooie, lekkere zee. Dat was dus wel even genieten! 's avonds hebben we wat gedronken in de oasis bar, en dat was een aparte ervaring. De plaatselijke bevolking is heel vriendelijk en wilt je heel graag leren kennen, misschien wel iets te graag....
Vandaag was dan onze eerste werkdag! Ik ging naar het weeshuis en HJ op weg naar het ziekenhuis. In het weeshuis stonden de kindjes eerst onder de douche, daarna gingen ze eten en daarna hebben we met ze geknutseld. Ik heb samen met Bright (jongetje van 8) een engels boekje gelezen. Het is echt eng hoe goed de kleintjes engels spreken. Je kunt het je haast niet voorstellen...daarna heb ik ze de kadootjes van Robert en Wouter gegeven. Nou ze waren helemaal door het dolle. Ze vonden het prachtig en zijn gelijk opgedeeld in een roze en wit team en gingen lekker voetballen. Ik heb er supergave foto's van gemaakt voor jullie, rob en wout, maar het lukt op deze computer niet om ze te uploaden. Op die van HJ wel, dus ik zal het een dezer dagen nog wel even doen! Daarna was het tijd om te lunchen, en toen ik thuis kwam bleek het dus dat HJ zn avontuur niet door was gegaan, omdat de man die hem een tour zou geven er geen tijd voor had. Zijn avontuur begint dus morgen.
En dit was het eigenlijk wel. Morgen ga ik gewoon weer om 9 uur naar het weeshuis om te kijken hoe de kinderen les krijgen, en te helpen met de allerkleinsten.
Hoe is het in Nederland?
xx Nicole
Na onze eerste weekendreisje ga ik jullie uitgebreid verslag doen, want het was me een weekend ;)! Nadat we vrijdag het internetcafe hadden verlaten begonnen we aan onze reis met de andere vrijwilligers met de trotro. De trotro is dus het minibusje die je hier goedkoop overal naartoe brengt. Na aardig wat onderhandelingen en een hoop toeschouwers verzameld te hebben hadden we eindelijk dan toch maar twee taxi's geregeld die ons en de andere 6 vrijwilligers mee gingen nemen naar Kakum National Park. Het regenwoud van deze omgeving. Ergens halverwege werden we de taxi's uitgeknikkerd met de mededeling dat we maar over moesten stappen want verder gingen ze niet. Toen hebben we toch nog een trotro gevonden waarna echt praktisch de engste ervaring van mijn leven begon. Dat ding is dus niet echt gemaakt voor hobbelige wegen en we hingen dan ook meerdere keren op het punt om om te slaan en de bodem van de tro is ook ongeveer 1000 x over de grond geschraapt. Maargoed, uiteindelijk kwamen we 2 uur later aan in een uitgestorven dorpje. Althans dat dachten we. De trodriver ging wel even mensen voor ons zoeken en voordat we het wisten waren er heel veel mensen en vooral heel veel kinderen zich om ons heen aan het verzamelen. We kregen toen te horen dat we niet meer om het platform zouden kunnen slapen omdat het al donker was en je nog twee uur door de rimboe moest hiken om er te komen. Dus we gingen in een guesthouse slapen. De volgende ochtend hebben we ons gewaagd aan een bucketshower. Ja, douchen met een emmer dus. Het is eigenlijk helemaal niet zo vervelend als het klinkt en eigenljik best verfrissend. Daarna kregen we een tour door de village en uitleg over hun hypermoderne put (hij is echt hypermodern, ik ben niet sarcastisch) en over hoe ze olie maken. Nadat we een hoop kiddo's weer aan onze handen hadden verzameld gingen we terug om te genieten van een echte afrikaanse dans. Dit was heel leuk gedaan en daarna hebben we zelf nog gedanst! Nu moesten we er toch echt aan geloven en we gingen hiken door de rimboe. Er was ons gezegd dat we de kans hadden om aapjes en olifanten te zien dus we waren allemaal dolenthousiast. Na de ontzettend warme hike van twee uur kwamen we aan bij de boomhut. En we schrokken ons allemaal kapot. Er was ons gezegd dat we er makkelijk met 8 mensne op zouden passen, maar mooi niet dus. Haha, ook hadden we maar 5 matjes gekregen en geen klamboe. Nadat iedereen eenmaal de super enge ladder op was geklommen, kwamen we een voor een tot de conclusie dat we niet meer naar beneden durfden. Dit ging dus een probleem opleveren voor het plassen. We hadden namelijk ook bier gekocht om op te drinken in de hut, dus plassen zou sowieso moeten gebeuren. Nougoed, nadat we gekingsed hadden en elkaar dus redelijk goed hebben leren kennen, moest er toch echt geplast worden. HJ wilde eigenlijk dit verhaal vertellen omdat het redelijk genant is voor mij. Maar aangezien ik verantwoordelijk ben voor het verhaal zal ik het dan toch maar vertellen. Ik ging dus wel even plassen. Maar er was no way dat ik de ladder afging, en met mn billen over de rand hingen durfde ik eigenlijk ook niet. Dus ging ik wel in het bakje waaruit we ons avondeten hadden gegeten. De bedoeling was dat ik na mijn boodschap het wel even over de rand zou gooien. Helaas was het donker en stootte ik met met mijn bakje keihard tegen de ladder aan, waardoor mijn plas overal kwam, ik keihard ging gillen en iedereen een hartverzakking heb gegeven. Ze dachten namelijk dat ik mezelf over de rand had gegooid en dood was. HJ zat al te denken wat hij tegen Bertja en Jan moest zeggen. Hehehe. Maargoed, die nacht zat slapen er voor henkie niet echt in. Want hij blijkt dus een beetje bang te zijn...voor insecten. Er kwam een duizendpoot de boomhut in en dat vond hij niet grappig. samen met de enige andere jongen zou hij dus wel even wakker blijven om op de meisjes te letten (lees: hij durfde niet te slapen). Goeddd, toen was het eindelijk 6 uur 's ochtends. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat het 'al' 6 uur was. Want dat betekende dat we uit de boomhut konden en terug konden gaan hiken. We hebben helaas geen olifanten gezien en geen apen (Die hebben we waarschijnlijk weggejaagd omdat we te veel lawaai maakten). Wel maakten de apen 's nachts het geluid alsof er een mens werd vermoord :S..na onze hike begonnen we weer aan onze enge troritje terug. We maakten een stop op Anomabo beach. Een strand resort met super mooie palmbomen en een hele mooie, lekkere zee. Dat was dus wel even genieten! 's avonds hebben we wat gedronken in de oasis bar, en dat was een aparte ervaring. De plaatselijke bevolking is heel vriendelijk en wilt je heel graag leren kennen, misschien wel iets te graag....
Vandaag was dan onze eerste werkdag! Ik ging naar het weeshuis en HJ op weg naar het ziekenhuis. In het weeshuis stonden de kindjes eerst onder de douche, daarna gingen ze eten en daarna hebben we met ze geknutseld. Ik heb samen met Bright (jongetje van 8) een engels boekje gelezen. Het is echt eng hoe goed de kleintjes engels spreken. Je kunt het je haast niet voorstellen...daarna heb ik ze de kadootjes van Robert en Wouter gegeven. Nou ze waren helemaal door het dolle. Ze vonden het prachtig en zijn gelijk opgedeeld in een roze en wit team en gingen lekker voetballen. Ik heb er supergave foto's van gemaakt voor jullie, rob en wout, maar het lukt op deze computer niet om ze te uploaden. Op die van HJ wel, dus ik zal het een dezer dagen nog wel even doen! Daarna was het tijd om te lunchen, en toen ik thuis kwam bleek het dus dat HJ zn avontuur niet door was gegaan, omdat de man die hem een tour zou geven er geen tijd voor had. Zijn avontuur begint dus morgen.
En dit was het eigenlijk wel. Morgen ga ik gewoon weer om 9 uur naar het weeshuis om te kijken hoe de kinderen les krijgen, en te helpen met de allerkleinsten.
Hoe is het in Nederland?
xx Nicole
vrijdag 9 januari 2009
Heee,
Haje zit nu naast me een berichtje te schrijven. Maar ik wilde ook zelf even wat schrijven. Ik hou het nu redelijk kort omdat we zo op ons eerste weekendtripje gaan. Hebben we even snel geregeld met de eerste vrijwilligers die we vandaag hebben ontmoet. Ik ben dus vandaag al naar het weeshuis geweest, en henk ging mee want ziekenhuis begint maandag pas. En die kindjes zijn zo ontzettend lief!! Ik voel me wel echt een speeltoestel want ze hangen de hele tijd aan je en willen constant je aandacht, wat best vermoeiend kan zijn. Dinsdag begint voor hun school ook weer dus dan kan ik een beetje mijn eigen dagen inplannen. Dan kan ik of 's ochtends komen en ze helpen op school of ik kom in de middag en dan vermaak ik ze en neem ze mee op excursie!! Mijn computer is inmiddels ook helemaal vast aan het lopen dus dat ben ik wel gewend van thuis. Maar het gastgezin is ook heel aardig voor ons. Het is wel raar want wij moeten bijvoorbeeld onze vuile borden op de tafel laten staan en dan ruimen zij het op. En dat vind ik eigenlijk te ver gaan, maarja wat doe je eraan. Het vervoer wordt hier nog wel grappig denk ik. Er zijn van die minibusjes die als bussen dienen. Daar passen denk ik 15 mensen maximaal in maar die proppen ze gerust vol met 36 mensen. Dat word nog wel wennen. Ik ga er nu eigenlijk wel weer even vandoor. Ik zie dat henkie een uberbericht heeft geschreven als verslag. Dat zal ik voglende week wel doen. We gaan nu naar Kakum National Park en zaterdag/zondag naar Elmina, mooi stadje met beachresort. Als ik volgende week dan beetje meer te vertellen heb krijgen jullie een langer verslag! volor nu is dit mijn nummer: +233249250911. Bel me met belpiraat.nl, dat zou ik heel leuk vinden!!
Liefs, xxx Nicole
Haje zit nu naast me een berichtje te schrijven. Maar ik wilde ook zelf even wat schrijven. Ik hou het nu redelijk kort omdat we zo op ons eerste weekendtripje gaan. Hebben we even snel geregeld met de eerste vrijwilligers die we vandaag hebben ontmoet. Ik ben dus vandaag al naar het weeshuis geweest, en henk ging mee want ziekenhuis begint maandag pas. En die kindjes zijn zo ontzettend lief!! Ik voel me wel echt een speeltoestel want ze hangen de hele tijd aan je en willen constant je aandacht, wat best vermoeiend kan zijn. Dinsdag begint voor hun school ook weer dus dan kan ik een beetje mijn eigen dagen inplannen. Dan kan ik of 's ochtends komen en ze helpen op school of ik kom in de middag en dan vermaak ik ze en neem ze mee op excursie!! Mijn computer is inmiddels ook helemaal vast aan het lopen dus dat ben ik wel gewend van thuis. Maar het gastgezin is ook heel aardig voor ons. Het is wel raar want wij moeten bijvoorbeeld onze vuile borden op de tafel laten staan en dan ruimen zij het op. En dat vind ik eigenlijk te ver gaan, maarja wat doe je eraan. Het vervoer wordt hier nog wel grappig denk ik. Er zijn van die minibusjes die als bussen dienen. Daar passen denk ik 15 mensen maximaal in maar die proppen ze gerust vol met 36 mensen. Dat word nog wel wennen. Ik ga er nu eigenlijk wel weer even vandoor. Ik zie dat henkie een uberbericht heeft geschreven als verslag. Dat zal ik voglende week wel doen. We gaan nu naar Kakum National Park en zaterdag/zondag naar Elmina, mooi stadje met beachresort. Als ik volgende week dan beetje meer te vertellen heb krijgen jullie een langer verslag! volor nu is dit mijn nummer: +233249250911. Bel me met belpiraat.nl, dat zou ik heel leuk vinden!!
Liefs, xxx Nicole
Hallo Allemaal!
Daar zijn we dan, vanuit dat verre ghana! Vandaag onze derde dag, en het gaat hier heel goed, maar ik zal jullie even in het kort vertellen alles wat we aan het doen zijn!
Eergisteren kwamen we laat in de avond aan in Accra. Daar werden we opgehaald door Nyame, de man die iedereen ophaalt voor projects abroad en het vervoer regelt. Na het weigeren van een aantal taxi's konden we instappen bij hem en werden we naar het guesthouse/main office van projects abroad gebracht in accra. Daar hebben we de eerste nacht doorgebracht, ik met een duitser genaamd George, die de volgende dag naar Akuapem Hills zou vertrekken. Na eerst lang met hem gepraat te hebben, heb ik door de hitte ongeveer een uurtje geslapen. Vroeg in de ochtend (half 5) werden we gewekt om naar Cape Coast te vertrekken. Nicole moest alleen eerst nog even naar de wc, omdat ze nu al ziek was.. onvoorstelbaar:P! Toen gingen we naar Cape Coast met een luxe bus (STC bus) en onderweg zagen we pas voor het eerst echt Ghana. Behoorlijk shockerend vond ik het om eerlijk te zijn. Het zien van kleine krotjes, open riolen, gigantische markten gemaakt van krotten en veel brandende hopen met afval is heel raar om in het echt te zien. Natuurlijk zie je hier weleens beelden van op tv, maar dit was voor de eerste keer in het echt en dat had een flinke impact. Ook de geur van al dit was niet erg plezant voor het eerst, maar ook daar wen je wel aan. De natuur daarentegen maakte veel goed! Veel grote roofvogels in de lucht, mooie bossen met palmbomen en bananenbomen, allemaal echt super! Dat hoort denk ik een beetje bij het gemengde gevoel dat je krijgt van dit land.. Toen kwamen we aan bij ons gastgezin, zeer lieve mensen en kinderen, was erg leuk om ze te ontmoeten! Spullen daar gedropt, en gelijk door naar het centrum. Dit was pas echt Afrika! Veel mensen op een kluitje, veel kraampjes en ga zo maar door maakten wederom veel indruk. Na het halen van een ghanese simkaart en het wisselen van ons geld gingen we eten bij Cape Coast castle, waar ik het traditionele Banku heb gegeten (met de handen uiteraard!) EEEEERG SCHERP!!! en daar kan ik goddank erg goed tegen (Not) maar ja, was voor de rest wel lekker;)! Toen nog een beetje rondgelopen, Laura (meisje van UK die ook 3 maanden met ons is) gedropt bij haar huis en een taxi genomen naar ons huis. Toen nog even cadeautjes gegeven uit holland aan ons gastgezin, waar ze heeeel blij mee waren! En toen was de dag al bijna voorbij! Lekker vroeg naar bed gegaan, we waren kapot!.
Vandaag zijn we voor het eerst naar the new life orphanage gegaan, een stukje buiten Cape Coast. Aangezien mijn placement pas later begint, ging ik met Nicole mee. We gingen erheen met een TroTro en voor de mensen die dit niet kennen, het is een VEEL TE VOL busje, die ongeveer 50 jaar geleden in Nederland afgeschreven werden:P! Get the picture? Dus na een pittig ritje kwamen we daar aan en het was super! De kinderen waren heel lief en wilden heel veel aandacht;)! Daar hebben we ook de andere vrijwiligers ontmoet die daar werken en samen met hen gaan we dit weekend naar Kakum National park om daar vannacht in de buitenlucht te slapen met een klamboe om ons heen alleen. Wordt denk ik een superervaring! De dag daarna zullen we gaan naar Elmina, wat bekend is om zijn mooie moskee en lekkere zee en dan maandag zal mijn placement beginnen in het ziekenhuis! Ik zal proberen jullie zo goed mogelijk op de hoogte te houden van alles!
Xxxx, Haje
P.S. Robert en Waudt, de ballen en hesjes gaan we maandag geven, was vandaag niet echt gelegenheid voor. We zullen foto's maken, dat beloof ik je, en proberen die te uploaden;)! OOW, DIT IS MIJN NIEUWE NUMMER! 0249250899 Jullie kunnen me hier heel goedkoop op bellen via belpiraat, dus kijk maar even of je dat wilt! Tot gauw!
Daar zijn we dan, vanuit dat verre ghana! Vandaag onze derde dag, en het gaat hier heel goed, maar ik zal jullie even in het kort vertellen alles wat we aan het doen zijn!
Eergisteren kwamen we laat in de avond aan in Accra. Daar werden we opgehaald door Nyame, de man die iedereen ophaalt voor projects abroad en het vervoer regelt. Na het weigeren van een aantal taxi's konden we instappen bij hem en werden we naar het guesthouse/main office van projects abroad gebracht in accra. Daar hebben we de eerste nacht doorgebracht, ik met een duitser genaamd George, die de volgende dag naar Akuapem Hills zou vertrekken. Na eerst lang met hem gepraat te hebben, heb ik door de hitte ongeveer een uurtje geslapen. Vroeg in de ochtend (half 5) werden we gewekt om naar Cape Coast te vertrekken. Nicole moest alleen eerst nog even naar de wc, omdat ze nu al ziek was.. onvoorstelbaar:P! Toen gingen we naar Cape Coast met een luxe bus (STC bus) en onderweg zagen we pas voor het eerst echt Ghana. Behoorlijk shockerend vond ik het om eerlijk te zijn. Het zien van kleine krotjes, open riolen, gigantische markten gemaakt van krotten en veel brandende hopen met afval is heel raar om in het echt te zien. Natuurlijk zie je hier weleens beelden van op tv, maar dit was voor de eerste keer in het echt en dat had een flinke impact. Ook de geur van al dit was niet erg plezant voor het eerst, maar ook daar wen je wel aan. De natuur daarentegen maakte veel goed! Veel grote roofvogels in de lucht, mooie bossen met palmbomen en bananenbomen, allemaal echt super! Dat hoort denk ik een beetje bij het gemengde gevoel dat je krijgt van dit land.. Toen kwamen we aan bij ons gastgezin, zeer lieve mensen en kinderen, was erg leuk om ze te ontmoeten! Spullen daar gedropt, en gelijk door naar het centrum. Dit was pas echt Afrika! Veel mensen op een kluitje, veel kraampjes en ga zo maar door maakten wederom veel indruk. Na het halen van een ghanese simkaart en het wisselen van ons geld gingen we eten bij Cape Coast castle, waar ik het traditionele Banku heb gegeten (met de handen uiteraard!) EEEEERG SCHERP!!! en daar kan ik goddank erg goed tegen (Not) maar ja, was voor de rest wel lekker;)! Toen nog een beetje rondgelopen, Laura (meisje van UK die ook 3 maanden met ons is) gedropt bij haar huis en een taxi genomen naar ons huis. Toen nog even cadeautjes gegeven uit holland aan ons gastgezin, waar ze heeeel blij mee waren! En toen was de dag al bijna voorbij! Lekker vroeg naar bed gegaan, we waren kapot!.
Vandaag zijn we voor het eerst naar the new life orphanage gegaan, een stukje buiten Cape Coast. Aangezien mijn placement pas later begint, ging ik met Nicole mee. We gingen erheen met een TroTro en voor de mensen die dit niet kennen, het is een VEEL TE VOL busje, die ongeveer 50 jaar geleden in Nederland afgeschreven werden:P! Get the picture? Dus na een pittig ritje kwamen we daar aan en het was super! De kinderen waren heel lief en wilden heel veel aandacht;)! Daar hebben we ook de andere vrijwiligers ontmoet die daar werken en samen met hen gaan we dit weekend naar Kakum National park om daar vannacht in de buitenlucht te slapen met een klamboe om ons heen alleen. Wordt denk ik een superervaring! De dag daarna zullen we gaan naar Elmina, wat bekend is om zijn mooie moskee en lekkere zee en dan maandag zal mijn placement beginnen in het ziekenhuis! Ik zal proberen jullie zo goed mogelijk op de hoogte te houden van alles!
Xxxx, Haje
P.S. Robert en Waudt, de ballen en hesjes gaan we maandag geven, was vandaag niet echt gelegenheid voor. We zullen foto's maken, dat beloof ik je, en proberen die te uploaden;)! OOW, DIT IS MIJN NIEUWE NUMMER! 0249250899 Jullie kunnen me hier heel goedkoop op bellen via belpiraat, dus kijk maar even of je dat wilt! Tot gauw!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
